PlusConcertrecensie

Verdi’s La traviata is een onverwoestbaar meesterwerk

Erik Voermans
null Beeld Monika Rittershaus
Beeld Monika Rittershaus

De Duitse regisseur Tatjana Gürbaca had met Boito’s Mefistofele in 2020 haar debuut bij De Nationale Opera moeten maken in het eerste eigen seizoen van Sophie de Lint, maar de pandemie besliste anders. Ook de herkansing, nu met de opvoering van Verdi’s La traviata, die Gürbaca in 2015 voor Den Norkse Opera in Oslo had gemaakt, ging bijna de mist in: door plotseling weer verscherpte coronamaatregelen moesten De Lint en haar team acuut alles omgooien. De zeven zo goed als uitverkochte voorstellingen van Verdi’s allermooiste opera moesten naar de middag worden verplaatst. Zevenduizend mensen kregen te horen dat er helaas toch geen plaats voor ze was in de herberg.

Dat was nog niet alles. Ook het Nederlands Philharmonisch Orkest moest in omvang worden teruggebracht, van veertien eerste violen naar tien, en de stoelen in de orkestbak moesten weer verder van elkaar worden gezet.

Een operationele nachtmerrie en een recept voor een debacle. Maar wonderen bestaan. De première van La traviata was zaterdagmiddag een grote muzikale triomf. Vanaf de eerste kwetsbare openingsmaten van de Preludio, met die ontroerende hoge strijkersmelodieën, tot en met het slot, mineurder dan mineur, speelden de musici van het Nederlands Philharmonisch Orkest onder leiding van Andrea Battistoni allerprachtigst en vervoerend, zonder ook maar een maat te verslappen. Het orkest was echt de drager van het drama en het inspireerde de zangers tot grootse prestaties.

De drie hoofdrollen konden bijna niet beter bezet worden. De Armeense sopraan Mané Galoyan was een gedroomde en diep ontroerende Violetta, de verdoolde courtisane die aan het einde van de opera bezwijkt. De Roemeense bariton George Petean was bijzonder indrukwekkend in zijn rol van Germont en de Russische tenor Bogdan Volkov was een overtuigende Alfredo, die een tot mislukken gedoemde liefde voor Violetta heeft opgevat.

Ook de kleinere rollen waren voortreffelijk ingevuld, met Maya Gour als Flora, Inna Demenkova als Annina en Ian Castro als Gastone (alle drie talenten afkomstig uit de DNO Studio) en met een sterke rol van routinier Roger Smeets als baron Douphol.

Over de enscenering van Gürbaca is helaas weinig opwekkends te melden. Ze probeert het hedonisme van de Parijse hogere kringen te laten botsen met het tragische, eenzame lot van Violetta, die zich ‘verloren voelt in de populoso deserto, de dichtbevolkte woestenij, genaamd Parijs’. Daartoe laat ze het koor veelvuldig in een zwijgende rol op de bühne verschijnen, zelfs op de momenten waarbij dat jammerlijk ten koste gaat van de adembenemende intimiteit die Verdi oproept.

Het grote euvel van deze enscenering is het gebrek aan sfeer. We moeten het doen met een kil ogend ponton midden op het podium, waarop alle actie zich afspeelt. Pas wanneer aan het slot dat ponton zich in kleine delen splitst en Violetta op een eilandje achterblijft en ze in haar sterfscène in de lengterichting haar beide polsen doorsnijdt, helemaal tot haar schouders, is er eindelijk de langverbeide dramatische concentratie.

Gelukkig is La traviata is een onverwoestbaar meesterstuk.

Opera

Wat: Verdi - La traviata
Wie: Nederlands Philharmonisch Orkest en Koor van DNO o.l.v. Andrea Battistoni
Regie: Tatjana Gürbaca
Gehoord: 4/12, Nationale Opera & Ballet
Nog te zien: 8, 12, 17, 20, 23 en 26/12, aldaar (aanvang steeds om 14 uur)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden