PlusAlbumrecensie

Voormalig wonderkind Julian Lage gaat nooit heel ver weg van het liedje

null Beeld

Een jochie van acht jaar was gitarist Julian Lage nog maar toen in 1996 al een documentaire aan hem werd gewijd: Steppin into the limelight. Maar zo heel fel schenen die schijnwerpers later niet.

Het voormalige wonderkind mag zich als volwassene verheugen in de waardering van collega-jazzmuzikanten, maar doet buiten die kring weinig bellen rinkelen. Zijn twaalfde album, Squint, brengt daar mogelijk verandering in. Niet dat daarop een radicaal nieuwe muzikale weg wordt ingeslagen, maar het verschijnt wel op Blue Note, nog altijd ’s werelds bekendste jazzlabel.

Julian Lage klinkt als jazzgitarist anders dan de meeste van zijn vakgenoten. Dat zal voor een belangrijk deel komen doordat hij niet op zo’n dikke, semi-akoestische jazzbak speelt, maar op een solid-bodygitaar. Het leidt tot een stevige, nogal bluesy toon. Evengoed is zijn spel vaak elegant en op een mooie manier kabbelend. Squint opent heel klassiek met een etude.

Behalve van geïmproviseerde muziek houdt Lage ook veel van het singer-songwritersgenre. Heel ver weg van het ‘liedje’ gaat hij nooit, maar zijn muziek bevat genoeg onverwachte elementen om die wel spannend te houden. Een fijn nummer op Squint is Twilight Surfer, waarin hij rockabilly en jazz laat samenvloeien.

Squint verschijnt 9 juni.

Jazz

Julian Lage
Squint
(Blue Note)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden