Veelzijdige Hopper 'had zijn momenten'

AMSTERDAM - ''Ik heb momenten gekend waarop ik briljant was. Maar dat waren slechts momenten. Het was genoeg om een carrière op te bouwen. Maar het voelt niet alsof ik ooit iets groots heb gedaan.''

Was getekend Dennis Hopper, één van de meest veelzijdige en opmerkelijke acteurs van zijn generatie. Zijn film- en televisiecarrière beslaat meer dan vijftig jaar en telt meer dan tweehonderd titels. De Amerikaanse alleskunner speelde in klassiekers als Easy Rider (1969), Blue Velvet (1987), Speed (1994) en 24 (2002). Maar hij verbond zijn naam ook aan inmiddels vergeten films als The Super Mario Brothers en Space Truckers. De acteur overleed zaterdag in Californië op 74-jarige leeftijd aan de gevolgen van prostaatkanker.

Al op jonge leeftijd volgde Dennis schilderlessen, maar op de middelbare school werd zijn interesse gewekt voor acteren. Zijn eerste (kleine) filmrollen speelde de tiener naast James Dean in Rebel Without a Cause (1955) en Giant (1956).

Easy Rider

De dood van zijn vriend en mentor Dean bracht Hopper aan het twijfelen over zijn acteercarrière en jarenlang richtte hij zich vooral op fotografie. Zo was hij in 1966 onder meer verantwoordelijk voor de platenhoes van River Deep Mountain High van Ike en Tina Turner.

In 1969 kwamen alle talenten van Hopper samen in het door hem geschreven en geregisseerde Easy Rider, waarin hij naast Peter Fonda en Jack Nicholson óók de hoofdrol vertolkte. De roadmovie over twee motorrijders op zoek naar vrijheid vormde de opmaat van de cultureel rebelse jaren zeventig en staat te boek als een icoon van de jaren zestig met zijn hippies, Vietnamoorlog en overdadige druggebruik. Als regisseur maakte Hopper hierna nog zeven films, maar nooit meer overtrof hij het succes van zijn debuut.

Grote eenzaamheid

De jaren die volgden, kende Hopper grote eenzaamheid. Hij beleefde de seventies in een roes van drank en drugs en leed aan ernstige fysieke klachten. Als acteur was hij in de jaren zeventig in een handvol artfilms te zien, waaronder het legendarische Apocalypse Now (1979). Begin jaren tachtig besloot Hopper dat hij er aan onderdoor zou gaan als hij zijn verslavingen niet het hoofd zou bieden. Hij liet zich opnemen in een afkickkliniek. Met rollen in onder meer Rumble Fish (1983) en vooral Blue Velvet (1986) kreeg hij ook zijn acteercarrière weer enigszins op de rails.

In de jaren negentig bleef Hopper zijn eigen plan trekken, als acteur, maar ook als fotograaf en schilder. Op het witte doek kende hij hernieuwde populariteit als enthousiast vertolker van schurken, onder meer in Speed (1994), Waterworld (1995) en 24 (2002). In het door Quentin Tarantino geschreven True Romance (1993) was de acteur met zijn monoloog over Sicilianen verantwoordelijk voor wat Tarantino recent 'mijn best vertolkte scène ooit' noemde.

Overzichtstentoonstelling

Eén van zijn hoogtepunten als schilder was een grote overzichtstentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam in 2001. Een jaar later wijdde Thom Hoffman een documentaire aan Hopper, waarvoor hij onder meer sprak met David Lynch, Sean Penn en Julian Schnabel.

In oktober 2009 maakte Hopper bekend dat hij leed aan moeilijk te genezen prostaatkanker. Eind maart woonde hij zelf nog de onthulling bij van een tegel met zijn naam op Hollywood Boulevard. (ANP)

Acteur Dennis Hopper tijdens het Filmfestival van Cannes in 2008. ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden