Plus Interview

Viggo Waas: ‘Ik ben slecht in afscheid nemen’

Decennia was Viggo Waas (1962) onderdeel van cabaretgroep NUHR. In 2016 maakte hij met gitarist Wouter Planteijdt al Cruijff en Pipo, maar De Meestervoorspeller is zijn eerste echte soloprogramma. Over verlies. 

Viggo Waas: ‘Je wilt graag dat je bestaan voorspelbaar is, maar dat is het niet. Dat moet je aanvaarden, anders kun je niet leven.’ Beeld RV

Ten tijde van Cruijff en Pipo bestond NUHR nog. Voelt het nu anders om alleen op te treden?

“Het voelt wel anders ja. Er is geen vangnet meer. Bij Cruijff en Pipo had ik bovendien veiligheid ingebouwd omdat Wouter erbij was. Nu dacht ik: ik moet een totaal eigen stijl creëren. Ik heb een roman geschreven die binnenkort uitkomt en daardoor ben ik voor het theater ook anders gaan schrijven. Verhalender. Dit is een veel serieuzere voorstelling dan Cruijff en Pipo. Ik ben sowieso een vrij ernstige jongen, maar het past ook bij de periode waar ik nu in zit.”

Uit welke emotie heeft u deze voorstelling gemaakt?

“Er is de laatste jaren veel veranderd in mijn leven. NUHR is gestopt. Mijn moeder is over­leden. Twee dingen waarvan ik dacht dat ze nooit zouden gebeuren. Ieder weldenkend mens weet natuurlijk dat alles voorbij gaat, maar je wilt niet nadenken over de dood. Je schuift het weg. Dat geldt ook voor het einde van NUHR. Daar gaat de voorstelling over. Je wilt graag dat je bestaan voorspelbaar is, maar dat is het niet. Dat moet je aanvaarden, anders kun je niet leven. Daarnaast vond ik het tijd om een keer helemaal solo op het podium te staan. Het klinkt misschien stom, maar ik wil vertellen hoe de wereld in elkaar zit.”

U laat het publiek meeschreeuwen met clichés die populistische leiders vaak gebruiken. Dat zij de enigen zijn die zeggen waar het op staat, bijvoorbeeld. Wat wilt u daarmee bereiken?

“Ik vind het leuk om een toch hoogopgeleid publiek een beetje in de maling te nemen. Je kunt mensen eigenlijk alles laten zeggen. Zo zitten we in elkaar. Je kunt het een spiegel ­noemen, maar ik geloof niet dat mensen überhaupt beseffen dat ze meedoen met een soort volksmennerij.”

U vertelt ook over uw vroegere dwang­neuroses. Hoeveel invloed hadden die op uw leven?

“Toen ik 16, 17 jaar was, kon ik bijna niet meer functioneren. Ik zat tegen een burn-out aan, doordat ik zo veel dwangmatige handelingen moest verrichten om mijn angsten in te tomen. Ik ben er op eigen houtje vanaf gekomen, maar er zijn nog steeds residuen aanwezig. Ik loop nooit over een put. En als ik er per ongeluk overheen fiets, zit ik hardop te vloeken. In drukke periodes heb ik er meer last van dan anders. Het is het bezweren van ongeluk, wat je ook veel in religies ziet. Het bezweren van het noodlot. Je weet dat het niet helpt, maar je doet het toch.”

Vindt u het jammer dat NUHR niet meer bestaat?

“Verschrikkelijk jammer. Ik ben heel slecht in afscheid nemen. Onze chemie was ook zeker niet uitgewerkt, maar we kónden nu stoppen. We hadden alle ruzies bijgelegd en verwerkt in ons programma Draai het eens om. Het was af. Maar toch is het gek om te stoppen met iets wat nog steeds zo succesvol was. Ik heb me daarna behoorlijk verloren gevoeld. Wie of wat ben je zonder die mannen met wie je zo lang op het podium hebt gestaan?”

U heeft de as van uw moeder uitgestrooid in een rivier. Wat was dat voor moment?

“Mijn moeder was een heel emotioneel mens, mijn vader is dat helemaal niet. Ik ben gevormd naar mijn vader. Ik merkte pas hoeveel ik van mijn moeder hield toen ze gestorven was. Ik wíst het natuurlijk wel, maar als je bij zo’n rivier staat en je ziet die as wegdrijven, denk je: godverdomme hé, waarom heb ik het niet gezegd?”

“Het ergste was wat er gebeurde voor ze doodging. In het ziekenhuis. Mijn moeder had al heel jong een euthanasieverklaring opgesteld, maar alles wat ze niet wilde, gebeurde toch. Ze heeft twee weken op de intensive care gelegen. Dan voel je je volstrekt machteloos. Na haar dood moest ik de moed vinden om weer uit die kelder in mijn hoofd te komen. Dat heeft veel tijd gekost.”

Viggo Waas, De Meestervoorspeller, maandag, Bellevue (première). 19 en 20 mei, De Kleine Komedie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden