Plus Pop

Van gewoon goed schakelt Neil Young door naar echt geweldig

Rocklegende Neil Young is het nog altijd niet verleerd. Integendeel, zijn optreden woensdag in de Ziggo Dome werd naarmate de avond vorderde steeds geweldiger.

Neil Young Beeld AFP - Alice Chiche

“Hey, how ya doin’?” vraagt Neil Young tussen Human Highway en Heart of Gold in, alsof hij na zeker een half uur spelen ineens merkt dat er ook mensen in de zaal zitten. Direct communiceren met zijn publiek doet de Canadese Amerikaan nauwelijks (pas helemaal einde van de avond is er een gemompeld bedankje), het is de muziek die het moet doen. En die muziek doet haar werk meer dan goed vanavond.

Veteraan Neil Young (73) toert dit keer door Europa eens niet met zijn uit leeftijdgenoten bestaande begeleidingsband Crazy Horse, maar met Promise of the Real, een band van jonge muzikanten onder wie Lukas Nelson, zoon van countryzanger Willie Nelson.

Het is een vruchtbare combinatie. Promise of the Real, op eigen kracht hooguit een aardige countryrockgroep, lijkt aan de zijde van Neil Young vleugels te krijgen. Ook Young zelf stijgt in de Ziggo Dome uit boven zijn gebruikelijke, toch al hoge niveau.

Pop

Neil Young
Gezien Ziggo Dome, woensdag

Gehuld als altijd in een vaal houthakkersoverhemd, met een hoed die nog van Swiebertje had kunnen zijn, doet Young uiterlijk in niets denken aan de sterren die hier doorgaans op het podium staan. Op de videoschermen is in close-ups te zien dat zijn gitaren, een Gibson Les Paul en een akoestisch geval, volledig zijn afgeragd.

Wat een heerlijk ruig geluid onttrekt hij aan vooral die Les Paul. Bij Neil Young is het altijd afwachten wat je krijgt, elektrische muziek of akoestische, maar in de Ziggo is meteen bij het begin van het concert, waarin hij achter elkaar drie songs van het in 1990 verschenen album Ragged Glory speelt, duidelijk dat we vanavond vooral gaan rocken.

Kampvuurklassiekers

Zelfs kampvuurklassiekers (en publieksfavorieten) Heart of Gold en Old Man krijgen een steviger uitvoering dan gebruikelijk. De banjo die Lukas Nelson bespeelt in Old Man, komt slecht door in de zaal. Waarmee Nelson er toch beter afkomt dan zijn bandgenoot die de hele avond achter op het podium onhoorbaar in de weer is met bongo’s en conga’s (wat heeft een percussionist ook te zoeken in de ritmisch nou niet echt uitdagende muziek van Young?).

Throw Your Hatred Down, van het met Pearl Jam opgenomen album Mirror Ball uit 1995, is een omslagpunt in het concert. Van gewoon goed schakelen we door naar echt geweldig. Zie Young daar met die jonge gasten van Promise of the Real om zich heen fanatiek staan te hakken op zijn gitaar. Er komen zware en vervormde akkoorden uit, maar vooral ook – lekker ouderwets – lange solo’s. In Cortez the Killer, hoogtepunt van de avond, lijkt aan dat gesoleer zelfs geen einde te komen.

Weinig gitaristen hebben zo’n eigen geluid als Young. Krasserig en bonkig klinken zijn solo’s, een beetje nukkig zelfs, maar vooral heel meeslepend. Na de oudemannenpunk van Fuckin’ up (nog maar eens een nummer van Ragged Glory) maakt Young de avond af met de klassiekers Hey Hey, My My en Rockin’ in the Free World, die beide klinken als strijdliederen.

Uitgeragd nu? Nee hoor, er volgt een toegift van wel vier nummers. We lijken er uit te mogen afleiden dat Neil Young het zelf ook een bijzondere avond vond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden