PlusRecensie

Van Amerikaanse zoutvlakten naar Nederlandse uitgestorven straten: Carla Klein schildert aangename leegte

Ze schilderde altijd desolate landschappen. Toen kwam corona en werden de voorstellingen van Carla Klein werkelijkheid.

Kees Keijer
Door de coronacrisis moest Carla Klein, die voorheen altijd op reis ging voor haar vergezichten, het nu dichter bij huis zoeken. Beeld Michel Claus
Door de coronacrisis moest Carla Klein, die voorheen altijd op reis ging voor haar vergezichten, het nu dichter bij huis zoeken.Beeld Michel Claus

Door de coronacrisis zijn de recente schilderijen van Carla Klein (51) veranderd. Voorheen ging Klein ter voorbereiding van haar grote doeken op reis. Ze maakte met een analoge camera foto’s, die ze in de donkere kamer ontwikkelde en afdrukte. De afdrukken ging ze vervolgens naschilderen. “Het gaat om het idee van leegte, niet het feit dat er niemand is. Ik wil dat de leegte aangenaam is.”

Op een zoutvlakte of in een woestijn in de Verenigde Staten maakte ze bijvoorbeeld foto’s vanuit een auto. De voor- en zijruiten zijn een toneel voor vergezichten. Een achteruitkijkspiegel of schitteringen in het glas komen ook in beeld, net als de zwarte randen van het negatief.

Schoonheid van de stilte

Door corona was die werkwijze onmogelijk geworden. “Omdat de wereld zo klein werd, heb ik foto’s met mijn mobiel genomen, gewoon om de hoek van de straat. Die foto’s heb ik afgedrukt op mijn printer. Dat was wat ik tot mijn beschikking had. Dus ik verbeeldde niet zozeer de schoonheid van de stilte maar de begrenzing van de wereld om me heen.”

Een van de grote schilderijen die Carla Klein nu bij Annet Gelink Gallery laat zien, is gebaseerd op een foto die ze nam in de buurt van haar Rotterdamse woning, vlak nadat de avondklok werd afgeschaft. “Ineens was de nacht niet meer van jou, daar mocht je niet meer naartoe. Toen het afgelopen was, ging ik een wandeling maken door de buurt en toen zag ik hoe mooi het eigenlijk buiten was.”

Groenstroken

De eindeloze horizonten waar Klein altijd naar op zoek was, waren negens te bekennen. In plaats daarvan was alles druk en vol, maar tegelijk leeg. Scooters en fietsen stonden op straat als een soort overblijfselen van een wereld die er even niet meer was. “Ineens zie je kleine groenstroken die tussen de wegen aangelegd zijn. Het deed me ook denken aan een miniatuurtreinbaan.”

Door de foto’s te printen en die afdrukken vervolgens na te schilderen ontstonden toevalligheden in het beeld. Als de inkt bijna op was, kwamen witte strepen in het beeld. “Een print is ook veel platter dan een foto. Op een foto voel je gewoon dat alles scherp is, ook al is het heel klein.”

Klein gebruikt nooit Photoshop om het beeld te veranderen. “Ik vind het interessanter om het echt over de werkelijkheid te hebben, ook al is die helemaal vervormd door alle bewerkingen.” Ze weet nog niet of ze nu weer met analoge camera’s gaat werken. “Ik twijfel een beetje. Ik denk dat een print meer vrijheid biedt voor het schilderen dan een analoge foto. Je kunt anders omgaan met de diepte in het schilderij.”

NIEUWE SCHILDERIJEN
CARLA KLEIN
Waar Annet Gelink Gallery, Laurierstraat 187-189
Te zien t/m 16/7

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden