PlusMuziekrecensie

Verleidend, vloekend en strelend: The only one van componist Louis Andriessen

Louis Andriessen, The Only One. Beeld Nonesuch
Louis Andriessen, The Only One.Beeld Nonesuch

In 2019 vierde Louis Andriessen zijn tachtigste verjaardag en dat feit kreeg ook over de grenzen de nodige aandacht. Het Berliner Musikfest programmeerde onder meer de Duitse première van het schitterende orkestwerk Mysteriën en in Londen en Los Angeles klonk The Only One, een liedcyclus op vertaalde teksten van de Vlaamse dichteres Delphine Lecompte. The Only One was een gezamenlijke opdracht van de LA Philharmonic, het BBC Symphony Orchestra en de NTR ZaterdagMatinee, want zo gaat dat als je een gevierd componist bent.

Wat niemand wist toen The Only One klonk, was dat Andriessen daarna nog maar één groot stuk zou schrijven (May voor het Orkest van de Achttiende Eeuw en Cappella Amsterdam), voordat een meervoudige psychische stoornis hem het werken onmogelijk zou maken.

Die wetenschap geeft het demonstratieve spel met het Dies irae-thema in Interlude 2 van The Only One een ronduit onthutsende lading, al zou de componist de eerste zijn die zou protesteren tegen biografische gevoelsassociaties.

The Only One is een achtdelig stuk voor jazzzangeres en groot ensemble, waarin de elektrische gitaar en basgitaar niet ontbreken. Andriessen schreef het voor Nora Fischer, die de caleidoscopische, verleidende, wringende, vloekende, wenende en strelende muziek met haar prachtige stem overtuigend leven inblaast (wel had het hier en daar wat zuiverder gemogen). Onder leiding van Esa-Pekka Salonen doet de LA Phil de noten alle denkbare eer aan.

Klassiek

Louis Andriessen
The Only One
(Nonesuch)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden