Plus Achtergrond

VR-competitie Venetië: huilen met VR-bril op is wat onhandig

In de eerste dagen van het filmfestival van Venetië flaneerde half Hollywood over de rode loper. Voor de emoties kon je terecht in de virtual realitycompetitie.

Het titelpersonage Joker is bekend als Batmanschurk maar heeft nu zijn eigen film. Beeld Warner Bros.

Huilen in virtual reality is een uitdaging. Waar moet dat traanvocht heen, als je ogen omhuld zijn door zo’n stevige VR-bril? Het is zoiets als huilen met een duikbril op – het kan, maar het is wat onhandig. Meerdere projecten in de VR-competitie op het filmfestival van Venetië stellen je dit jaar voor die uitdaging. Het oudste filmfestival ter wereld profileert zich sinds drie jaar ook met dit technologische snufje. Met een programma van zo’n veertig projecten geeft het een jaarlijkse tussenstand van waar dit nieuwe medium staat.

Dat bracht opnieuw projecten die imponeren door hun visuele uitvoering, zoals het poppenhuisachtige animatiesprookje Gloomy Eyes. En projecten die de specifieke nieuwe mogelijkheden van deze techniek onderzoeken, zoals de puzzelervaring A Fisherman’s Tale. Maar de indrukwekkendste projecten zijn die waarin de intimiteit van de VR-ervaring wordt benadrukt.

In The Waiting Room maakt Victoria Mapplebeck je op even bescheiden als imponerende wijze deelgenoot van haar behandeling tegen borstkanker. Met The Collider, een tweepersoonservaring waarin één bezoeker de bril op heeft en de ander de besturing, bevragen makers May Abdalla en Amy Rose de relatie tussen de echte en virtuele wereld. En het lichtvoetige A Life in Flowers, waarin op basis van de antwoorden die je geeft op een reeks persoonlijke vragen een digitale bos bloemen wordt samengesteld, is bijna een virtuele therapiesessie. Elk op hun eigen manier waren deze en andere VR-projecten goed voor wat traanvocht.

Hengelen naar Oscars

Ook in het filmprogramma overigens tranen genoeg. Halverwege het festival is Noah Baumbachs scheidingsdrama Marriage Story een voorlopig hoogtepunt in de competitie. De zwarte humor en scherpe dialogen waar de Amerikaanse regisseur om bekendstaat, zijn ook in deze Netflixproductie de hoofdingrediënten. Zorgvuldig bespeelt Baumbach daarbij ook de emoties, geholpen door subliem spel van hoofdrolspelers Adam Driver en Scarlett Johansson. Voor beiden begint hier in Venetië alvast de campagne richting een Oscarnominatie.

Datzelfde geldt voor Joaquin Phoenix, die alles geeft in Joker, die vooral om woede draait. Het titelpersonage is bekend als Batmanschurk, maar krijgt nu zijn eigen film. Die speelt zich af in 1981 in een smerig Gotham City, een fictionele stad die veel wegheeft van het New York zoals Martin Scorsese dat toonde in Taxi Driver (1976) en The King of Comedy (1982). Beide zijn duidelijk ijkpunten voor deze politiek beladen superheldenfilm zonder superheld, die de woede van witte mannen als onderwerp neemt maar uiteindelijk geen stelling durft te nemen.

Driver, Johansson en Phoenix waren slechts drie van de vele grote Hollywoodsterren die in de eerste helft van het festival op kwamen draven. Ook Brad Pitt was er al, voor de première van zijn ruimtefilm Ad Astra, over twee weken ook in Nederland te zien. En ook Meryl Streep hengelt naar een volgende Oscar met haar glansrol in The Laundromat van Steven Soderbergh, dat de financiële schuinsmarcheerderij die werd blootgelegd door de Panama Papers voor een breed publiek inzichtelijk wil maken.

Heisa als promotie

Ook de meest omstreden maker werd vroeg in het festival geprogrammeerd. De selectie van J’accuse, de nieuwste film van Roman Polanski (86), zorgde direct bij zijn bekendmaking voor commotie. De gelauwerde Poolse regisseur hangt namelijk nog een decennia oude zedenzaak boven het hoofd – iets dat in het #MeToo-tijdperk niet zo makkelijk meer te negeren is.

De heisa werd nog iets versterkt toen de producent van de film dreigde J’accuse terug te trekken uit het festival na enkele (in feite alleszins redelijke) opmerkingen van juryvoorzitter Lucrecia Martel over Polanski. Zo ver kwam het natuurlijk niet; het dreigement lijkt vooral een sterk staaltje promotie.

Het is moeilijk om de film zelf, een zo nauwkeurig mogelijke weergave van de Dreyfusaffaire in het Frankrijk van de late negentiende eeuw, los te zien van die discussie, aangezien hij draait om maar liefst twee onschuldig veroordeelde personages. Polanski’s hoofdpersoon is niet Dreyfus zelf, een Franse, joodse officier die in 1895 onterecht wordt veroordeeld wegens hoogverraad, maar diens meerdere Georges Piquart. Wanneer hij de ware toedracht van de zaak op het spoor komt, proberen de hogere machten die de boel in de doofpot stopten ook hem onschadelijk te maken.

Al met al lijkt Venetië het kruit van zijn grote aandachtstrekkers in de eerste vijf dagen te hebben verschoten. Met nog vijf dagen festival te gaan valt te hopen dat juist de minder grote namen die nu volgen de grootste filmische verrassingen zullen bieden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden