PlusLijstje

U2, Nirvana, Snelle: 10 memorabele shows in de Melkweg, volgens oprichter Cor Schlösser

Eddie Vedder van Pearl Jam in de Melkweg in 1992.Beeld Redferns

De Melkweg bestaat vijftig jaar. Dit zijn volgens Cor Schlösser, medeoprichter en directeur tot 2011, de tien meest memorabele concerten die in de poptempel plaatsvonden.

The Damned, The Police, Wayne County en The Flying Spiderz - 17 oktober 1977

Het eerste punkconcert in de Melkweg. Ik had alleen The Damned geboekt, maar op de dag zelf kwamen er nog drie bands aanzetten die beweerden dat ze ook gingen spelen. Wayne County kende ik, van The Police had ik weleens gehoord. Die hadden net hun tweede single uit, Roxanne. The Flying Spiderz waren de zelfbenoemde eerste Nederlandse punkband en kwamen uit Eindhoven. 

Het werd een genoeglijke avond, maar in een Amsterdams undergroundblaadje verscheen een vernietigende recensie. Een klacht was dat de meeste bezoekers de bands niet konden zien. Dat kwam doordat omdat een deel van het publiek op een 40 centimeter hoog podium midden in de zaal stond; eerder op de avond was dat gebruikt voor een theatervoorstelling. Voor het volgende punkconcert, van The Boys, bouwde technische dienst toen een verhoogd podium. ’s Middags bleek dat de bandleden met hun hoofd tussen de spots aan het plafond stonden. 

Later is alles goed gekomen, al doende leert men...

U2 - 15-16 oktober 1980

Het eerste optreden van U2 buiten het Verenigd Koninkrijk. De twee data geven aan dat het concert na middernacht begon, omdat de band eerst in Hilversum had opgetreden in het radioprogramma Rocktempel. Er waren 350 bezoekers en bezoekers kenden de muziek niet; Boy, de eerste lp moest nog verschijnen.

Het was dan ook geen legendarisch concert. Na afloop in de kleedkamer was de band licht aangeslagen. Bono dacht dat het publiek er niets aan vond. Een van de Melkwegtechnici verzekerde hem dat het fantastisch was geweest, waarop Bono zei: “Ze stonden daar maar.” De technicus antwoordde ad rem: “Normaal zitten ze hier of liggen ze op de grond.”

The Grateful Dead - 15 en 16 oktober 1981

Gitaristen Jerry Garcia en Bob Weir waren een paar dagen eerder te gast op de slotdag van het One World Poetry Festival, omdat hun vriend Ken Kesey, schrijver van One Flew Over the Cuckoo’s Nest, daar ook was. Na hun korte akoestische optreden was het feest in het kantoor. Jerry Garcia zei dat hij dolgraag nog eens met ‘the band’ zou langskomen. Anytime, zeg je dan, einde gesprek. 

De volgende dag was er telefoontje van de tourmanager: er was een show in Frankrijk uitgevallen en The Grateful Dead wilde graag in de Melkweg optreden. We waren net twee weken dicht wegens een verbouwing en overal lagen balken en ander bouwmateriaal, maar de groep en hun entourage vond alles groovy en wonderful. Twee avonden heeft de band opgetreden: de eerste avond akoestisch, de tweede elektrisch.

Na afloop van het tweede optreden ben ik met een envelop met 22.000 gulden naar het Pulitzerhotel gewandeld, waar ik hem aan de bar aan de tourmanager overhandigde. Zonder de envelop open te maken, stopte hij hem in zijn binnenzak. Hij schudde mijn hand en zei: “It was great doing business with you.” Andere tijden.

Nirvana - 5 november 1989

Nirvana — toen nog met Chad Channing als drummer – was nog niet bekend en speelde weinig nummers uit hun latere repertoire, maar wel een cover van Love Buzz van Shocking Blue. Twee jaar later was de band al veel bekender, maar werd routinematig weer in de Melkweg geboekt, een zaal met toen een bezoekerscapaciteit van 750. Het optreden was snel uitverkocht, mede omdat een nummer van Nirvana een hit aan het worden was: inderdaad, Smells Like Teen Spirit. De gekte werd zo groot dat er wel 10.000 kaartjes verkocht hadden kunnen worden. 

Toen sloeg het noodlot toe. Bij Paradiso viel een optreden uit op 25 november en omdat daar toen 1250 bezoekers in konden, kwam de Melkweg onder enorme druk te staan om het Nirvanaconcert naar Paradiso te verplaatsen. Er werd op mijn gemoed gemoed gespeeld: “Wil jij er voor verantwoordelijk zijn dat vijfhonderd mensen dit optreden gaan missen?’ Ik zei: “Nou ja, de wereld vergaat niet als Nirvana niet in de Melkweg speelt, dus doe maar.”

Pearl Jam - 12 februari 1992

Het eerste concert van Pearl Jam in Nederland. Lang van tevoren uitverkocht. Het album Ten was al uit, het nummer Once was een hit. Het was een fantastisch concert met superenthousiast en uitgelaten publiek. Zoals in die dagen gebruikelijk werd er ook vrolijk gestagedived.

Negen jaar later kreeg ik een telefoontje van de directeur van het boekingskantoor. “Cor, moet je luisteren, er is een vervelende brief van onze jurist naar jullie onderweg, vandaar dat ik dat even persoonlijk wil melden. Een bezoeker van het Pearl Jamconcert in 1992 heeft indertijd een stagedivende bezoeker op haar hoofd gekregen en heeft daar nog steeds last van. Een advocaat heeft zich bij ons gemeld met een schadeclaim. Er zijn getuigen…” 

Omdat de Melkweg als organisator de facto aansprakelijk was, werd de advocaat van het slachtoffer naar ons doorgestuurd. Een collega wees me erop dat we toch niet voor niks verzekerd waren. De brief van de advocaat hebben we doorgestuurd, ik dacht: de verzekeraar stuurt hem na negen jaar vast met een kluitje in het riet en daar horen we nooit meer iets van. Een jaar later bleek de zaak te zijn geschikt voor een serieus bedrag.

Green Day - 2 mei 1994 en 13 oktober 1994

Bij het eerste concert van Green Day waren er precies 137 betalende bezoekers en naar schatting zo’n dertig journalisten. Een geweldig concert van een snel opkomende band. 2000 gulden verlies, maar je wist dat het goed zat. Typisch zo’n avond waarvan je denkt: hier doen we het voor. Onbekende bands boeken, weliswaar een beetje te vroeg, maar wel met 137 dolenthousiaste bezoekers en een stroom van superpositieve recensies. 

Toen lukte het ook nog ze vijf maanden later nogmaals te boeken. Met het album Dookie en het nummer Basket Case had Green Day een groter publiek bereikt. De Melkweg was ditmaal stijf uitverkocht en zinderend van spanning stonden de bezoekers op hun helden te wachten. In het tweede nummer sprong frontman Billy Joe met gitaar en al in de lucht en kwam hij verkeerd neer. Pijnlijke enkel, op naar de kleedkamer met de rest van de band. Na een halfuur werd duidelijk dat hij verging van de pijn en dat het concert moest worden gestopt. 

Het publiek accepteerde de uitleg en vertrok met de belofte dat het entreebewijs toegang zou geven tot een volgend concert van de band in de Melkweg. Die belofte heeft jarenlang boven elk optreden van Green Day in Nederland gehangen en hangt daar volgens mij nog steeds.

Wu-Tang Clan - 26 april 1997

Dit was een optreden ter promotie van hun tweede album, Wu-Tang Forever. Pijnlijk was dat ik met een vriendin naar de film moest. Agendafoutje, niks aan te doen. Na de film nog even naar de Melkweg om de sfeer na het concert te proeven. Het optreden bleek nog te moeten beginnen. Tweeënhalf uur na het geplande aanvangstijdstip van 22 uur kwam Ol’ Dirty Bastard even uit de kleedkamer naar beneden om het publiek te verzekeren dat ze er allemaal waren, ‘but not drunk enough yet to perform.’ Rond half twee ’s nachts begon een rommelig optreden met als dieptepunt de presentatie van nieuwe cd. Er werd een vijftal nummers afgespeeld, waarbij de bandleden op het podium goedkeurend zaten te knikken. 

Wel hadden ze een mooie toegift, beek om half vier. In ongeveer 25 minuten speelden ze een perfecte medley van zo ongeveer alle hiphophits uit die tijd. Het is goed om dit te vertellen, want niet alle bezoekers hebben het meer meegemaakt.

Manu Chao - 11 juni 2003

De verwachtingen waren hooggespannen, maar na afloop was iedereen blij en voldaan. Nadat ongeveer de helft van het publiek was afgedropen, kwam een halfuur later de pianist terug op het podium en begon hij een beetje te spelen. Langzaam verschenen alle muzikanten en ook Manu Chao zelf bijna ongemerkt weer op het podium. Wat volgde was een extra concert van ruim een uur, waarbij Manu percussie speelde, alle muzikanten voortdurend van instrument wisselden en de zang door een van de roadies werd verzorgd. Het deed nauwelijks onder voor de ‘echte’ show.

Dick Dale - 12 september 2002, 06 november 2006

Dick Dale was in 1959 de uitvinder van de surfrock. Door de film Pulp Fiction, die aftrapte met Dales nummer Miserlou, kreeg het genre en ook de meester zelf een tweede leven. Bij zijn tweede optreden in de Melkweg stapte hij zoals gebruikelijk midden in het concert van het podium af om al spelend en vriendelijk glimlachend tussen door het publiek door te lopen, terwijl op het podium de drummer en bassist geroutineerd doorspeelden. Dit keer kwam Dale helemaal achter in de Max bij de bar uit. Even later liep hij het gebouw uit en stond hij op de doodstille brug van de Melkweg, dankzij zijn in-ear monitors nog steeds rustig doorspelend.

Vervolgens liep hij al spelend de Oude Zaal in, waar een vrij luide Engelse postpunkband optrad. Even kijken en luisteren. “Not bad!” vond Dick, nog steeds geen noot missend. Toen hij weer het podium opging, keek de ritmesectie niet verbaasd. Gebeurde blijkbaar wel vaker.

Snelle - 14 december 2019

De Max, met sinds 2009 een capaciteit van 1500 bezoekers, was maanden van tevoren uitverkocht. De meeste fans waren rond de twintig jaar, maar er waren er in de zaal ook van niet ouder dan acht. Stagediven is dan verboden, crowdsurfen is nog steeds razend populair. Zo ook deze avond. Voor een superdunne crowdsurfer liep het niet goed af. Hij kwam met zijn hoofd op een traptrede aan de zijkant van de zaal terecht. Hevig bloedend werd hij overeind geholpen. Snelle zag wat er gebeurde en legde onmiddellijk het concert stil. De jongen afgevoerd voor behandeling en de muziek ging door. Niemand verwachtte de jongen nog terug, maar met ontbloot bovenlijf en bebloed verband om zijn hoofd zong hij met Snelle het laatste nummer samen op het podium.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden