Plus Concertrecensie

Voorzichtig headbangen op Carmina Burana in Paradiso

Het podium van Paradiso, tot de laatste meter gevuld met koor, solisten, piano’s en percussie. Beeld © Robert Verhoeve

Carl Orffs Carmina Burana werd in een uitverkocht Paradiso met staanplaatsen in de zaal uitgevoerd. Onder leiding van dirigent Boudewijn Jansen zongen Toonkunstkoor Amsterdam, het Grachtenfestival Kinderkoor en diverse vocale solisten met Percussion Friends en pianoduo Scholtes & Janssens.

Het initiatief voor dit eenmalige concert kwam van bariton Raoul Steffani, dit jaar artist in residence van het Grachtenfestival. Om een breder, jeugdiger publiek te bereiken, leek Paradiso hem bij uitstek de plek. De relatief goedkope kaartjes verlaagden de drempel voor een klassiek concert zeker, toch vielen de meeste bezoekers in de categorie ‘mensen voor wie je opstaat in de tram’.

O Fortuna

Voor de Carmina in 1937 in Frankfurt in première ging, was Orff geen populair componist. Tijdens en na de oorlog verwierf hij er veel rijkdom en faam mee. De openingshymne O Fortuna is talloze keren gebruikt in film, tv en reclame. Lezers onder de veertig zullen de sample kennen van Nas’ Hate me Now uit 1999 en meer recent gebruikte Meek Mill het op de opener van zijn mixtape DC4. De stuwende, hypnotiserende ritmes van de compositie maken het stuk toegankelijk voor het grote publiek.

Zangtalent Steffani is een millennial, de generatie die vaak oppervlakkigheid wordt verweten. Orffs stuk, gebaseerd op drankliederen uit de 13de eeuw, laat zien dat ook mensen in de middeleeuwen zich druk maakten om aardse zaken. In het oud-Duits en Latijn worden kuise meisjes, dobbelen in de naam van Bacchus en dansen in de wei bezongen. In Paradiso werden de teksten met vertaling boven het podium geprojecteerd.

Paradiso is een geschikte plaats om te dansen, sjansen en drinken, dus – hoewel de combinatie uniek is – passen dit stuk en de poptempel goed bij elkaar. Na een enthousiasmerende introductie van Lestari Scholtes, programmeur van het Grachtenfestival en de helft van het pianoduo Scholtes & Janssens, nam dirigent Jansen zijn positie in. Met de twee vleugels, marimba, pauken en het voltallige Toonkunstkoor was het podium behoorlijk vol, met als gevolg dat het kinderkoor was verbannen naar het balkon. Ook tenor Jeroen de Vaal en sopraan Vanessa Waldhart zongen hun partijen vanaf het balkon, wat deze uitvoering een dynamische maakte. Het publiek kreeg zo ook de voorkant van de (playbackende) dirigent meermaals te zien.

Opstootje

De bar bleef tijdens deze uitvoering gesloten, maar toch vloog er, net als bij een popconcert, een bierglaasje door de lucht. Ook was er een klein opstootje; zonder stoelen met nummers bleek het voor sommige bezoekers onduidelijk hoeveel ruimte ze mochten innemen. Bij deel 22, een Grieks aandoend drinklied, werd er zowaar voorzichtig geheadbangd.

Steffani gaf aan nog nooit naar een concert in Paradiso te zijn geweest, dus hij kon niet weten, dat hij zich na de laatste noot achterover in het publiek had kunnen storten, voor een welverdiende crowdsurfsessie.

Klassiek

Carmina Burana
Door Toonkunstkoor Amsterdam, Grachtenfestival Kinderkoor, Percussion Friends, Scholtes & Janssens Piano Duo
Gezien 10/8, Paradiso

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden