PlusAlbumrecensie

Violistenduo Maria Milstein en Mathieu van Bellen lijkt soms wel een trio

null Beeld

De literatuur voor één viool is zeer uitgebreid, maar muziek voor twee violen is er veel minder. Op zich begrijpelijk, want met hun volkomen overlappende bereik kunnen ze elkaar flink in de weg zitten. Dat is meteen het punt waar de bokken zich van de schapen scheiden. Een goede componist kan voor n’importe welke bezetting een goed stuk schrijven.

Het violistenechtpaar Maria Milstein en Mathieu van Bellen, beide behorend tot de absolute Nederlandse top, ging de uitdaging aan en speelden een album vol met stukken voor twee violen, alle Sonate voor twee violen getiteld. In de klassieke muziek wordt niet moeilijk gedaan over een generieke titel. Daar is een leuke boom over op te zetten.

Ze beginnen meteen met een meesterwerk: de Sonate van Prokofjev, die maar weer eens blijk geeft van een griezelig klankvoorstellingsvermogen. Hij laat de violen zingen in de langzame delen en houdt een opbeurend motortje gaande in de snelle, terwijl de melodieën speels vlinderen en geen seconde vervelen.

De Sonate van Górecki (een vroeg, nog atonaal werk) is taaier, maar heeft wel een geladenheid die de spanning op peil houdt.

De Sonate van Ysaÿe is puur vuurwerk. De vele dubbelgrepen maken van Milstein en Van Bellen soms een strijktrio of zelfs -kwartet.

Ze spelen alle stukken ontzettend goed. Wat een genot.

Klassiek

Maria Milstein, Mathieu van Bellen
Sonatas for two violins
(Challenge Records)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden