Recensie

Veel open doekjes voor Schone Slaapster van Het Nationale Ballet (****)

Het Nationale Ballet mag best worden opgeheven. Dat schreef Melle Daamen vorige week in NRC Handelsblad. Klassiek ballet kunnen we beter invliegen vanuit Parijs en Sint-Petersburg, aldus de directeur van de Stadsschouwburg. Want zoiets hier in Nederland maken is te duur. En ginder kunnen ze het toch beter.

Beeld Angela Sterling

Daamen gooide de knuppel in het hoenderhok. Met de herneming van het sprookjesballet The Sleeping Beauty gooit Het Nationale Ballet diezelfde knuppel met een elegante zwaai terug. Te duur of niet: het publiek kon op de première niet genoeg krijgen van de weelderige enscenering van Peter Wright, die sinds 1981 op het repertoire van Het Nationale Ballet staat. De komende dertien voorstellingen in Het Muziektheater zijn ook al bijna uitverkocht.

Duizelingwekkend
De choreografie die Marius Petipa in 1890 maakte naar het verhaal van Doornroosje is sinds jaar en dag geliefd vanwege het vertoon van dansante virtuositeit. Het verhaal was voor Petipa van ondergeschikt belang. De hoofdrolspelers in deze voorstelling zijn de duizelingwekkende pirouettes, het adembenemende spitzen- werk en de hoge sprongen. Dat alles gezet op enkele van de bekendste melodieën van componist Pjotr Tsjaikovski.

Onder aanvoering van dirigent Ermanno Florio laat het balletorkest Holland Symfonia horen dat het gemaakt is om Tsjaikovski's muziek te spelen. En in vrijwel alle geledingen van het balletgezelschap is het uitvoeringsniveau hoog. Vanaf de eerste akte krijgen dansers de kans om met knap uitgevoerde solo's en duetten open doekjes te halen.

Olijke kattenduet
Daarbij bespelen ze het publiek als was het een applausmachine. Dat applaus is niet alleen voorbehouden aan Jurgita Dronina, die een sprankelende prinses Aurora neerzet, of haar aanbidder prins Florimund, met groot vertoon van technisch kunnen vertolkt door vertrekkend sterdanser Matthew Golding. In de bruiloftsscène waarmee het ballet afsluit, is er minstens zoveel bijval voor het olijke kattenduet van Joanna Mednick en Rink Sliphorst en voor de technisch zeer lastige solo van Isaac Hernandez, als de beweeglijke blauwe vogel.

Maar ook al zijn de uitvoeringen nog zo sterk, ook al is de opkomst van de gemene zwarte fee die Aurora betovert nog zo spectaculair, en ook al is het klatergoud dat in de slotscène neerdaalt op het podium nog zo feestelijk: op het ballet zelf is nog wel wat aan te merken. Zo zijn enkele scènes waarin mime het wint van dans erg stijf en theatraal.

Reddingspoging
Als Aurora zich in de tweede akte heeft geprikt aan een spinnewiel en in een diepe slaap valt, lijkt het ook voor de kijker eeuwen te duren voordat de reddingspoging door Prins Florimund eindelijk in gang is gezet. En de slotakte, waarin alle bruiloftsgasten en het bruidspaar nog even hun danskunsten mogen showen, is onderhoudend, maar wat voegt hij toe in dramatisch opzicht? De geliefden krijgen elkaar immers al aan het slot van akte twee?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden