PlusFilmrecensie

Twala’s laatste hoofdrol in This Is Not a Burial, It’s a Resurrection is een glorieuze zwanenzang

Still uit This Is Not a Burial, It’s a Resurrection.  Beeld
Still uit This Is Not a Burial, It’s a Resurrection.

Het volkslied van Lesotho heeft als titel Land van onze voorvaderen. Dat land, dat idee, is precies waarvoor de tachtigjarige weduwe ­Mantoa strijdt in het fenomenale This Is Not a Burial, It’s a Resurrection van de Lesothaanse regisseur Lemohang Jeremiah Mosese.

Dat land staat ook in vrijwel elk shot van de opvallend vormgegeven film centraal. Mosese’s beelden hebben het klassieke 4:3-formaat: niet breedbeeld, maar bijna vierkant. Dat formaat wordt door andere filmmakers vaak gebruikt om personages klem te zetten, op te sluiten in het kader, maar hier trekt het de boel juist open. Het maakt ruimte voor de lucht boven de personages, de ­bergen in de achtergrond, het gloeiende groen.

Dit is het land waaraan de oude Mantoa en haar dorpsgenoten zich verbonden voelen. Het land waar hun navelstrengen en hun voorvaderen begraven liggen – en in Mantoa’s geval ook haar echtgenoot en haar kinderen. Alleen haar oudste zoon had ze nog, maar ook die is nu overleden; hij werkte zoals veel jonge Lesothanen in de mijnen van Zuid-Afrika en overleefde het niet. Nu is alleen Mantoa er nog, en dat land.

Maar ook dat dreigt te verdwijnen: het dorp moet wijken voor een stuwmeer. Dat noodlot wordt al direct aangekondigd door de verteller, een raadselachtig figuur die een lesiba bespeelt. De korte, zoemende tonen van dit ­traditioneel Lesothaanse instrument passen naadloos in de intrigerende, dissonante elektronische muziek van componist Yu Miyashita, een van de vele troeven van de film.

De autodidactische filmmaker Mosese is ook een van de filmmakers die installaties creëerden voor de tentoonstelling Vive le cinéma (nog tot 5 september in Eye Filmmuseum; ook zijn vorige speelfilm wordt er nog enkele malen vertoond). De brochure bij die tentoonstelling benoemt zijn motivatie: ‘Een nieuwe visuele taal ontwikkelen die de clichés over Afrikaanse cinema vervangt.’

This is Not a Burial, It’s a Resurrection is een fabelachtig voorbeeld van wat die zoektocht kan opleveren. Mantoa bindt de strijdt aan met de hogere machten die haar dorp onder water willen zetten, en via dat gevecht spreekt de film boekdelen over de eindeloos dooretterende gevolgen van kolonisatie.

Mantoa wordt gespeeld door de gevierde Zuid-Afrikaanse actrice Mary Twala. Zij overleed vorig jaar, kort na de eerste festivalvertoningen van This Is Not a Burial, It’s a Resurrection. Haar laatste hoofdrol is een glorieuze zwanenzang. Waar het Lesothaanse land de visuele pracht van de film bepaalt, brengt deze fragiele vrouw hem haar hart en haar strijdlust.

Daarin zit hem ook de ‘wederopstanding’ van de titel. Deze slag wordt verloren – dat staat op voorhand al vast. De verteller vertelt vanuit de toekomst, een toekomst waarin de boel allang onder water staat. Al die natuurpracht is verloren, en hij spreekt tot ons vanuit een post­apocalyptisch aandoend, roestig drankhol.

Nee, de wederopstanding zit hem niet in de winst van deze slag, maar in het idee dat de strijd nog niet gestreden is. Dat het verzet nog niet is uitgedoofd.

This Is Not a Burial, it’s a Resurrection

Regie Lemohang Jeremiah Mosese

Met Mary Twala, Jerry Mofokeng

Te zien in Eye, Kriterion, Rialto en via Picl.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden