PlusAchtergrond

Venetië brengt veel films waar je naar móet blijven kijken

Hoe lang kun je en wíl je ergens naar kijken? Die vraag komt op bij het programma van Venetië dit jaar.

Het festival van Venetië opende it jaar met Madres Paralelas van Pedro Almodóvar. Beeld -
Het festival van Venetië opende it jaar met Madres Paralelas van Pedro Almodóvar.Beeld -

De ‘Mostra’ van Venetië, het oudste filmfestival ter wereld, nam als enige van de Grote Drie geen coronapauze. Waar grote concurrent Cannes in 2020 werd afgelast, en het film­festival van Berlijn afgelopen februari alleen virtueel plaatsvond, werd in Venetië in september 2020, in het dal tussen twee corona-pieken, ‘gewoon’ een fysieke editie georganiseerd, ­uiteraard met covidmaatregelen.

Dit jaar is het festival nog iets meer terug naar normaal – met een stuk meer (professionele) bezoekers en iets minder handhaving. En ook het programma is bijna terug op volle sterkte.

In de eerste dagen ging het festival direct all-in. Met openingsfilm ­Madres paralelas, een opvallend ­politieke film van de Spaanse melodramamaestro Pedro Almodóvar, die twee jaar geleden nog een oeuvreprijs kreeg op het festival. Met enkele lovend ontvangen films van grote ­regisseurs, zoals de Netflixproducties van Paolo Sorrentino (The Hand of God) en Jane Campion (The Power of the Dog) en de Lady Di-biopic Spencer van Pablo Larraín. En met weer flink wat Hollywoodsterren op de (covidproof afgeschermde) rode loper, zoals rond de langverwachte nieuwe verfilming van scifi-klassieker Dune, die vanaf volgende week ook in Nederland te zien is.

Bianca Stigter

In het programma is ook één ­Nederlandse film opgenomen: Three Minutes – A Lengthening van Bianca Stigter, die afgelopen vrijdag in ­wereldpremière ging in het zij­programma Giornati degli Autori. Stigter creëert uit slechts drie minuten beeldmateriaal een documentaire van ruim een uur.

Het zijn beelden die door een Amerikaanse toerist in 1938 werden gemaakt in het Poolse stadje Nasielsk, waarvan de grotendeels Joodse bevolking tijdens de Holocaust vrijwel volledig uitgeroeid werd. Stigter kleedt de beelden uit, herhaalt ze, zet ze stil; analyseert ze kortom van alle mogelijke kanten. Want zolang we blijven kijken, stelt de synopsis van de film, is de geschiedenis nog niet voorbij.

Blijven kijken, dat is iets wat meer films in het festivalprogramma benadrukken. Omdat ze uitgebreid de tijd nemen om te kijken, zoals het beeldschone Il buco (‘het gat’). De uiterst simpele verhaallijn draait om twee elementen: een speleologische expeditie in Zuid-Italië in de vroege jaren zestig wordt verweven met de laatste levensdagen van een lokale boer. Regisseur Michelangelo Frammartino brengt het in beeld met lang aangehouden, beeldschone shots, waarin de steeds nauwere, claustrofobische ruimtes van de grot worden afgewisseld met grootse beelden van de bergvallei.

Een van de sterkste films in  de eerste helft van het competitieprogramma, is L’événement van Audrey Diwan.  Beeld -
Een van de sterkste films in de eerste helft van het competitieprogramma, is L’événement van Audrey Diwan.Beeld -

Kijkdwang

Ook regisseur Edgar Wright gaat schatgraven in de jaren zestig in zijn wervelende tijdreis Last Night in ­Soho, waarin modestudent Eloise uit hedendaagse Londen getransporteerd wordt naar de stad in de jaren zestig. Via de op een carrière als zangeres azende Sandy toont Wright hoe de swinging sixties in feite gestoeld zijn op misogynie en misbruik, en dwingt hij je onder ogen te zien hoe er nog altijd bar weinig veranderd is.

De beste van de kijkdwangfilms, en een van de sterkste films in de eerste helft van het competitieprogramma, is L’événement van Audrey Diwan. De film, gebaseerd op de semi-autobiografische roman van Annie Ernaux, toont negen weken uit het leven van de jonge Anne, die in de vroege jaren zestig ongewenst zwanger wordt. Ze weet dat ze de baby niet wil (“Ik wil ooit wel een kind, maar niet in plaats van een leven”), maar abortus is strafbaar.

Door Anne heel dicht op de huid te blijven, sleept Diwan ons mee in haar steeds wanhopiger pogingen iets aan haar situatie te laten doen. We gaan mee in elke, steeds drastischere stap die ze zet. En Diwan brengt, zonder choquerend te worden maar ook ­onomfloerst in beeld wat Anne ­ondergaat. Het is een uiterst precaire balans, die de filmmaker adembenemend goed treft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden