Plus Literatuur

Waar ik nu ben: de lezer blijft in gefrustreerde verwondering achter

Fictie Jhumpa Lahiri Waar ik nu ben Vertaald door Maon Smits, Atlas Contact €18,99 160 blz.

Een alleenstaande vrouw van middelbare leeftijd leidt een onbeduidend leven in een stad in Italië. Dat is de synopsis van Waar ik nu ben van Jhumpa Lahiri. Is ze eenzaam? Is ze depressief? Betreurt ze manier waarop haar leven is gelopen? Allemaal vragen die opkomen bij het lezen van de roman, maar een eenduidig antwoord geeft ze niet.

De in Engeland geboren Lahiri is van Indiase komaf, maar groeide op in Amerika. Ze werd bekend met haar verhalen over immigratie en culturele identiteit, zoals De naamgenoot (2003). Sinds een paar jaar woont ze in Italië. Waar ik nu ben schreef ze in het Italiaans. Ook in deze roman is de verteller een buitenstaander.

We weten dat ze alleen woont, geen kinderen heeft, als docent werkt, een sociaal leven heeft en haar hele leven in dezelfde stad heeft doorgebracht. Ze woont in een wijk die haar bevalt. En toch knaagt er de laatste tijd iets aan haar: ze weet niet precies wat.

De roman is ingedeeld in korte hoofdstukken met titels als In mijn kantoor, Op het trottoir, Bij een etentje. In heel directe, klare zinnen beschrijft ze hoe ze haar dagen doorbrengt. De non-descripte plaatsbepalingen geven de inwisselbaarheid van de gebeurtenissen aan: het kon ieder willekeurige dag op kantoor zijn, ieder willekeurig bezoek aan vrienden.

Erg saai

Wat de vrouw beschrijft is in wezen allemaal erg saai, maar functioneel saai. Ook de lezer wordt meegezogen in de uitzichtloosheid van zo’n leven. Er gebeurt namelijk nagenoeg niets. De regelmatige ontmoetingen met die man tot wie ze zich al heel lang aangetrokken voelt, maar die een relatie en kinderen met haar vriendin kreeg, leiden niet eens tot een voorzichtige affaire. Ze ziet in het ongelukkige gezin waarin ze opgroeide de bron voor haar latere leven als eenzaat. Maar de bezoekjes aan haar oude moeder die haar jeugd met haar gebrek aan levenslust verziekte, zit ze gedwee uit.

Ze kijkt vooral naar het leven van anderen dat in de openbare ruimte aan haar voorbij trekt: anderen die zich aan elkaar en daarmee aan het leven hebben gecommitteerd. En dan wordt ze op een dag gevraagd om voor een jaar in het buitenland te gaan werken. Ze vertrekt en doet dat met de gelatenheid van iemand die een plek verlaat waar ze eigenlijk ook nooit echt was. En ze laat de lezer zo in gefrustreerde verwondering achter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden