Plus Interview

Underworld: ‘We trekken meer publiek naarmate we ouder worden’

Het knetterde vroeger nog weleens flink tussen Karl Hyde en Rick Smith. De laatste tijd zijn ze closer dan ooit. Beeld Westenberg

Een jaar lang maakte Underworld elke week een nieuw nummer. Het leidde tot de zeven cd’s tellende box Drift. Zaterdag staat het danceduo in de Ziggo Dome.

Je komt wat tegen als je de naam Karl Hyde googelt. De site www.trendcelebsnow.com waagt zich aan een schatting van het vermogen van de zanger van Underworld. “Wát? Dat moet ik zien,” zegt hij enthousiast. ­Lachend leest hij voor van zijn ­telefoon: “Geschat vermogen tussen de 1 en 5 miljoen dollar. Ze ­nemen het nogal ruim, hè. Ik lees hier ook dat mijn belangrijkste inkomstenbron het beroep van popzanger is. Dat klopt in elk geval.”

Accuraat is ook de informatie onder het kopje ‘dead or alive’: volgens de database van trend­celebsnow is Hyde in leven en is hij 62 jaar oud. Dat laatste vindt hij zelf nogal bizar. Underworldcollega Rick Smith is iets jonger, maar toch ook al 60. Al vier decennia maken Hyde en Smith samen muziek, sinds 1987 onder de naam Underworld.

Groepen die zo lang meedraaien teren vaak op oude roem en vooral oud repertoire. Bij Underworld is de creativiteit nog lang niet op­gedroogd. Een jaar lang stelde het Britse danceduo zich ten doel elke week met een nieuw nummer te komen, en dan niet een simpel schetsje daartoe, maar echt een complete track van gekende Underworldkwaliteit.

Op internet konden de fans de vorderingen een jaar lang volgen, nu is er Drift series 1, een box met zeven cd’s en ook een boek met foto’s, ­teksten en gedichten. Minder begrotelijk is de enkele cd Drift series 1 – Sampler, met hoogtepunten uit het project.

Dochter

De als vanouds overwegend elektronische ­muziek voor Drift werd over de hele wereld ­opgenomen. In de eigen studio van Underworld in Essex, maar ook ‘on the road’. “Hotels, kleedkamers, met de huidige stand van de muziek kun je overal opnemen. Het nummer Schiphol Test ontstond terwijl we op een vliegtuig zaten te wachten. In welke stad we Brussels opnamen, zal duidelijk zijn. Toluca Stars ontstond in Mexico.”

Een opvallend nummer op Drift is Dune, dat weinig met dance te maken heeft, maar heel dromerig en relaxed voortzweeft en zelfs tegen r&b aanschuurt. “Dat nummer is me heel dierbaar. Weet je dat mijn jongste dochter erop meedoet? Tyler is 29 en speelt bas in Black Country, New Road, echt een happening band. Een beetje postpunkachtig, totaal geen dance. Ik bezoek zo veel mogelijk optredens van ze. Nederlanders, opgelet: begin volgend jaar treedt Black Country, New Road op tijdens ­Eurosonic.”

Heeft pa als meer dan ervaren popmuzikant goede tips voor zijn dochter en haar medebandleden? “Die heb ik zeker, maar ze willen ze – ­volkomen terecht natuurlijk – niet horen. Ze zijn ook een stuk slimmer dan ik toen ik begon. Ik droomde van roem en geld, hen gaat het puur om de muziek. Maar ze hebben ook een heel ­andere achtergrond.”

Karl Hyde heeft een workingclassachtergrond. “Ik groeide op in Kidderminster, een stadje in de Midlands. Iedereen die ik kende werkte in de plaatselijke gordijnenfabriek: mijn vader, mijn ooms, mijn neven, alle mannen in de straat, maar ook veel vrouwen. Ik was voorbestemd er ook terecht te komen. Toen bleek ik te kunnen tekenen. Mijn vader zag ­mogelijkheden: misschien zou ik het kunnen schoppen tot de ontwerpafdeling van de ­fabriek! Dat mijn ambities verder reikten dan het ontwerpen van gordijnpatronen leidde tot het enige conflict dat ik ooit had met pa, maar ik mocht naar de kunstacademie.”

Niet genoeg waardering

Op de academie in Cardiff in Wales, die Hyde koos omdat daar de grootste artistieke vrijheid werd geboden, ontmoette hij Rick Smith. Dat ze inmiddels al bijna veertig jaar samen muziek maken is een prestatie, want het knetterde vaak flink tussen de twee. De laatste tijd zijn ze closer dan ooit, benadrukt Hyde tijdens het gesprek meerdere keren met klem.

“In het verleden heeft Rick niet altijd de waardering en aandacht gekregen die hij verdiende. Ik deed meestal de interviews en stond tijdens optredens als zanger vooraan op het podium, maar dat maakte mij zeker niet tot het belangrijkste lid van Underworld.”

Hoe zijn de taken binnen het duo verdeeld? “Ik zing en schrijf de teksten, dat is duidelijk. Zoals het ook duidelijk is dat hij het grootste deel van de muziek voor zijn rekening neemt. Maar er is veel meer. Binnen Underworld ben ik de agitator, de dichter en de problemenmaker. Rick is de producer, de regisseur en de man met een visie.”

Ze hebben vaak opgetreden in Nederland, vooral in Amsterdam. Twee jaar geleden tijdens ADE nog voor een heel select publiek in de tunnel onder het Rijksmuseum, dit weekend in de Ziggo Domme, die 17.000 bezoekers aan kan. “In Japan staan we geregeld in ­zalen van die grootte en deze tour sluiten we in Londen af, in de Wembley Arena. Naarmate we ouder worden, trekken Rick en ik merkwaardig genoeg meer publiek.”

Dat optreden onder het Rijks deed denken aan de vroege jaren negentig, toen Underworld vooral optrad tijdens raves. “Het was echt back to basics, ja. Geweldig om weer een keer mee te maken. Al moet ik wel toegeven dat ik het in tijden niet meer zo koud heb gehad als die avond onder het Rijksmuseum. Het was afzien. Die kant van de ravecultuur was ik geheel vergeten.”

Underworld, Ziggo Dome, zaterdag 23/11

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden