PlusFilmrecensie

Veerkrachtig: de tragische personages in Eyimofe blijven maar doorgaan

De Nigeriaanse regisseurs Arie en Chuko Esiri laten in Eyimofe de worstelingen van twee emigranten in miljoenenstad Lagos zien. Maar hun leven is niet hopeloos: in beide portretten komt hetzelfde veerkrachtige mensbeeld naar voren.

Roosje van der Kamp
In het Nigeriaanse drama ‘Eyimofe’ wordt de kijker zich bewust van zijn voyeuristische blik. Beeld
In het Nigeriaanse drama ‘Eyimofe’ wordt de kijker zich bewust van zijn voyeuristische blik.

Het Nigeriaanse drama Eyimofe van regisseurs Arie en Chuko Esiri vertelt een verhaal in twee delen: grotendeels losstaande verhalen die zich elk richten op de worsteling van een ander personage in miljoenenstad Lagos.

In het superieure eerste deel van Eyimofe volgen we de Nigeriaanse elektricien Mofe (Jude Akuwudike) die net een paspoort heeft gekocht en aan het sparen is voor een visum om naar Spanje te vertrekken. Het is echter geen verhaal over zijn ontsnapping, maar een over zijn gedwongen verblijf. De situatie van Mofe is als drijfzand: hoe langer hij blijft, hoe onwaarschijnlijker zijn vertrek wordt.

Dit eerste deel van de film is een ingetogen sociaal drama. De focus ligt op het Kafkaiaanse doolhof van bureaucratie waarin Mofe terechtkomt als zijn zus en haar twee kinderen plotseling overlijden. In die doolhof lijkt geld de enige uitweg te zijn, alleen blijkt het verkrijgen van geld alleen maar meer geld te kosten.

Het tweede deel van de film is wat uitbundiger, met scènes die net iets sneller en kleurrijker zijn en een verhaal dat een bredere strekking heeft. Hier volgen we Rosa (Temiloluwa Ami-Williams), die net een paspoort heeft bemachtigd en met haar zwangere zus naar Italië wil vertrekken. Opnieuw is geld het probleem. Rosa krijgt niet te maken met een onverschillige bureaucratie maar met individuen die haar wel willen helpen (maar alleen voor hun eigen gewin).

Voyeuristische blik

In de westerse filmtraditie is het gebruikelijk om het zicht van de camera zoveel mogelijk vrij te houden, vooral op belangrijke dramatische momenten. In Eyimofe lopen de personages tijdens belangrijke dramatische momenten juist voor de camera, waardoor ze met hun rug het beeld bijna volledig blokkeren. Misschien wordt de kijker hierdoor afgeschermd van het leed dat zich op beeld afspeelt.

Wat meer voor de hand ligt, is dat de personages juist worden beschermd voor de prangende blik van de kijker. Door het beeld gedeeltelijk af te schermen, wordt de kijker zich namelijk bewust van de voyeuristische blik, de impuls om te willen kijken naar hoe tragedie zich ontvouwt.

Want ja: Eyimofe richt zijn blik vooral op het leed in Lagos. Maar het sociaal-realistische drama onderstreept daarbij het belang van optimisme en de veerkracht van zijn personages. In de wrede wereld van Eyimofe heeft alles een prijskaartje.

De film blijft echter niet hangen in de tegenslagen van zijn personages. Hoewel de ontwikkelingen triest, soms zelfs tragisch zijn, is het doel niet om te laten zien hoe hopeloos het leven in Lagos is. Zo’n perspectief verstart immers. En in Eyimofe blijven de personages doorgaan, koste wat kost.

Eyimofe

Regie Arie Esiri en Chuko Esiri
Met Jude Akuwudike, Temiloluwa Ami-Williams, Emmanuel Adjei
Te zien in De Balie, Eye, Kriterion, Rialto De Pijp, Rialto VU

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden