PlusInterview

Vincent van Warmerdam schreef de muziek voor voetballied Mijn club: ‘Het mooiste moment is als die gitaar door het stadion galmt’

Vincent van Warmerdam: ‘Het mooiste moment blijft voor mij toch altijd dat die gitaar door de Arena galmt.’ Beeld Arnold Weel
Vincent van Warmerdam: ‘Het mooiste moment blijft voor mij toch altijd dat die gitaar door de Arena galmt.’Beeld Arnold Weel

Gitarist Vincent van Warmerdam (66) heeft er al een hele carrière als muzikant en componist van theater- en filmmuziek opzitten. Hij was de huiscomponist van Jiskefet en schreef de muziek voor het voetballied Mijn club. Pas nu verschijnt zijn solodebuut.

Peter van Brummelen

Het is zeker niet de eerste keer dat muziek van hem wordt uitgebracht. Maar Twango voelt toch anders, vindt Vincent van Warmerdam. “Bij die soundtracks stond mijn naam ook wel op de hoes natuurlijk, maar nu staat er ook een foto van mezelf als gitaarheld op. En nog mooier: het is een vinylalbum.”

Twango & More Cinematic Guitar Instrumentals heet Van Warmerdams verlate solodebuut voluit. Het gaat om deels opnieuw opgenomen nummers die hij maakte voor films, onder meer van zijn broer en regisseur Alex van Warmerdam. Een hoofdrol is in alle stukken weggelegd voor zijn eigen gitaar.

A guitar without a twang is no guitar,’ begint de ouderwets lange en lekker ronkende tekst achterop de hoes van het album. Twang is dat scherpe, een beetje vervormde geluid dat niet alleen de instrumentale gitaarmuziek uit de vroege sixties kenmerkt, maar van oudsher ook geliefd is binnen de country-and-western.

Hoe laat je een gitaar twangen? “Je hebt er een elektrische gitaar voor nodig, dat om te beginnen,” zegt Van Warmerdam. “En dan liefst een van het merk Fender, een Telecaster of een Strat, maar een Gretsch mag ook. Het moet een beetje agressief klinken. Wat galm of een echootje erop is verplicht. En gebruik vooral de ‘whammy bar’ van je Fender, het pookje waarmee je snaren kunt laten vibreren.”

Die term Twango, een samentrekking van twang en tango, bedacht hij zelf? “Ja. Om er later achter te komen dat Duane Eddy ook al eens een nummer met die titel opnam. Hij was de meester van de twang, maar ook Hank B. Marvin van The Shadows was er heel goed in. Op mijn album verwijst het nummer Cherokee naar zijn Apache.”

Leren van platen en vriendjes

Vincent van Warmerdam hoorde als jongen de muziek van gitaristen als Duane Eddy en Hank B. Marvin, maar het begon voor hem pas echt met de Britse blues van de jaren zestig. Op Twango is het nummer Arosa Sun een ode aan Peter Green, de gitarist van Fleetwood Mac toen dat nog een bluesgroep was.

“Peter Green was de eerste gitarist van wie ik me kan herinneren dat ik hem begreep. Het nummer It Hurts Me Too, uit de tijd dat hij bij John Mayall’s Bluesbreakers speelde, draaide ik wel duizend keer op mijn pick-upje om hem na te kunnen spelen.”

Vincent van Warmerdam zat kort op klassiek gitaarles. Veel meer leerde hij van platen en van vriendjes. En het werd plots echt wat toen hij in 1972, 15 jaar oud nog maar, samen met zijn broers Alex en Marc toetrad tot muziektheatergroep Hauser Orkater. “Ik kreeg daar als gitarist alle ruimte, hoe jong en pril ik ook was. Ik zou eigenlijk gaan acteren, maar verhuisde al snel naar het andere departement.”

Het was het begin van een lange en bonte carrière als muzikant en componist in de wereld van het theater en de film. Tussendoor waren er pogingen het te maken als popmuzikant, maar bands als Just Like Eddie en The Moondogs kwamen nooit echt van de grond. Heel jammer, vindt Van Warmerdam nog altijd.

“Het debuutalbum van The Moondogs kreeg unaniem goede recensies en een Edisonnominatie. Nu gaat het gebeuren, dacht ik, maar het is toch niet gelukt. Kees Prins was onze zanger. Hij kan echt geweldig zingen, maar bij optredens voelde hij zich nooit helemaal op zijn gemak. Hij is meer een acteur en vond het moeilijk om op het podium zichzelf te zijn. Zijn succes met Jiskefet zat The Moondogs ook wel in de weg.”

Huiscomponist van Jiskefet

Vincent van Warmerdam was de huiscomponist van Jiskefet. In die hoedanigheid schreef hij in 1997 ook de muziek voor het voetballied Mijn club, dat nog altijd bij elke thuiswedstrijd van Ajax wordt gedraaid en massaal meegezongen. “Kees schreef de tekst en vroeg of ik er de muziek bij wilde maken, iets tussen Queen en André Hazes in.”

Vincent van Warmerdam zit er weleens tussen als op de Arenatribune Mijn club wordt gezongen. Het leidt tot gemengde gevoelens. “De veronderstelling is dat wij daar wel wat geld mee verdienen. De waarheid is dat in Nederland de muziekauteursrechten voor stadions heel slecht zijn geregeld. De Buma zegt met een nieuwe regeling te komen, hopelijk geldt die met terugwerkende kracht dan.”

Het is trouwens nooit de volledige versie die in de Arena wordt gedraaid. “Het nummer duurt veel te lang voor in het stadion. In de Arena laten ze de coupletten gewoon weg. Van het eerste refrein gaan ze in één keer door naar de modulatie. We laten de massa binnen één minuut in twee toonsoorten zingen en helemaal niemand daar die dat doorheeft.”

“Maar het mooiste moment blijft voor mij toch altijd dat die gitaar door het stadion galmt. Die gitaar, dat is míjn stem.”

Het album Twango is alleen verkrijgbaar op vinyl, en te beluisteren via de gebruikelijke streamingdiensten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden