Plus

Vertrekkende directeur Foam: 'Geen keuzes, dat kozen we'

Oprichter Marloes Krijnen vertrekt na 18 jaar als directeur van fotomuseum ­Foam. 'Dit is de leukste baan ter wereld, maar het is ook een baan die enorm veel van je vraagt.'

Marloes Krijnen Beeld Inga Powilleit

"Als mensen zeggen dat ze het drukker hebben dan ooit sinds ze zijn gestopt met werken, vind ik dat altijd een beetje vreemd. Als ik het drukker dan ooit wil hebben, moet ik gewoon blijven werken. En dit is de leukste baan ter wereld," zegt Marloes Krijnen, oprichter en directeur van het Amsterdamse fotografiemuseum Foam.

Een paar minuten eerder is het persbericht verstuurd, waarin wereldkundig wordt gemaakt dat Krijnen na 18 jaar afscheid neemt. Op haar bureau in de kamer op de bovenste verdieping van Foam, met fraai uitzicht over de Keizersgracht, staat een bos bloemen met het papier er nog omheen.

"Gekregen van mijn dochter. Met haar, mijn zoon en mijn man heb ik afgelopen maanden vaak overlegd. Tot ik wist: zo ga ik het doen. Begin volgend jaar word ik 65; dit is het juiste moment."

"Dit is de leukste baan ter wereld, maar het is ook een baan die enorm veel van je vraagt," zegt ze. "Het werk zelf, de mensen voor wie je verantwoordelijk bent, en er zit veel omheen: het reizen, de sociale aspecten, veel verplichtingen 's avonds... je doet het helemaal, of je doet het niet. Ik zeg dit zonder klagen, maar het lijkt me óók fijn om niet constant voor de volle tweehonderd procent aan het werk te hoeven zijn."

Getouwtrek
Krijnen studeerde massacommunicatie en politicologie, had haar eigen fotoagentschap en was meer dan 10 jaar directeur van World Press Photo. In 2001 werd ze door de gemeente gevraagd om na te denken over een plek voor fotografie in de stad. Ze schreef een businessplan, maar dat werd niet door iedereen even enthousiast ontvangen.

"Men vond dat ik geen keuzes kon maken, maar dat was juist mijn keuze. Ik wilde het museum een plek laten zijn voor álle facetten van het medium - van autonome fotografie en fotojournalistiek tot mode en thematische tentoonstellingen van jonge en oude kunstenaars. Ik had toen al het idee dat ik dat allemaal naast en door elkaar wilde laten zien."

Na veel getouwtrek werd haar plan toch aangenomen door de gemeenteraad. De volgende dag werden de uitnodigingen verstuurd voor de eerste tentoonstelling, die een week later al opende: Dutch Delight, samengesteld door gastcurator Erik Kessels. "Bij de opening was het stamp- en stampvol. Iedereen was enthousiast. Ik dacht: volgens mij is er een goede reden voor ons bestaan."

Alleen op zolder
Ze begon in eerste instantie helemaal alleen, op zolder. Inmiddels heeft Foam 32 mensen op de loonlijst, maar Krijnen bemoeit zich nog altijd met alles, ook met de tentoonstellingen.

"Natuurlijk maak ik gebruik van de kennis en kunde van iedereen die hier rondloopt, maar ik heb het altijd interessant gevonden om me niet alleen met het zakelijke deel, maar ook met de inhoud bezig te houden. Dat is nu net het leuke van mijn baan."

Onder haar bewind zette Foam altijd in op ­talent. "Daar worden we internationaal om geroemd. Wij weten wat de nieuwste ontwikkelingen zijn en kennen de grootste fotografietalenten. Onze curatoren bezoeken fotofestivals, gaan naar eindexamens en zijn betrokken bij de Talent Call voor ons magazine. Dit jaar alweer voor de dertiende keer; inmiddels zenden meer dan 1800 kunstenaars hun werk in. Dat is een enorme bron van informatie."

Krijnen initieerde de Foam Paul Huf Award voor kunstenaars onder de 35 jaar, bouwde een eigen fotocollectie op, die inmiddels uit ruim 600 werken bestaat, was mede-initiatiefnemer van fotobeurs Unseen Amsterdam, zette het wereldwijd gedistribueerde fotografietijdschrift Foam Magazine op en liet de Foamtalenten zien op tentoonstellingen over de hele wereld, van Londen tot New York.

Amsterdam Art Weekend
Na 1 september, als de huidige adjunct-directeuren Marcel Feil en Nynke de Haan haar opvolgen, gaat ze zeker niet niks doen, zegt Krijnen. "Kort geleden ben ik gevraagd voor het bestuur van het Amsterdam Art Weekend. Dat is een mooie kans om betrokken te blijven bij de culturele wereld van Amsterdam. Ik ben hier geboren en Amsterdam is nog altijd de stad waar ik me enorm toe aangetrokken voel. Het is fijn om hier bezig te blijven."

Op de vraag of haar handen niet jeuken om naburige culturele instellingen zoals het Stedelijk van advies te voorzien, antwoordt ze diplomatiek. "Ik gun het iedere Amsterdammer dat het daar goed gaat. Dat is ook goed voor ons. Ik word er vaak op aangesproken; wat is er aan de hand?"

Waarom er bij buurman Huis Marseille, waar ook prachtige fototentoonstellingen worden georganiseerd, zoveel minder bezoekers komen, denkt Krijnen wel te weten. "Er zijn mensen die vinden dat wij heel veel van onze tijd en middelen besteden aan marketing en het laten zien wat Foam is, maar dat is bewust. Ik wil dat hier veel mensen komen. Dat ze in aanraking komen met fotografie van kunstenaars die wij de moeite waard vinden."

Vol overtuiging: "Neem de tentoonstelling van Tyler Mitchell, die donderdag opent. Hij is de eerste zwarte kunstenaar én de jongste kunstenaar die ooit een cover voor Vogue heeft geschoten. Dat is toch heel bijzonder?"

"Zijn werk willen we graag laten zien. Net zoals we de Nederlandse stillevenfotografen Scheltens & Abbenes graag willen laten zien en de Zuid-Afrikaanse fotograaf Santu Mofokeng, die het dagelijks leven tijdens de apartheid en daarna vastlegde. Al die dingen bij elkaar maken dat fotografie zo'n ontzettend sterk medium is."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden