Plus ps

'Vrouwen die mij dragen zijn gedurfd en uitgesproken'

Ronald van der Kemp (53) kleedt sterren als Katy Perry, Lena Dunham en Emma Watson, al heeft hij pas vier jaar zijn eigen label. Met RVDK wil hij de houdbaarheid van kleren laten zien. 'De modewereld zit met bizarre overschotten.'

Ronald van der Kemp Beeld Sarah van Rij

In zijn atelier op de Herengracht, twee verdiepingen met verschillende kamers vol vrolijk gekleurde kleren en stoffen, staat modeontwerper Ronald van der Kemp achter een traphekje in een afzakkende spijkerbroek en een wit T-shirt, waaronder je zijn spierbundels ziet liggen.

Het traphekje is voor Bobby, de buldog van coupeur Jenny. Bob staat chagrijnig te knorren achter het hekje. "Kom Bob, laat haar even normaal binnen," zegt Van der Kemp.

Twee coupeurs zijn bezig jurken af te werken, in de paspoppen zitten nog veel naaldjes. Over een paar weken moet alles klaar zijn voor de grote coutureshow in Parijs. De grote klassieke modehuizen - Dior, Chanel, Valentino, et cetera - laten daar hun collecties zien. RVDK, pas sinds 2014 een eigen merk, mag er ook staan.

"Ja, echt couture hè", zegt Van der Kemp met een knipoog en een licht ­Brabants accent (hij groeide op in Nijmegen).

Is deze jurk af zo, als die naaldjes eruit zijn?

"Nee, we zijn nog aan het bouwen. Deze jurk maken we van oude interieurstof, wandbekleding, gevonden in New York."

Hij pakt iets anders, een lange avond­japon met los vallend decolleté in fluorescerend oranje. "Dit is een soort sweatshirtjurk, maar dan heel haute couture. Ik maak alles in één maat, zo gaat dat, modellen passen overal in. In Parijs doen we nog de laatste aanpassingen, vlak voor de show. Dat wordt nachtwerk."

Drie dagen geleden was u nog in Los Angeles. Wat deed u daar?
"Een stylist die veel Amerikaanse sterren doet met wie wij werken, gaf een feestje voor ons. Dat was leuk, we ontmoetten zo Amerikanen met wie we al lang werken, maar die we nooit zien."

Een beroemdheid die u onlangs kleedde in een spectaculaire gouden jurk was de Amerikaanse schrijver en acteur Lena Dunham, voor het Met Gala in New York, volgens de Amerikaanse Vogue 'the most fashionable night of the year'. Nu heeft Dunham niet bepaald dat wat u net zei over modellen: een lichaam dat overal in past. Was dat lastig?
"Op zich niet, ik ontwerp kleren voor elk denkbaar type vrouw. In dit geval was het wel ingewikkeld omdat Lena doorgaans bewonderingswaardig veel schijt heeft aan wat mensen van haar mollige lichaam vinden, ze laat dat ook ongegeneerd zien in haar serie Girls, maar op zo'n belangrijke avond wil ze dan toch liever een bepaald figuur hebben in wat ze draagt."

'Ik ontwerp kleren voor elk denkbaar type vrouw' Beeld Sarah van Rij

"We hebben uiteindelijk een heel korset gebouwd in de jurk, terwijl ik liever niet met korsetten werk. Het is echt een couturestuk geworden, waarin we te veel uren hebben gestoken."

Behandelen Hollywoodsterren u als personeel?
"Ik ontmoet ze meestal niet. Het gaat allemaal via stylisten. We sturen een jurk op uit de collectie, en dan merken we wel of ze hem aandoet of niet. Op maat maken voor celebrity's doen we alleen voor heel bijzondere gelegenheden, omdat het ons zo veel tijd kost, en geld - want jij mag blij zijn dat zij iets van je aantrekken."

"Tracee Ellis Ross presenteerde de American Music Awards in een waanzinnig glimmend roodgouden statement piece dat ik speciaal voor haar maakte. Iedereen schreef erover. Zo kwamen we aan Lena, zij zag de jurk op Instagram."

"Amal Clooney benaderde me ook voor het Met Gala. Ik heb wat schetsen opgestuurd, de stylist vroeg: 'Can you do some more neck line variations?', ook gedaan en daarna niets meer gehoord. Amal kiest uiteindelijk vaak voor veilig."

'Op maat maken voor celebrity's doen we alleen voor heel bijzondere gelegenheden' Beeld Sarah van Rij

"Wie weet komt het er nog eens van, het was wel al de vierde keer dat ze om iets vroeg. Ik ben blij dat ik voor deze gelegenheid niet meer heb gedaan dan schetsen, want ik hoorde dat Tom Ford pissed off was omdat hij een jurk voor haar had gemaakt die ze niet aan had."

We gaan naar de keuken met in de hoek een aanrechtblokje en verder overal fashion. Op de grond liggen schetsen van ontwerpen die onderweg zijn naar de catwalk. "We hebben hier geen clean desk policy, zoals je ziet," zegt Van der Kemp.

Hij maakt koffie verkeerd met ijsblokjes. "Ik werk alleen met bestaande mate­rialen. Dat kan van alles zijn: interieurstoffen, een oude vlag, een oude jeans en heel veel leftovers van de beroemde couturehuizen. Die laten hun ontwerpen maken in acht kleuren, daarvan kiezen ze er twee, de rollen bestelde stof in andere kleuren verkopen ze door. Allemaal topkwaliteit."

"Ik gebruik ook vintage stoffen uit de jaren zeventig en tachtig. Dat past bij mijn visie van mode gericht op duurzaamheid. Bij alle grote merken is het: 'Last season? Not good anymore.' Ik vind dat zo'n onzin."

Noemt u uw jaarlijkse collecties daarom wardrobes, garderobes, allemaal nog te vinden op de site?
"Ja. De modewereld zit met bizarre overschotten. Er wordt veel te veel gemaakt, veel meer dan wordt gekocht. De grote dure merken willen hun markt niet verzieken door de prijzen te verlagen, dus die laten resten van hun ready-to-wear-collecties onder tafel vernietigen."

'We hebben hier geen clean desk policy' Beeld Sarah van Rij

"De grote goedkope merken zijn nog erger. H&M had vorig jaar leftovers ter waarde van 4,3 miljard dollar. Mode wordt zo een wegwerpproduct. Terwijl je als label veel sterker staat als je de houdbaarheid laat zien van kleren. Liever wat minder, maar dan wel goed gemaakt spul. Daar pleit ik voor."

"Vroeger spaarde je voor kleren, je had favoriete stuks. Vanuit die gedachte ontwerp ik dus elk jaar geen collecties maar wardrobes. Daar zit een spijkerbroek bij, een blouse, een avondjurk, een leren jack."

"Bij ons blijven kleren ook gebruikt. We lenen ze uit, ik krijg ontzettend veel aanvragen voor looks van een paar jaar geleden. En soms stop ik een broek uit 2016 gewoon weer in een nieuwe wardrobe. Waarom niet? Hartstikke goeie broek. Kan jaren mee."

Zoals in iemands eigen kast?
"Ja, maar dan wel bijzonder natuurlijk, geen grijzemuizenkast."

Hautecouturekastje.
"Demi-couture. Haute couture komt toch vooral van de modehuizen in Parijs. In Nederland zeggen sommigen ook dat ze het doen, maar dat is niet zo. Echte haute couture vergt zo veel uren dat de jurken beginnen bij 40.000, 50.000 euro. Daarmee bereik je tweehonderd mensen in de wereld."

'Soms stop ik een broek uit 2016 gewoon weer in een nieuwe wardrobe' Beeld Sarah van Rij

"Ik wil me richten op vrouwen die ook heel veel geld uitgeven aan kleren van Chanel en zo, maar dan ready-to-wear, gewoon in een grote oplage. Voor zo'n robe manteau of cocktailjurkje, dat bij wijze van spreken op elke straathoek in een wereldstad hangt, betaal je acht- tot tienduizend euro. Voor dat geld, en voor ­minder, heb je bij mij een uniek stuk."

U hangt toch ook wel in winkels?
"Ja, tuurlijk, anders kun je niet overleven. We hebben limited editions in een aantal winkels: onder andere De Bijenkorf, Bergdorf Goodman in New York, Browns in Londen en Lafayette in Parijs."

U heeft pas sinds uw vijftigste een eigen label. Waarom zo laat?
"Negenveertig. Het broeide wel eerder, maar ik was er niet klaar voor, ik heb nu echt iets te vertellen."

Met een laptop onder zijn arm gaat Van der Kemp voor naar een kamertje ter grootte van een berghok. "We lopen heel erg achter, eerst door dat gedoe met Lena, en daarna naar LA. Zo, welkom in onze chique conference room."

Hij laat een filmpje zien dat hij kreeg van Tracee Ellis Ross als bedankje voor het statement piece. Ze laat zich filmen door haar stylist Karla, in de jurk voor een boekenkast vol schoenen, gillend: 'O my god! Look at this thing, it's a piece of art, I am dying right now! And you made this for me! I asked Karla: What do I do when I see him? Do I tongue kiss him?'

Van der Kemp klapt de laptop dicht, stralend. "Zoiets krijg ik echt nooit. Later heb ik haar ontmoet op een etentje bij Marc Jacobs, toen heb ik maar teruggevraagd: 'What do I do now? Tongue kiss you?' Het is een echt een leuke vrouw. Heel outgoing, dol op aandacht, lief ook."

Jeugdfoto Ronald van der Kemp Beeld Privé

"Over het algemeen zijn vrouwen die mij graag dragen vrij gedurfd en uitgesproken, ook politiek gezien. Katy Perry, Laura Dern, Sarah Paulson, zij is gay met een vriendin van 25 jaar ouder, maar ik maak ook weleens wat voor een Victoria's Secret-girl die niet standaard wil verschijnen op een rode loper. Sigrid Kaag, onze minister van Ontwikkelingssamenwerking, liep vorige week in een jurk van mij."

Wat leert u over vrouwen door voor ze te ontwerpen?
"Dat vrijwel iedere vrouw onzeker is. Voor actrice Emma Watson bijvoorbeeld maakten we een jurk voor de Golden Globes. De #MeToo-beweging was net op stoom, dus ze wilde een warrior dress, niet te sexy maar toch wel een beetje."

"Ze vloog hiernaartoe met een privéjet, om de jurk te passen. Eerst was het: 'O, I love it!' maar toen kwam, zoals altijd: 'But can you maybe...?' Meestal sta je met een aantal mensen om zo iemand heen. Er hoeft maar één iemand een minuscuul kritiekpuntje te uiten en hup, ze beginnen aan zichzelf te twijfelen."

En wat zegt u dan?
"Ik houd vol. Ik spreek ze aan op die eerste reactie, dat is de juiste. Vrouwen hebben vaak een duwtje nodig, en niet alleen bij kleren, denk ik."

"Maar het is niet zo dat je bij mij per se een statement piece à la Dunham of Ross moet kopen. Ik luister heel goed naar wat iemand wil en ik hou zelf ook enorm van klassiek."

"Oldskool couture van Yves Saint Laurent en Valentino vind ik prachtig. Die werd met zo veel aandacht en liefde gemaakt. Ik wil ook kleren maken die iets doen, je weet niet precies wat, maar je voelt het meteen als je ze vastpakt. Kleren waar je voor valt omdat er ziel in zit, gemaakt op een manier die ethisch in de haak is."

Klopt het dat vluchtelingen soms meewerken aan uw ontwerpen?
"Ja, vrouwen uit Afghanistan die prachtig kunnen borduren. Ze hielpen mee aan mijn vorige wardrobe, in een buurtcentrum. Ik vond het wel spannend. Als ik kwam kijken, zag het er best chaotisch uit, zo'n ruimte vol vrouwen waar om de haverklap een oma binnenkwam met een sliert kleinkinderen."

"Maar het ging goed, het borduurwerk dat ze afleverden was beeldschoon en de vrouwen vonden het fantastisch. We moeten het verder ook niet groter maken dan het is, ik help geen duizenden vluchtelingen aan werk, maar het was een leuk, positief ding en dat kan de modewereld wel gebruiken."

Van der Kemp was niet altijd van plan het te maken in die wereld. Hij wilde dansen.

"Als kind was ik een Billy Elliot. Ik voelde een sterke aandrang me te uiten, maar ik wist niet wat ik ermee aan moest omdat ik van huis uit niet in aanraking kwam met theater, film en ballet, de drie dingen waarvoor ik een fascinatie had."

Was u een eenzaam kind?
"Nee, dat niet. Ik had wel vriendjes. Maar de dingen die ik leuk vond, pasten niet bij wat van een jongen verwacht werd, dat had ik al jong in de gaten, dus ik hield me gedeisd en zat veel te dromen. Mijn tijd komt nog wel, dacht ik."

'De dingen die ik leuk vond, pasten niet bij wat van een jongen verwacht werd' Beeld Sarah van Rij

Van der Kemp deed een balletopleiding in Arnhem en bij de Scapino dansacademie, moest stoppen vanwege rugproblemen, deed auditie voor de Kleinkunstacademie, maar bedacht dat hij toch iets heel anders moest doen, iets met kleren want die tekende hij graag. Hij belandde op de Rietveld Academie.

"Technisch niet de beste opleiding voor mijn vak, maar je kon wel goed uitvogelen wat en hoe je het wilde, want de modeafdeling was er klein, dat bracht veel ruimte en alle vrijheid."

Geven ballet en mode u een vergelijkbaar gevoel?
"Ja, zeker tijdens de shows. Ik vind dat ieder meisje op haar eigen manier moet lopen, die geijkte catwalk-walk hoeft van mij niet. Ik zeg ze altijd: neem je tijd, work the room, op jouw manier. Ik ga uit van de kracht van vrouwen."

Heeft u een sterke moeder?
"Ja, zeker. Ze is nu negentig en woont nog op zichzelf. Ik probeer haar elk weekend op te zoeken, dat vindt ze heerlijk. Maar zij heeft niet zoveel te maken met het vrouwbeeld dat ik wil neerzetten."

"Wat ik me wel kan herinneren, was de eerste keer dat ik foto's zag van Helmut Newton. Vaak fotografeerde hij vrouwen naakt, maar nooit vulgair, nooit sexy in de negatieve manier, er ging altijd een betoverende vrouwelijke kracht uit van die foto's. Dat wil ik ook met mijn kleren. Mijn boodschap is: maak het mooiste van jezelf, met imperfecties, zonder Instagramfilters. Ik doe het ook, ik sport heel veel om het beste van mezelf te maken."

Is dat niet ook een filter?
"Natuurlijk heeft het te maken met ijdelheid, maar sporten is ook gewoon gezond en voor mij is het een uitlaatklep. Als ik drie dagen niet sport, word ik kriegel. Wat ik net bedoelde is: streep jezelf niet weg. Kijk eens goed naar de sterren op de red carpets."

'Mijn boodschap is: maak het mooiste van jezelf, met imperfecties, zonder Instagramfilters' Beeld Sarah van Rij

"Ze kunnen vaak maar op één manier staan omdat ze helemaal in hun jurk vastgesnoerd zitten en nauwelijks kunnen bewegen. Ik vind het zonde. Niet voor niets zitten er zakken in de meeste van mijn ontwerpen. Dat is lekker, je voelt je ontspannen, jezelf, en dan ben je tien keer zo sensueel."

Kate Middleton poseerde vijf uur na de bevalling van haar derde kind met man en baby, tot in de puntjes gestyled. Vervolgens gingen vrouwen die ook net waren bevallen op Instagram foto's plaatsen van hoe je er dan echt uitziet. Met een joekel van een maandverband in zo'n enorme gazen onderbroek.
"Heel goed van die vrouwen. Kate hoeft zichzelf niet in die gazen onderbroek te laten fotograferen, maar iets minder perfect mag best, ja. Ik houd niet zo van perfect. Het slaat alles dood. Daarom wil ik geen fabriekswerk uit Italië, ik wil geen dertig identieke bloesjes. Kleren moeten er ook uitzien alsof ze al een keer gedragen zijn, vind ik, dat is echt een vloek in de modewereld."

U blinkt eigenlijk uit in imperfecties?
"Zo zou je het kunnen zeggen. Ik ben niet slordig, achteloos of lui, maar ik geloof niet in perfectie, ik vind het niet mooi. Toen ik nog werkte voor grote bedrijven - Bill Blass, Barney's, Escada, Wolford, ook nog gedaan - had ik daar last van."

'Ik houd niet zo van perfect. Het slaat alles dood' Beeld Sarah van Rij

"Ik kan leuk tekenen, maar ik houd wel van rommelig. Als ik een tekening maak, zit er een meteen een vlek op. Maar ja, als je een presentatie geeft bij een beursgenoteerd bedrijf moet alles smetteloos en zoals het hoort. Ik ben dat niet."

"Jaren heb ik me daardoor gefrustreerd gevoeld, ik vocht ertegen, tot ik erkende dat mijn kracht juist is dat ik het níet zo doe. Daarom ben ik nu zo blij. En soms is het vermoeiend. We maakten een keer een witte jurk voor een Victoria's Secret-girl. Helemaal klaar, nog even stomen, hop, spetters van het stoomding. Konden we opnieuw beginnen."

Denkt u de hele dag aan uw werk?
"Ja, eigenlijk wel."

Hoe zit het met uw privéleven? Heeft u een relatie?
"Nee."

Vindt u dat jammer?
"Nee hoor. Het is niet zo dat ik nooit aandacht krijg en ik sluit niets uit, het gebeurt me alleen niet zo snel, echt verliefd worden bedoel ik. Nu ben ik ook altijd heel veel op reis geweest."

'Ik sluit niets uit, het gebeurt me alleen niet zo snel, echt verliefd worden' Beeld Sarah van Rij

"Als je honderdtwintig keer per jaar in het vliegtuig zit, is het moeilijk iets op te bouwen met iemand die je ontmoet. Ik doe wel leuke dingen hoor; uit eten met vrienden, naar het theater, en verder ben ik toch wel erg met het werk bezig. Ik ben obsessed om mijn visie op mode te laten slagen."

Hij begint een beetje te draaien op zijn stoel.

Bent u erg zenuwachtig voor Parijs?
"Het valt mee. Het is wel een enorme aderlating, financieel, het kost me een ton. En ik kan niet aan de gewone collectie werken, maar ik mag er staan, dus ja."

De modewereld is wel erg van 'je mag' hè? Je mag blij zijn dat ik jouw jurk aantrek op de rode loper, je mag blij zijn dat je in Parijs een show mag doen. Wordt u daar niet razend van?
"Jawel, ik moet ook nooit te lang in Parijs blijven waar iedereen je belaagt met 'je moet het zo doen' en 'je moet zus gaan verkopen'. Dan word ik zenuwachtig, denk ik dat ik alles fout doe, terwijl ik zeker van mijn zaak ben."

"Ik weet het allemaal wel, ik heb alles gedaan, van corrigerend ondergoed tot klassieke minimalistische avondjurken. Nu doe ik het op mijn manier en ik heb binnen vier jaar bewezen dat duurzaamheid samengaat met hardcore fashion."

'Ik heb alles gedaan, van corrigerend ondergoed tot klassieke minimalistische avondjurken' Beeld Sarah van Rij

Ronald van der Kemp

Geboren
24 september 1964, Wychen

1976-1981
Havo SG Nijmegen-West

1981-1982
Dansacademie Arnhem

1982-1983
Scapino Dansacademie

1983-1984
Modeacademie Vogue

1984-1989
Gerrit Rietveld Academie

1989-1990
Ontwerp-assistent Courreges, Parijs

1990-1994
Ontwerper avondkleding, jurken Bill Blass, New York

1994-1998
Hoofdontwerper ready-to-wear vrouwen Barney's, New York

1998-1999
Hoofdontwerper ready-to-wear en accessoires Guy Laroche, Parijs

1999-2003
Freelance design consultant

2002-2004
Hoofdontwerper ready-to-wear en accessoires Céline, Parijs

2004-2007
Design consultant Escada, München

2007-2009
Design consultant Colombo, Borgosesia (Italië)

2007-2014
Design consultant Wolford, Bregenz (Oostenrijk)

­2014-heden
Eigen label: RVDK

Ronald van der Kemp woont in Amsterdam-Centrum.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden