Plus

Vijf dagen Cinedans: tussen choreo en cinema

In De Wolf Danst! op Cinedans is het aantal pure dansfilms gehalveerd. Een gemis: er zijn er al zo weinig.

In documentaire Dance Or Die wordt de Syrische danser Ahmad Joudeh gevolgd, die nu bij Het Nationale Ballet in Amsterdam danst. Beeld Dance Or Die

Een filmpje van iemand die danst is niet per definitie een dansfilm. Bewegen in een ruimte waar toevallig ook een camera staat evenmin. Een goeie dansfilm begeeft zich op het kruispunt van choreografie en cinema. Vlucht is zo'n goeie dansfilm.

In de openingsscène zien we een groep mensen op de vlucht slaan, in een typische Nederlandse straat. Recht op de camera af. In slow motion rennend, duwend en trekkend. Maar in sommige gevallen ook: zich bekommerend om anderen.

Sequentie twee is gesitueerd in een bos, waar de camera langs eindeloze bomen­rijen glijdt. Schijnbaar wanhopig beuken enkele dansers met hun vuisten op bomen, die ze tegelijkertijd omarmen en te lijf gaan.

In de derde en laatste scène bereikt de flink uitgedunde groep de duinen. Het weer mag nog zo zomers zijn, ook hier regeert de vertwijfeling. Na een woeste groepsdans op de knieën in het opstuivende zand kruipen de vluchtelingen in tijgersluipgang naar de zee.

Weg van de camera, naar een plek waar de vrijheid lijkt te lonken. Of wacht hun een onzekere toekomst?

In twaalf minuten weet Vlucht iets over te brengen van het gevoel ontheemd te zijn. Daarvoor hoef je niet eens te weten dat de Irakese regisseur Wiam Al-Zabari en de Hongaarse choreografe Krisztina de Châtel beiden in het verleden hun land moesten ontvluchten.

Die kennis is dan wel weer relevant bij het kijken naar de documentaire Een uitzinnige beheersing, waarin filmmakers Bas Westerhof en Manon Lichtveld de choreografe meenemen naar het huis in Boedapest, waar zij in 1943 geboren werd.

Kapotgeschoten huizen
Hoe dan ook: Vlucht kan prima op zichzelf staan. Toch leek het de samenstellers van De Wolf Danst! beter om de korte dansfilm te koppelen aan de lange documentaire Dance Or Die.

In deze uitgebreide versie van een reportage die hij eerder voor Nieuwsuur maakte, volgt regisseur Roozbeh Kaboly de Syrische danser Ahmad Joudeh.

In 2014 deed de in een Palestijns vluchtelingenkamp geboren en getogen Joudeh mee aan de Arabische versie van So You Think You Can Dance. Zijn optreden trok internationale aandacht en bracht hem naar Amsterdam, op uitnodiging van Het Nationale Ballet.

Terwijl de eerste helft van de docu in het teken staat van kapotgeschoten huizen in Damascus, een nog niet helemaal door IS vernietigd Romeins theater in Palmyra en klaaglijke klarinetmuziek, focust de tweede helft op het nieuwe Europese bestaan van de danser.

Tussen het feesten en het trainen door zien we hoe hij met zijn smartphone contact onderhoudt met het met bommen bestookte thuisfront. We horen hem ietwat verwonderd vaststellen dat de prijs van zijn kopje koffie genoeg is om een compleet Syrisch gezin te voeden.

Ook zien we de mediagenieke vluchteling optreden in internationale media. Al met al is Dance Or Die een keurige documentaire. Maar ja, met keurige documentaires kun je de gracht dempen.

De nieuwe opzet van De Wolf Danst! - een korte dansfilm met langere documentaire - heeft natuurlijk tijd nodig om zich te bewijzen, maar vooralsnog zie ik geen verbetering ten opzichte van de voorganger Point Taken.

Die in 2010 opgezette reeks moest de dansfilm in Nederland een nieuwe impuls geven en leverde twintig zeer uiteenlopende, en over de hele linie geslaagde dansfilms op. In de nieuwe opzet is het aantal pure dansfilms gehalveerd.

En dat is jammer, want daar worden er al zo weinig van gemaakt. Op nog meer documentaires zaten we daarentegen niet per se te wachten.

Sympathiek portret
Dat gevoel van meer van hetzelfde wordt versterkt door de andere dubbelvertoning in De Wolf Danst! In de korte film Otherland volgen we Rotterdammer Elvin Locadia: nagelstylist bij dag en voguedanser bij nacht.

Het is een sympathiek portret van een toegewijde danser die bij het voorbereiden op een wedstrijd terugdenkt aan zijn jeugd op het Antilliaanse eiland Sint Maarten.

Even innemend is Mother's Portret, een docu over de Amerikaanse expat Amber Vineyard, die, naar de New Yorkse vogue- en ballroom­scene in de jaren tachtig, een Nederlands huis voor de dans-, stijl- en modebewuste lhbt-gemeenschap oprichtte: The House of Vineyard.

De Wolf Danst! is 18/03 slotfilm van Cinedans in Eye.
Dance Or Die/Vlucht: 29/03, NPO 2, 22.55 uur.
Mother's Balls/Otherland: 12/04, NPO 2, 23.00 uur.

Vijf dagen Cinedans

- Het vijftiende Cinedans­festival opent vanavond met The missing part, van en over het Frans-Catalaanse circusgezelschap Baró d'Evel, over hoe mens, dier en kunst met elkaar verbonden zijn.

- Naast een splinternieuwe kortfilm van Ji¿í Kylián, Scalamare, wordt ook Timecode vertoond: een impressie van een Spaanse kantoor­romance die in 2016 goed
was voor de Gouden Palm voor shorts in Cannes.

- In club Shelter, tegenover filmmuseum Eye, presenteren filmmaker Noud Heerkens en choreograaf Loïc Perela An invitation to dance, een installatie waar dans, film en virtuele realiteit in elkaar schuiven.

- Een educatief project van het Amsterdamse stadsgezelschap ICK op een basisschool in Zuidoost staat centraal in Gulliver.

Cinedans, t/m 18/3 in Eye

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden