PlusGalerierecensie

Uitzicht op de kantoren in de binnenstad van San Francisco – in eeuwenoude techniek

Figuren schitteren door afwezigheid in de realistische Californische stadsgezichten van de Duitse schilder Robert Seidel. Er heerst stilte voor de storm.

Kees Keijer
Leicht gemacht van Robert Seidel.
 Beeld Galerie Gerhard Hofland
Leicht gemacht van Robert Seidel.Beeld Galerie Gerhard Hofland

Je kunt je er zo in verplaatsen, in de schilderijen van Robert Seidel (1983). De Duitse schilder presenteert een reeks gezichten op San Francisco, gezien vanuit diverse heuvels in de stad. Door het hoge standpunt heb je een mooi uitzicht op de kantoren in de binnenstad, de baai en het glooiende landschap in de verte. Het is prachtig weer. De lucht is strakblauw, er is geen enkele suggestie van wind. De zon laat de witte gebouwen stralen als kleine tempeltjes.

Op de voorgrond valt vooral de vegetatie op. Rondom monumentale witte gebouwen staan keurig getrimde bomen en struiken. Maar in een aantal schilderijen zijn bomen opgenomen waarvan de bladeren als kolkende lava over het doek stromen.

Seidel studeerde in Leipzig op de academie bij Neo Rauch, waar hij realistisch leerde schilderen. Toen in het Westen abstracte en conceptuele kunst in de mode waren, werd in Oost-Duitsland stug door geschilderd in de figuratieve traditie.

Realistisch is zijn werkwijze zeker, maar als je de doeken van dichtbij bestudeert, valt op dat alle voorstellingen zijn opgebouwd uit kleine vlakjes, die nogal vlak en mechanisch zijn ingekleurd. Seidel werkt steeds met eitempera, een eeuwenoude techniek die vooral in de middeleeuwen veel gebruikt werd. De verfhuid is daardoor heel mat en onpersoonlijk. Een handschrift is bijna niet te zien.

Puzzelstukjes

Seidel maakt nooit voorstudies en laat alles direct op het doek gebeuren. Daar maakt hij een getekende schets van de compositie, om vervolgens de verschillende onderdelen als puzzelstukjes in te vullen. Van dichtbij ziet alles er heel grafisch uit, van een afstandje ontstaat een atmosferisch geheel.

Seidel speelt ook heel subtiel met die afwisseling van plat en ruimtelijk. In een van de doeken heeft hij heel nadrukkelijk een aantal verkeersborden opgenomen. Die worden gecontrasteerd met een paar stukken van gebouwen op de voorgrond die juist heel schetsmatig zijn gelaten, waar hij de puzzelstukjes als het ware niet ingevuld heeft.

Figuren schitteren overigens door afwezigheid, althans op de Californische stadsgezichten. Er heerst in de stadsgezichten van Seidel altijd een soort stilte voor de storm, alsof iedereen op het heetst van de dag van straat is.

Er zitten ook vreemde foutjes in de composities. Gebouwen in de verte overlappen bijvoorbeeld een deel van een struik op de voorgrond. Zulke grapjes doen denken aan de onmogelijke gebouwen van M.C. Escher, maar het is iets wat in eerste instantie niet opvalt.

De schilderijen doen denken aan digitale afbeeldingen. Foto’s op internet moeten altijd even laden, waarbij het beeld steeds scherper wordt. Door die kleine foutjes lijkt het alsof Seidel op een pauzeknop heeft gedrukt, een fractie van een seconde voordat het hele plaatje geladen is. De kijker mag het beeld vervolgens zelf afmaken.

Die Sonne wackelt

Robert Seidel
Waar Gerhard Hofland, Bilderdijkstraat 165c
Te zien t/m 22/1

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden