Mick Jagger tijdens een concert van The Rolling Stones in de Johan Cruijff Arena.

PlusAchtergrond

Trump en The Stones? Nee. Maar Mona Keijzer en Jan Smit gaan wél samen

Mick Jagger tijdens een concert van The Rolling Stones in de Johan Cruijff Arena.Beeld Hollandse Hoogte / ANP

Muziek en politiek vormen niet altijd een gelukkig huwelijk. In de Verenigde Staten dreigen The Rolling Stones nu met een rechtszaak tegen Donald Trump. In eigen land scharen Jan Smit en Ali B zich juist publiekelijk achter het CDA.

You can’t always get what you want. Het is een wijsheid die Donald Trump door de jaren heen niet gewend is na te leven. Maar The Rolling Stones zullen hem er desnoods via de rechter toe dwingen, liet hun advocaat zaterdag weten. De rockband eist dat Trump ophoudt tijdens zijn campagnebijeenkomsten het nummer van de elpee Let It Bleed uit 1969 te spelen.

Ze volgen daarmee het voorbeeld van de erven van rockzanger Tom Petty. Die hoorden hoe in de zaal van Trumps veelbesproken rally in Tulsa het nummer I Won’t Back Down klonk. Ze reageerden afgelopen week met een openbaar statement waarin ze schreven dat de president niet gerechtigd is het nummer te gebruiken ‘voor een campagne die te veel Amerikanen overslaat en gezond verstand negeert’. Bij leven verbood Petty George Bush Jr. al hetzelfde lied voor zijn campagne te gebruiken.

Net als de uitgever van de Stones-catalogus heeft die van Petty het campagneteam inmiddels laten weten dat hun songs geen deel meer uitmaken van de licentie die door Trump & co is aangeschaft. Voor politieke bijeenkomsten moeten speciale overeenkomsten met rechtenhouders worden gesloten. Die stellen artiesten in staat te controleren of de politieke denkbeelden waarvoor hun muziek wordt gebruikt met hun eigen visie overeenstemmen.

De lijst met artiesten die de afgelopen jaren hun muziek voor Trump verboden is inmiddels lang. Onder anderen Pharrell Williams (Happy), R.E.M. (It’s the End of the World as We Know It), Rihanna (Don’t Stop the Music), Aerosmith (Dream On), Adele (Rolling in the Deep), Queen (We Are the Champions) en wijlen George Harrison en Prince lieten hun licenties aanpassen om Trump te dwarsbomen. De enige band die koketteert met zijn steun aan de president is redneckformatie Lynyrd Skynyrd, wiens Sweet Home Alabama op vol volume mag worden gedraaid.

Bruce Springsteen

Op die manier is in de VS vrij duidelijk hoe de politieke voorkeuren liggen bij de grote popsterren. Die zijn in grote meerderheid democratisch. Toen Neil Young in 2015 Trump verbood om zijn nummer Rockin’ in the Free World nog langer te gebruiken, liet hij weten een aanhanger te zijn van Bernie Sanders.

John Legend sprak vorige week in Het Parool nog over zijn politieke visie. Hij had eigenlijk de democratische kandidaat Elisabeth Warren gesteund, maar stond nu pal achter Joe Biden. “Met vereende krachten krijgen we Trump uit het Witte Huis.” In 2008 nam Legend samen met onder anderen rapper Will.I.Am nog het lied Yes, We Can op voor de kandidatuur van senator Barack Obama.

Het themalied voor een politieke campagne is een voornamelijk Amerikaans verschijnsel. Doorgaans kiezen politici reeds bestaande songs die hun boodschap onderstrepen. Bill Clinton orkestreerde zijn eerste verkiezing tot president met Fleetwood Macs Don’t Stop (Thinking about Tomorrow). John Kerry kreeg van Bruce Springsteen in 2004 – de eerste verkiezing na nine eleven – toestemming om No Surrender te gebruiken. Springsteen trad net als Barbra Streisand vaker op tijdens fundraisers voor de Democratische kandidaten.

Blijf van mijn poen af

In Nederland ligt de situatie heel anders. Voor popartiesten ligt het publiekelijk steunen van een politieke partij gevoelig. Wat stemt Marco Borsato? Of Ilse DeLange? Ze zullen het niet openbaren. Je uitspreken voor algemene begrippen als verbroedering, verdraagzaamheid en aandacht voor elkaar is prima, maar met het noemen van een bijbehorende politieke partij stoot je wellicht een deel van je fans af, lijkt de gedachte. Toen Guus Meeuwis in 2011 onthulde dat hij doorgaans VVD stemt, maar het sinds de alliantie met de PVV ‘even niet meer wist’, kreeg hij talloze haatberichten.

Uitzonderingen zijn er ook. Bob Fosko schreef meerdere liedjes voor de SP. En er was Ben Cramer die bereid bleek om Peter Koelewijns Kom van dat dak af voor Henk Krols 50Plus om te dopen tot ‘Blijf van mijn poen af’. Het clipje waarin een steeds geïrriteerder rakende Cramer zich beklaagt over de verkeerde geluidsband die hem op een partijcongres verhindert de hymne adequaat te brengen, werd een hit op sociale media.

Toch lijkt een nieuwe trend in de maak. Daarvoor verantwoordelijk zijn de kandidaatlijsttrekkers van het CDA. Zij hebben de popartiest ontdekt als pleitbezorger. Ali B steunt Hugo de Jonge en Jan Smit figureert in het campagnefilmpje van Mona Keijzer. De vraag die nu rest: wie wil er huistroubadour worden van Martijn van Helvert?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden