Plus Theaterrecensie

Turks Fruit is een ontroerend stuk over overgave

De voorstelling Turks Fruit heeft aanvankelijk een hoge grapdichtheid, maar gaandeweg sluipt er een prachtige, verbeten treurigheid in het verhaal.

Turks Fruit Beeld Annemieke van der Togt

Precies vijftig jaar na de publicatie van Jan Wolkers' Turks fruit brengt Hummelinck Stuurman Theaterbureau een prachtige theaterbewerking: geworteld in de jaren zestig, maar resonerend met het nu.

Toneelschrijver Sophie Kassies laat Erik en Olga hun verhaal aan elkaar (en het publiek) vertellen. Een slim mechanisme waardoor de personages ook commentaar kunnen geven op het verhaal. Erik is bovendien niet zo zeer boos op Olga (zoals in Wolkers' roman), hij probeert haar te begrijpen.

Vleselijke verlangens
Een behoorlijke verschuiving van perspectief. Olga maakt Erik vrolijk belachelijk bij de zoveelste beschrijving van zijn vleselijke verlangens. Met vuilspuiterij over vrouwen komt Erik niet meer klakkeloos weg. Olga zet hem regelmatig op zijn nummer; Kassies heeft haar veel meer diepgang gegeven, wat een gelijkwaardiger (en dus spannender) verhouding met Erik oplevert.

Er wordt over de hele linie sterk gespeeld. Debbie Korper weet de aanvankelijk ondankbare rol van Olga's moeder niet uitsluitend als secreet te vertolken (alhoewel ze bij vlagen heerlijk walgelijk is) en Bart Klever is een aandoenlijke tegenpool als vertroetelende Pappie.

Verleiden met overgave
Maar uiteindelijk zijn het Ali Zijlstra en Chris Peters die deze voorstelling optillen, in hun technisch ingewikkelde rollen, met veel schakels en soms discutabele motieven. Ze verleiden niet alleen ­elkaar, maar ook het publiek, twee uur lang met volle overgave.

Theater
Turks Fruit
Door
Hummelinck Stuurman
Gezien 24/2, DeLaMar
Te zien 22/3, Amstelveen; 8/5, Haarlem; 15-19/5, DeLaMar

O ja, en de seks? Die is er uiteraard volop, maar steevast in de zintuigelijke beschrijving of in de suggestie (bijvoorbeeld het rondvliegend vruchtvlees van een kapot geknepen sinaasappel). Peters houdt op een gegeven moment plagerig een deken voor Zijlstra, zodat het publiek niets ziet als ze zich omkleedt. Dat soort fijne grapjes typeren deze enscenering.

Neemt niet weg dat Braams regie ook fysiek en rauw is. Verstrengelingen zijn er op alle mogelijke manieren en de personages smijten zichzelf op een werkbank, matras, wc-pot of elkaar - maar het is allemaal choreografie, verleidingsdans, balts.

De voorstelling heeft aanvankelijk een hoge grapdichtheid, maar gaandeweg sluipt er een prachtige, verbeten treurigheid in het verhaal. Turks fruit is een sprankelend en ontroerend stuk, over ultieme overgave - in liefde, kunst, leven en dood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.