PlusFilmrecensie

Un divan à Tunis blijft aan de oppervlakte steken

De psychologiepraktijk die Selma (Majd Mastoura) in het huis van haar oom en tante begint, leidt tot meer problemen dan ze op kan lossen. Patiënten komen te laat, Selma’s salaris bestaat vooral uit lekkernijen en de politieagent die haar – na een van de meest onnozele ‘meet cutes’ uit de recente filmgeschiedenis – niet met rust laat, sluit haar praktijk omdat ze geen vergunning heeft.

Maar de grootste taak van Selma, net teruggekomen uit Parijs, is het uitleggen van het therapeutische proces. Want haar stadgenoten nemen maar al te graag plaats op haar bank, maar wat ze daar precies moeten doen, begrijpen ze niet. In Tunesië wordt veel gepraat, zo laat Un divan à Tunis (een knipoog naar A Couch in New York) zien, maar weinig gesproken over dieperliggende gevoelens.

Hoewel Selma haar jeugd in Tunesië heeft doorgebracht, brengt ze een flinke dosis westerse superioriteits­gevoelens met zich mee die de komedie, ondanks momenten van oprechte kritiek, niet helemaal van zich af weet te schudden. “Met al je diploma’s wist je niet eens dat je een vergunning nodig hebt om een kliniek op te zetten?” vraagt haar nichtje haar dan ook. Een terechte vraag, maar een antwoord blijft uit.

Behalve de uitgestreken gezichten van Mastoura valt er eigenlijk weinig te lachen. Haar cliënten zijn vergezochte hyperbolen die rechtstreeks uit een psychologieboek zijn gekomen en de grappen die ten koste van hen worden gemaakt, lijken misschien te draaien om progressieve kwesties maar werken alleen door conservatieve veronderstellingen: Selma is ongehuwd en heeft mannen over de vloer, aan wie ze ook nog eens vraagt om op de bank te liggen; haar Europees georiënteerde nichtje draagt een hidjab… om een slecht kapsel te verbergen. De ergste grap draait om Raouf (Hichem Yacoubi), een bakker die tijdens de sessies vertelt te dromen over het kussen van mannelijke dictators en graag jurken draagt.

Door sociaal commentaar met lichtzinnigheid te mengen, speelt Un divan à Tunis slim met tegenstellingen. Maar een psychoanalist die zelf weinig zelfbewustzijn heeft, is in theorie misschien best grappig, in werkelijkheid gaat het al snel vervelen. Ironisch genoeg voor een film over psychoanalyse blijft de film aan de oppervlakte steken.

Un divan à Tunis

Regie Manele Labidi Labbé
Met Majd Mastoura, Golshifte Farahani, Aisha Ben Miled
Te zien via Picl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden