Plus PS

Vijf terugkerende lijken in Baantjer: 'Hij was lief, tot hij me neerstak'

Tien jaar lang was het voor Bekende Nederlanders een groot plezier te worden vermoord in politieserie Baantjer. Vanwege het tachtigste boek, De Cock en de moord op maat, kruipen vijf voormalige lijken thuis terug in hun rol.

Irene van de Laar Beeld Mark van der Zouw

Irene van de Laar (48) - Lijk in De Cock en de moord op afstand (2004)

"Ik sprong een gat in de lucht toen ik hoorde dat ik een lijk mocht zijn. Dat mocht namelijk niet iedereen: het was een erebaantje waarvoor je ­gevraagd moest worden."

"Mijn karakter bleek een ­escortdame en ik zou poedelnaakt worden vermoord. Dat vond ik nogal wat! Uiteindelijk mocht ik lingerie aanhouden."

"Ik had wel eerder gastrolletjes gehad, maar de hardhandige aanrandingsscène, met een blote Erik van Muiswinkel, vond ik vrij heftig. Er lag toch een vreemde, naakte vent op me. Gelukkig was Erik heel lief. Tot hij me, in mijn buik, neerstak met een theatermes."

"Een paar dagen later lag ik als opgevist lijk op de kade. Dat was koud: het was ­december en ik bibberde op de grond, omringd door takken en andere natte rommel. Toch was het een mooi shot. Ik weet nog dat ik de aflevering in mijn eentje keek en dacht: nou, ik zie er levenloos nog best aardig uit."

Huub van der Lubbe Beeld Mark van der Zouw

Huub van der Lubbe (63) - Lijk in De Cock en de moord op Elvis (2003)

"Ik heb natuurlijk ruime ervaring in het sterven op film: in De aanslag werd ik als foute politiecommissaris van mijn fiets geschoten en in Wij Alexander kwam ik als ­demonstrerende anarchist onder een politiepaard ­terecht. Wat dat betreft was mijn sterfscène in Baantjer weinig spectaculair."

"Na een hand­gemeen met Martijn ­Fischer over een schimmig pillenhandeltje viel ik achterover en kwam ik ongelukkig ­terecht op de centrale ­verwarming. Ik was op slag dood."

"Hoe de aflevering ­afliep, weet ik niet. Ik lag daar als lijk, dus heb niet enorm opgelet. Mijn kostuum heb ik wel onthouden. Ik speelde een ­Elvisimitator en had een prachtige, blauwe jumpsuit aan, uit Elvis' karateperiode."

"Ik kreeg een zwarte pruik op en had dikke, donkere bakkebaarden. Ja, dat kostuum was dik voor ­elkaar. Echt te gek. Alleen die sterfscène had dus niet veel om het lijf. Wie nog eens een lijk nodig heeft, belt maar. Ik doe het graag nog een keer."

Dieuwertje Blok Beeld Mark van der Zouw

Dieuwertje Blok (59) Lijk in De Cock en de moord onder ogen (2003)

"Als je een lijk speelt in Baantjer krijg je eerst les van een expert. Want zo'n sterfscène moet er goed uitzien, maar hij moet ook kloppen. Als je wordt neergeschoten, klap je bijvoorbeeld niet meteen voorover. En je grijpt ook niet met je handen naar de wond."

"Op de set leerde ik dat juist het tegenovergestelde ­gebeurt: je valt na de inslag naar achter en zakt door je knieën. Ik had geen idee. Omdat mijn personage werd doodgeschoten, was in mijn witte broekpak een bommetje geprepareerd, met nepbloed."

"Zodra het pistool afging, maakte dat bommetje een gat in het ­kostuum en moest ik op de grond vallen. Maar dat kon natuurlijk niet tig keer over. Er was maar één reservekostuum, dus het moest eigenlijk meteen goed."

"Dat lukte: de camera's draaiden, ik voelde een knalletje en ik ging neer, met één kleine stuip, geloof ik. En toen lag ik daar, aan de Sloterplas, in de winter. Erg comfortabel was het niet, maar je moest wat voor zo'n gastrolletje over hebben."

Stanley Burleson Beeld Mark van der Zouw

Stanley Burleson (50) Lijk in De Cock en de buitenaardse moord (2002)

"Met de crew hebben we drie kwartier geoefend hoe je ­iemand het beste met een hete strijkbout kunt vermoorden. Met een goedgemikte ram op de slaap, meen ik."

"Na die sterfscène lag ik in een mortuarium opgebaard, op zo'n grote, ijzeren tafel, met een gootje erlangs. Ik was naakt en er was een enorme brandwond op mijn gezicht geschminkt, van dat hete strijkijzer. Ik heb de aflevering nooit gezien, maar mijn omgeving wel: vrienden en collega's hadden niet zozeer mijn dood, maar vooral de naaktscène onthouden."

"Alles was blijkbaar in beeld geweest. Vast niet in close-up, maar toch. Ik heb een Japanse fan die laatst verlegen giechelend op me af stapte. In het vliegtuig naar Nederland had ze toevallig 'mijn' aflevering van Baantjer voorbij zien komen. Mijn lijk is dus nog steeds te zien. Als ik binnenkort in een vliegtuig zit, ga ik tóch even kijken."

Theodor Holman Beeld Mark van der Zouw

Theodor Holman (64) Lijk in De Cock en de dood op papier (1996)

"Begin jaren negentig stonden de kranten vol met 'de balpenmoord'. Mijn sterfscène was daar losjes op ­gebaseerd: ik speelde een ­columnist die keurig achter zijn bureau aan het schrijven was en stierf toen zijn dochtertje op zijn rug sprong."

"Mijn personage klapte naar voren en zijn schedel werd door zijn pen doorboord. Een ongeluk. Vooral de voorbereiding staat me bij, want dat was vreselijk. Omdat er een pen in 'mijn' oogkas gedouwd zou worden, moest er een replica van mijn gezicht komen. Daarvoor moest ik in een ­Rotterdams atelier met mijn gezicht volledig in het gips een kwartier lang doodstil zitten. En ik ben claustrofobisch. Ik heb doodsangsten uitgestaan en hyperventileerde onophoudelijk."

"De opnames gingen me daarentegen heel makkelijk af. Ik moest wat mooie zinnen op papier zetten en ­vervolgens met mijn hoofd op een bureau liggen. Dat ging zó goed; het verbaasde me dat ik niet vaker gevraagd werd een lijk te spelen."

125 doden

Baantjer werd van 1995 tot 2006 uit­gezonden op RTL4 en kon wekelijks rekenen op een miljoenen­publiek.

In 1997 won de serie de Gouden Televizierring voor beste programma van het jaar.

In ruim tien jaar werden 123 afleveringen en meer dan 125 moorden opgenomen. Vooral in de laatste seizoenen werden de slacht­offers voornamelijk gespeeld door BN'ers.

Het eerste lijk was acteur Rob Das, het laatste ­comedian Arie Koomen. Marjolein Keuning en Alwien Tulner speelden de rol van Parooljournaliste Renée Goes, die bij De Cock steevast informatie probeerde los te peuteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden