Recensie

Voorstelling Cathedral: rondtollen in een bizar, overladen universum

Choreograaf Marcos Morau geeft het publiek met de voorstelling Cathedral de tijd om na te denken over de toekomst. “Het adagium luidt: hoe kan het anders, tegendraadser?” 

Beeld Scapino Ballet Rotterdam

‘Mijn hart is in de Highlands, waar ik ook ga.’ Johanna Ferdinand zingt het lied helder en overtuigend aan het eind van Marcos Moraus Cathedral, begeleid door Sinfonia Rotterdam. Het melancholieke gedicht werd aan het eind van de achttiende eeuw door Robert Burns geschreven, twee eeuwen later zette Arvo Pärt er zijn weidse en rustgevende muziek onder.

Voor zijn derde creatie bij het Scapino Ballet koos de Spaanse choreograaf voor de Estlandse componist, wiens werk vaak opduikt in dans en film. Pärts tintinnabuli-stijl, die refereert aan het geluid van klokken, kan een mens helpen als hij op zoek is naar bezinning. Dat is wat Morau met deze voorstelling wil bereiken: dat we in deze razende tijden de tijd nemen na te denken over de toekomst.

René Magritte

Die toekomst ziet er niet rooskleurig uit; Morau toont ons een wereld waar letterlijk alle kleur uit is verdwenen. Een enorme meteoriet domineert het toneelbeeld, kostuums en objecten zijn zwart en grijs, op de achterwand klettert regen. De enige lichtpuntjes vormen witte wolken, huiselijke theepotten en de deur die op een kier staat uit surrealistische beeldtaal van René Magritte.

De mensen die deze wereld bewonen, zijn iedere connectie met hun gevoel kwijtgeraakt. Man en vrouw met baby op de bank: het samenzijn oogt voorgeprogrammeerd, haperend en kil. “Ik wil weg hier,” klinkt het wanhopig, “waar zijn we in godsnaam?”

De dans die Morau samen met ­Lorena Nogal voor deze planeet heeft bedacht, is subliem. Lijven bewegen nooit organisch, maar lijken door een extern besturingssysteem te worden voortgedreven. Het adagium luidt niet: hoe beweeg je soepel en lekker, maar: hoe kan het anders, tegendraadser. Een oncomfortabel uitgangspunt dat resulteert in een vervreemdend en robotachtig vocabulaire, dat de Scapinodansers grandioos beheersen. Vooral de ­scènes waarin ze allemaal gekleed in pak unisono of in canon in beweging komen, zijn een lust voor het oog.

Semidiepzinnige teksten

In het tweede deel van de voorstelling blijven de visuele vondsten elkaar opvolgen. Dankzij het lichtontwerp (Xavier Spruit Bleeker) zijn de overgangen tussen de tableaus prachtig, maar de dramaturgie gaat onderuit. We blijven te lang rondtollen in dit bizar, overladen universum.

Magrittes koppel hoofdeloze heren of de onderzoekend rondwandelende astronauten kunnen dat manco niet meer repareren. De langgerekte semidiepzinnige teksten die telkens weer op zakelijke toon gedeclameerd worden, gaan eveneens behoorlijk irriteren. ‘Luister naar mij: ik weet ook niet wat er gaat gebeuren.’

De match tussen Moraus dans en Pärts muziek is evenwel opmerkelijk. Overbekende composities als Fratres en Spiegel im Spiegel maken deel uit van de selectie, maar muziek en dans blijven iets aan elkaar toevoegen. Het is niet ondenkbaar dat bij het beluisteren van Pärts klanken in de toekomst Moraus beelden even opnieuw opdoemen. Die vruchtbare relatie houdt stand tot en met het slot­akkoord, waarin we door de zang mee de heuvels in worden genomen.

Cathedral

Door Marcos Morau / Scapino Ballet
Gezien 18/12, Zaantheater
Te zien 14-16/1, ITA

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden