PlusBoekrecensie

Verbrande ­suiker van Avni Doshi: een verhaal over niet te stillen honger

null Beeld Gamma-Rapho via Getty Images
Beeld Gamma-Rapho via Getty Images

Het voelt oneerlijk, denkt Antara, dat haar dementerende moeder het verleden aan de kant kan schuiven, terwijl haar hoofd ervan omloopt. 36 is ze, gevangen in een dor huwelijk, kunstenares wier werk er vooral uit bestaat alles te registreren en rubriceren – papieren, laden, kamers gevuld met dossiers, aantekeningen en gedachten. ‘Je kunt je beter zorgen maken om je eigen gekte in plaats van die van mij,’ bijt haar moeder haar in een lucide moment toe.

Want bijten kunnen ze, moeder en dochter in Verbrande suiker, de voor de Booker Prize 2020 genomineerde debuutroman van de in Amerika geboren en getogen curator en kunstcritica Avni Doshi (1982). Ze weten hoe ze elkaar kunnen uitlokken en gedijen bij harde woorden in de verwrongen relatie die ze hebben.

Moeder Tara heeft de kleine Antara schromelijk in de steek gelaten in de jaren dat ze als uitverkorene van ­goeroe Baba in een ashram leefde nabij hun woonplaats Poona. Maar nu neemt de dochter de zorg voor haar moeder op zich – al is het maar vanuit de wens dat haar moeder haar nodig heeft, als om de leegte van haar kindertijd te vullen. ‘Soms voel ik dat meisje achter mijn huig omhoog komen, dan probeert ze eruit te komen (…) Maar ik slik haar weg, tot de volgende keer dat ze opnieuw geboren wil worden.’

Het is een verhaal over niet te stillen honger, waarin Doshi geraffineerd de weg wijst naar de gang met de kast waarin het skelet schuilt. Maar als de deur van de kast uiteindelijk opengaat, betekent dat nog geen verlossing.

Het is dat kleine meisje dat het meeste raakt in Verbrande suiker, zo verloren en verstoten in die ashram, waar de witte kleren van de goeroe en zijn volgelingen voor haar voelen als een lijkwade voor levende doden. Zeven jaar oud, na het vertrek uit de ashram, door haar ‘Ma’ tot bedelen gedwongen; daarna door haar grootouders naar de hel van een kostschool gestuurd.

Maar al begrijp je de drijfveren van de volwassen Antara, Doshi beschrijft haar zo onderkoeld dat ze nooit echt dichtbij komt en het moeilijk is mee te voelen. Zoals haar hoofdpersoon enigszins clichématig over zichzelf stelt: ‘Ik wijs af, zodat ik zelf nooit kan worden afgewezen.’

Fictie

Avni Doshi
Verbrande ­suiker
Vertaald door Luud Dorresteijn en Maaike Harkink Xander, €20,99, 304 blz.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden