Plus

Venetië Filmfestival: films over toen, maar toch ook over nu

Zaterdagavond worden op het filmfestival van Venetië de prijzen uitgereikt. Wie gaat er naar huis met de Gouden Leeuw?

Johnny Depp tijdens een fotoshoot voor Waiting for the Barbarians. De film doet mee aan de competitie van het 76ste Venetië Filmfestival. Beeld AFP/Alberto Pizzoli

Met Waiting for the Barbarians sloot de competitie van het filmfestival toch nog af met een klapper. De eerste Engelstalige film van de Colombiaanse filmmaker Ciro Guerra, die in 2016 met Embrace of the Serpent in een Oscarnominatie binnensleepte, draait om een legerofficier van een onbenoemde wereldmacht, ergens in het verleden. Oscarwinnaar Mark Rylance speelt de hoofdrol, geflankeerd door sterren Johnny Depp en Robert Pattinson, die de Venetiaanse rode loper een laatste oppepper gaven.

Toen hij aan de verfilming van de gelijknamige roman van J.M. Coetzee begon dacht hij dat het over het verleden ging, stelt Guerra in de persmap. “Maar nu de film af is, blijkt dat het een verhaal over het hier en nu is geworden.”

Wrede lotgevallen

Waiting for the Barbarians was lang niet de enige film die via de omweg van het verleden sprak over het heden in de wat kabbelende tweede week van het festival, met wisselend resultaat. In het onevenwichtige A herdade vertelt de Portugese filmmaker Tiago Guedes via een familiekroniek de geschiedenis van zijn thuisland van de jaren veertig tot nu. 

In het prettig ongrijpbare Martin Eden creëert de Italiaanse regisseur Pietro Marcello een fascinerende, tijdloze wereld met politieke retoriek uit de jaren twintig, kleding uit de jaren veertig en een filmstijl uit de jaren zeventig. 

En het nietsontziende The Painted Bird van Tsjech Václav Marhoul toont de wrede lotgevallen van een jongetje tijdens de Tweede Wereldoorlog in een mengeling van gedragen pathos en over-the-top geweld; het is een mengsel dat al snel gaat schiften.

Het meest vrolijk stemde de nostalgische blik van regisseur Yonfan, die met No. 7 Cherry Lane de eerste animatiefilm in zijn lange carrière aflevert. Het zeer persoonlijke liefdesverhaal speelt zich af in het Hongkong van de jaren zestig, met als achtergrond de vrijheidsstrijd die toen werd gevoerd. De even vrolijke als melancholische film is een liefdesbrief aan Hongkong en aan de cinema, die zich nergens politiek uitspreekt maar juist daardoor een grote actualiteit krijgt.

Droogkomisch

Dat geldt nog sterker voor About Endlessness, de zevende speelfilm van de Zweedse regisseur Roy Andersson. Zijn inmiddels bekende stijl is ook hier weer tot in de puntjes doorgevoerd: lijkbleek geschminkte personages begeven zich door tegelijk realistisch en theatraal gestileerd ogende decors in kleine, losstaande vignetten die telkens in één shot gevangen worden.

Die stijl is met de jaren steeds scherper en puntiger geworden – in About Endlessness heeft Andersson slechts 76 minuten nodig voor 33 droogkomische vignetten die samen het geheel van de menselijke tragedie in zich weten te vatten. In al zijn bescheidenheid rijp voor een Gouden Leeuw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden