PlusFilmrecensie

Un fils: een klein drama dat voor iets veel groters staat in het Tunesië van 2011

Un fils Beeld -
Un filsBeeld -

Vier handen aan een autostuur: twee grote en twee kleinere. Vader Fares heeft de voeten aan de pedalen, maar zijn tienjarige zoon Aziz bepaalt de richting. Met hun sfeer vol levensvreugde zijn deze openingsbeelden bepaald niet typerend voor het zware drama dat volgt in Un fils. Toch blijken ze bepalend voor het speelfilmdebuut van Mehdi Barsaoui. Aziz stuurt de levens van zijn ouders, ook als de jongen zelf geen controle heeft. Dus zelfs als hij in een coma in een ziekenhuisbed terechtkomt.

De hinderlaag door religieuze fundamentalisten die dat veroorzaakt, doorbreekt wreed de welgestelde, seculiere bubbel van het gezin van Fares (Sami Bouajila) en zijn vrouw Meriem (Najla Ben Abdallah). Barsaoui plaatst zijn film expliciet in Tunesië in de late zomer van 2011, een halfjaar nadat de Jasmijnrevolutie succesvol een einde heeft gemaakt aan de dictatuur van Zine Ben Ali (en enkele maanden voordat in buurland Libië een einde zou komen aan die van Muammar Khadafi). Die politieke context zet het intieme drama van de film op scherp.

Het is een strategie die Tunesische filmmakers de afgelopen jaren vaker met succes hebben ingezet: kleine relatiedrama’s die een extra lading krijgen door de grote politieke omwentelingen op de achtergrond. Zie bijvoorbeeld Hedi (2016) en Weldi (2018) van Mohammed Ben Attia, of Noura’s Dream van Hinde Boujemaa.

Zo ook in Un fils. Als blijkt dat Aziz alleen gered kan worden door een levertransplantatie, worden beide ouders getest als mogelijke donor. Daarbij wordt een pijnlijk geheim blootgelegd. Dat zal ik hier niet weggeven, al laat het zich simpel raden. Doet er niet toe: de kracht van Un fils zit niet in het melodrama van de onthulling, maar juist in de uiterst gevoelige wijze waarop het emotionele mijnenveld dat Fares en Meriem vervolgens betreden wordt afgetast.

De oorspronkelijke Arabische titel ‘Bik eneich’ betekent zoiets als ‘Jij geeft mij leven’, en die zin kan op meerdere manieren worden uitgelegd. Het geldt voor Fares en Meriem als ouders, wier leven betekenis krijgt door de zorgen voor hun zoon. Maar het geldt ook voor hen als stel, waarin ze enkel bestaan door de ogen van de ander. Juist die relatie staat nu op losse schroeven – zoals alles in post-revolutionair Tunesië op losse schroeven staat. Iedereen worstelt er, zoals Fares, om een nieuwe balans te vinden tussen traditionele waarden en nieuw verworven vrijheden.

Hier en daar reikt Barsaoui net iets boven zijn macht – een uitstapje van Fares naar buurland Libië, in de greep van een chaotische burgeroorlog, is een brug te ver. Daar is de film heel even toch het ziekenhuisdrama in grote gebaren dat Barsaoui verder juist weet te vermijden. Vooral ook omdat Fares en Meriem in deze sequentie van elkaar gescheiden zijn. Het zijn juist de subtiele machtsverschuivingen in hun relatie die Un fils zo indringend maken.

Un fils

Regie Mehdi Barsaoui

Met Sami Bouajila, Najla Ben Abdallah

Te zien in Cinecenter, Kriterion, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden