PlusAchtergrond

Tyler Mitchell: boegbeeld van een nieuwe generatie gekleurde en zwarte fotografen

De wereld ligt aan de voeten van Tyler Mitchell, sinds hij Beyoncé fotografeerde voor de cover van Vogue. De jonge Amerikaan is het boegbeeld van een nieuwe generatie gekleurde en zwarte fotografen.

Boys of Walthamstow (2018), dat ook op de cover van Tyler Mitchells boek I Can Make You Feel Good staat.Beeld Tyler Mitchell

In modekringen is Tyler Mitchell populair en zijn succesverhaal inmiddels een klassieker, ook al is de fotograaf pas 25. Een wat slungelige, verlegen jongen, opgegroeid in een buitenwijk van Marietta, Georgia, met roze gelakte nagels. Althans, die had hij tijdens een talk vorig jaar ter gelegenheid van zijn overzichts­expositie I Can Make You Feel Good in Foam.

Eveneens aanwezig toen was Deborah Willis, zijn docent aan de Tisch School of the Arts in New York, die haar pupil erop had gewezen dat modefotografie weleens iets voor hem zou kunnen zijn. Tot dan trok hij vrienden en interessante mensen die hij op straat ontmoette voor foto’s meestal kleding aan uit eigen kast. Tegenwoordig staan stylisten voor hem in de rij en schiet hij voor magazines als i-D en Dazed, en campagnes voor Marc Jacobs, JW Anderson, Calvin Klein, Nike, Givenchy en Comme des Garçons’ parfum Copper.

Grove schakelkettingen

De grote klapper die daartoe leidde kwam toen Beyoncé hem in 2018, een jaar na zijn afstuderen, vroeg haar portret voor de cover van de Amerikaanse Vogue te schieten. Daarmee werd hij de eerste afro-Amerikaanse fotograaf in de 104-jarige geschiedenis van het blad die deze eer ten deel viel. De Smithsonian National Portrait Gallery in Washington kocht een van de foto’s vorig jaar voor de permanente collectie.

De cover van Vogue met BeyoncéBeeld Tyler Mitchell

De tentoonstelling I Can Make You Feel Good is nu tot 31 december te zien in het International Center of Photography in New York, zij het in een andere vorm, met een installatie waarbij de portretten zijn geprint op kussenslopen en lakens, hangend aan waslijnen. De promotietour van het boek met dezelfde titel valt deels in het water door de beperkte reismogelijkheden.

Zo zou Mitchell naar boekhandel Mendo in hotel De l’Europe komen, maar vanwege quarantaineregels zou vertrek daarna, voor een shoot in Londen, een no-go zijn. Wel stapte een medewerker in de auto met 150 te signeren exemplaren van het boek. Terug in Amsterdam waren die binnen twee dagen uitverkocht.

Op de cover van het boek prijkt een foto uit de serie Boys of Walthamstow, een groep jongens met ontbloot bovenlijf in baggy spijkerbroeken op een grasveld, met grove schakelkettingen om xde nek, een subtiele verwijzing naar zwarte onderdrukking en slavenketenen.

Untitled (Group Hula Hoop) uit 2019. Beeld Tyler Mitchell

Modefotografie zou je niet meteen met politiek associëren, maar Mitchells foto’s zijn een vrolijke, zachte vorm van verzet tegen de vaak negatieve stereotypering van zwarte personen in media. Mitchell creëert een zwarte utopische wereld. Op zijn beelden zien we zwarte en gekleurde onbekommerde jongeren in pastelkleurige of juist felgekleurde kleding trots de camera in kijken of in idyllische settings, liggend in het gras, genietend van de zon, aan het vliegeren, schommelen, hoelahoepen, rijdend op driewielers of spelend met waterpistolen.

Het laatste is een verwijzing naar de 12-jarige afro-Amerikaanse Tamir Rice, die in 2014 in Cleveland werd doodgeschoten door een agent omdat hij met een plastic pistooltje speelde. De Amerikaan gebruikt zijn modetaal als een soort Paard van Troje, schreef The New York Times in een recensie van het boek. Of zoals Mitchell zegt: ‘Black Beauty is an act of Justice.’ Zwarte schoonheid is een daad van gerechtigheid.

Werk van Campbell Addy, andere fotografen uit de nieuwe voorhoede. Beeld Campbell Addy

Treffend voor de inferieure rol die de zwarte mens lang in de fotografie speelde, is het feit dat Kodak pas in 1970 een rolletje ontwikkelde waarmee ook de zwarte en gekleurde huid mooi en waarheidsgetrouw werd weergegeven. De reden: fabrikanten van chocolade en houten meubelen klaagden dat de kleurgradaties van hun producten niet goed uit de verf kwamen.

Nieuwe zwarte voorhoede

Mitchell kan gezien worden als het boegbeeld van een generatie fotografen die de New Black Vanguard (voorhoede) wordt genoemd – naar het boek met de gelijknamige titel dat vorig jaar uitkwam, met werk van onder meer Nadine ­Ijeweere, Dana Scruggs en Campbell Addy, fotografen die mode gebruiken om een genuanceerder beeld neer te zetten van Black Life. Het werk van de Californische Micaiah Carter verscheen reeds diverse malen op de cover van Time, Arielle Bobb-Willis (South Carolina) noemt haar conceptuele modebeelden van modellen in snoepkleuren antiselfies. Ze laat zich inspireren door schilders als Jacob Lawrence en Benny Andrews.

Gilleam Trapenburg_Vogue Nederland septembernummer_02Beeld Gilleam Trapenburg_Vogue Nederland

Londenaar Campbell Addy ziet het als zijn missie onderbelichte jongerenculturen een plek te geven. ‘Ik wil beelden creëren waarop ik als tiener trots geweest zou zijn en die me kracht hadden gegeven.’ Dana Scruggs uit Chicago benadrukt het belang dat zij als zwarte fotograaf zwarte mannen fotografeert. Dat is te vaak gebeurd door witte personen die geilden op poverty porn of zwarte lichamen erotiseerden. Een zwarte vrouwelijke fotograaf die andere zwarte personen vastlegt, is volgens haar een van de zeldzaamste verhoudingen in de fotografiewereld.

Wat veel beeldmakers van deze nieuwe voorhoede gemeen hebben is dat ze een andere, zachtere vorm van zwarte mannelijkheid presenteren. Net als rijzende ster Gilleam Trapenberg, in 2015 afgestudeerd aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, wiens werk een kritische blik werpt op machismo, stereotypes en stigma’s die een kritieke rol spelen in het sociale landschap in Curaçao en het Caraïbisch gebied. Hij werkte al voor Vogue Man en schoot deze maand een modeserie met vrouwelijke modellen voor Vogue Nederland.

Jeugdig enthousiasme

De Nederlands-Ghanese Casper Kofi schoot model Jill Kortleve voor de cover van hetzelfde nummer van Vogue. Dat is verrassend omdat de zelfopgeleide Kofi voornamelijk de ambivalente opvatting over mannelijkheid binnen portretfotografie onderzoekt, vaak in combinatie met stillevens. Dat leidt tot een divers en teder idee van mannelijkheid. Veel van de door hem geportretteerde jongens staan aan de vooravond van volwassenheid, waarbij jeugdig enthousiasme gepaard gaat met een meer introspectieve manier van doen.

Kofi is gezegend met een indrukwekkende lijst opdrachtgevers: Calvin Klein, Paul Smith en Wallpaper*. Zijn serie Dreams and Reveries of a Quiet Man was vorig jaar te zien op de groepsshow Adorned – the Fashionable Show in Foam. Ondersteund door een toelage van het Fonds voor Cultuurparticipatie staat een persoonlijk project in Ghana op de planning, waar zijn vader is geboren. Door reisrestricties zullen we daar helaas nog even op moeten wachten.

Werk van Casper Kofi voor Vogue.Beeld Casper Kofi
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden