Plus

Victor Meijer: ‘Een strip maken is echt krankzinnig veel werk’

Op zijn 45ste debuteert Victor Meijer, bekend van zijn portretten van Hendrik Groen, als stripmaker met de graphic novel Hondsdol. ‘Van mijn zoon mocht er geen seks of bloot in.’

Een pagina uit Hondsdol.Beeld Victor Meijer

Vanaf pagina 39 vliegt het boek alle kanten op. Wat tot dan een makkelijk te volgen verhaal is over een naamloos jongetje dat lijdt onder de vecht­relatie van zijn gescheiden ouders, wordt ineens een bont surrealistisch avontuur waarin we kennismaken met woeste zeelieden en ook een walvis, een tijger en een krokodil. Op pagina 97 gaat in Hondsdol het ‘ gewone’ verhaal weer door.

“Dan begrijpt de lezer ook dat dat hele middenstuk hooguit een uurtje heeft geduurd,” zegt Victor Meijer. “Het speelt zich af in het hoofd van de jongen.”

Wie enigszins vertrouwd is met het werk van Victor Meijer, komt die jongen bekend voor: hij is het evenbeeld van de hoofdfiguur uit Meijers prentenboek De jongen en de dood uit 2017. Voor beide figuren stond zijn eigen, nu 14-jarige, zoon model. Scheidingstragiek kwam eerder aan bod in zijn roman Snoepreis uit 2013.

Singer-songwriter

Een graphic novel, een prentenboek, een roman, twee zelfs: het lijkt wat veel voor één persoon, maar er is nog veel meer. Victor Meijer ­publiceerde ook gedichten, schreef acht toneelstukken en bracht als singer-songwriter een cd uit. “Ja, het is absurd,” zegt hij. “Het lijkt heel ambitieus, maar het is toevallig zo gelopen, ik heb geen bucketlist afgewerkt of zo. Ik geloof dat ik toch vooral een tekenaar ben, daar wil ik nu mee verder.”

In zijn jeugd deed hij bijna niet anders dan tekenen (‘op het ziekelijke af’), later ging hij naar de kunstacademie. Hij sloeg het pad in naar zijn literaire werk en muziek, en kwam nauwelijks meer toe aan tekenen. Zijn oude liefde hervond hij toen hij vanaf 2014 voor uitgeverij Meulenhoff (ook de uitgever van Snoepreis) de portretten tekende voor de covers van de dagboeken van Hendrik Groen.

Twee jaar werkte Meijer aan Hondsdol. Hij leefde van een bijdrage van het Stimuleringsfonds Creatieve Industrie en van het geld dat hij had verdiend met de Hendrik Groentekeningen. “Van dat geld had ik ook een vervallen huisje in Zuid-Spanje kunnen kopen, maar ik heb het toch maar in het boek gestoken. Een strip maken is echt krankzinnig veel werk.”

Onverwacht veel tijd was hij kwijt aan het onder de knie krijgen van Photoshop, het computerprogramma waarmee hij de met potlood gemaakte tekeningen inkleurde. “Je wilt de indruk wekken dat het inkleuren met een penseel is gebeurd. Pas heel laat had ik door hoe dat het beste gaat met Photoshop, waarna ik alles weer opnieuw ben gaan doen.”

Twee kanten

Een emotionele klus was het maken van het boek ook; de inhoud raakt nogal aan zijn eigen leven. Het onderwerp echtscheiding kent hij van twee kanten: toen hij nog jong was, gingen zijn ouders uit elkaar (het inspireerde hem tot Snoepreis), nu is hij al een lange tijd de gescheiden vader van een zoon. “Ik ben kind van de rekening én ik presenteer nu mijn zoon eenzelfde rekening,” zegt hij met een ongemakkelijke lach.

Tegenwoordig is Meijers zoon even vaak bij hem als bij zijn ex. “Daar heeft wel een rechter aan te pas moeten komen. Ik heb een om het netjes te zeggen lastige verhouding met mijn ex. Het is veilig om te stellen dat het een vechtrelatie is. En het wordt ook niet minder. Ieder wissewasje ontaardt bij ons in een enorme strijd. Toen ik aan Hondsdol begon, was ik heel down. Tien jaar na de scheiding en al dat gedoe was ik echt geknakt. Ik kon twee dingen doen: op de bank blijven hangen of dit boek maken.”

Te kakken

Heeft zijn ex het boek gelezen? “Ja. Ze vond het mooi getekend, maar ze vond wel dat ik onze zoon te kakken zette.”

En wat vindt die zoon van het boek? “Al snel heb ik hem laten zien waar ik mee bezig was. Hij vond het mooi en spannend, met sommige pagina’s had hij moeite. Hij wilde in het boek niet vrijen met een meisje. Er mocht van hem sowieso geen seks of bloot in te zien zijn. Daar ben ik mee akkoord gegaan, hoewel ik in Hondsdol wel een keer een blote kont heb getekend.”

Belang van de man

Zelf twijfelde hij soms ook wel over het boek. “Het is niet één op één ons eigen verhaal natuurlijk – het is niets bij wat er echt is gebeurd – maar het is er wel door geïnspireerd. Kon ik dat mijn zoon wel aandoen? Ik vond uiteindelijk van wel. Vanwege de artistieke waarde van het boek, maar ook omdat er iets in wordt aangeroerd dat voor veel mannen van belang is. Mannen komen er vaak niet goed af bij scheidingen. Rechters zijn sowieso geneigd een kind eerdere toe te wijzen aan de moeder dan aan de vader, maar ik stond er helemaal slecht voor omdat mijn ex en ik niet waren getrouwd. Vlak na onze breuk had ik helemaal niets: geen ouderlijk gezag, geen omgangsregeling.”

Heel mooi in Hondsdol is Meijers tekenwerk, dat een voorliefde voor Franse strips verraadt. “Ja, ik houd veel van tekenaars als Moebius en Yves Chaland, die zitten in mijn dna.” Eervol vindt hij het daarom dat er vanuit Frankrijk belangstelling is voor zijn boek. “Vijf buitenlandse uitgevers hebben er een optie op, waarvan vier uit Frankrijk. Het is toch stiekem de droom van iedere Nederlandse striptekenaar daar voet aan de grond te krijgen.”

Victor Meijer: Hondsdol, Scratch, € 29,90

Victor Meijer.Beeld Jonathan Weyland
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden