PlusFilm van de week

True Mothers: een oefening in geduld met hoopvolle conclusie

True Mothers. Beeld Cinéart
True Mothers.Beeld Cinéart

True Mothers speelt met identiteit en werkt toe naar een optimistische en hoopvolle conclusie, waarbij moederschap verschillende vormen kan aannemen.

In de opening van True Mothers (Asa ga Kuru) kunnen we de geboorte van een baby wel horen, maar niet zien. De identiteit van de biologische moeder zal namelijk nog een belangrijke rol in het drama spelen. De nieuwe film van de Japanse regisseur Naomi Kawase onderzoekt adoptie, een terugkerend thema in haar oeuvre. De langzame ontwarring van een familie kan wel de zachtaardige tegenhanger worden genoemd van Pablo Larraíns Ema (2019), waarin ook wordt teruggekomen op een adoptiekeuze.

Met zijn bijna tweeënhalf uur (en grotendeels overbodige derde akte) is True Mothers een oefening in geduld. In semirealistische stijl, ontleend aan Kawases achtergrond in documentairefilms, ontvouwt het verhaal over moederschap zich aan de hand van dialogen en dagelijkse bezigheden. Hoewel de film meer plot heeft dan we van Kawase gewend zijn, zijn de gebeurtenissen grotendeels ingetogen – afgezien van een gehaast conflict in de derde akte van de film, die afbreuk doet aan de voortkabbelende stijl van de karakterstudie.

De film, geselecteerd voor de digitale editie van het afgelopen filmfestival van Cannes, begint met de ochtendroutine van het koppel Kiyokazu Kurihara (Arata Iura) en Satoko (Hiromi Nagasaku), die met hun zoontje Asato (Reo Sato) in een appartement in Tokio wonen. Hun familiale idylle wordt verstoord wanneer ze een telefoontje krijgen van een meisje dat de biologische moeder van Asato ­beweert te zijn: ze wil haar kind of een flinke som geld.

Gecompliceerde vertelstijl

Wat volgt is grotendeels een achtergrondverhaal, verteld met flashbacks en perspectiefwisselingen, dat licht op de huidige situatie werpt. Kawase staat stil bij de verschillende personages in deze confrontatie, een confrontatie die zelf trouwens vrij snel wordt afgewerkt.

Regisseur en scenarioschrijver Naomi Kawase. Beeld Getty Images
Regisseur en scenarioschrijver Naomi Kawase.Beeld Getty Images

De gecompliceerde vertelstijl onderzoekt de verschillende kanten van een adoptieproces. We zien hoe het koppel met vruchtbaarheidsproblemen worstelt, de hoop op een kind opgeeft en dan, via een tv-programma, van Baby Baton hoort, een stichting die jonge vrouwen met een ongewenste zwangerschap helpt bij het vinden van adoptieouders. We zien het tienermeisje Hikari Katakura (Aju Makita), die, zwanger, door haar ouders uit huis wordt gezet en zo bij Baby Baton terechtkomt, waar ze voor het eerst het gevoel heeft ­ergens bij te horen.

Het resultaat is een film die een geheel vormt, juist door de verschillende kanten te belichten. Kawase en mede­scenarioschrijver Izumi Takahashi laten de verhaallijnen van elkaar wegstromen en aan het eind weer samenkomen.

Kersenbloesems

True Mothers valt visueel op door zijn meditatieve cinematografie, met intieme close-ups en overbelichte shots. Met een warme vastberadenheid leert Kawase ons ­opnieuw kijken. De camera is nieuwsgierig als een jong kind, doolt tussen de personages alvorens ergens te blijven hangen. We ervaren het geluk dat het koppel voelt in dagelijkse dingen die niet voor lief kunnen worden ­genomen: het samen tandenpoetsen, de wandeling naar het kinderdagverblijf.

True Mothers speelt met identiteit, in termen van uiterlijk en rol, en werkt toe naar een optimistische en hoopvolle conclusie waarbij moederschap verschillende vormen aan kan nemen. Dat wordt verder gerepresenteerd aan de hand van de natuur, die in het teken staat van het anti-individualistische idee van samenwerking. Beelden van de moeders van Asato worden afgewisseld met Japanse beelden van kersenbloesems, bergen en ­vogels. Het maakt de toon licht, ondanks de nare dingen die zich vooral aan de kant van Hikari afspelen.

De inzichten over moederschap die True Mothers ­opwerpt grenzen soms aan afgezaagd en de visuele ­motieven liggen misschien voor de hand. Iets wat niet wordt geholpen door de internationale titel – het poëtischer Japanse origineel Asa ga Kuru vertaalt zich losjes als ‘Comes Morning’. Maar True Mothers wordt vooral ­gekenmerkt door het simpele plezier getransporteerd te worden naar een ander leven, en de mogelijkheid om ’s levens vreugde en pijn door andere ogen te ervaren.

Naomi Kawase

De Japanse regisseur en scenarioschrijver Naomi Kawase (51) maakt fictie- en documentairefilms; veelal persoonlijke werken geïnspireerd op haar leven of de levens van de mensen om haar heen. Zoals bijvoor­beeld de documentairefilm Embracing, over de zoektocht naar de vader die haar in de steek liet toen ze nog kind was, en een trilogie over haar adoptieve grootmoeder. Haar werk wordt vooral gelauwerd in Franse filmkringen: zo won ze in 1997 als jongste regisseur ooit de Caméra d’or op het Filmfestival van Cannes met haar speelfilmdebuut Moe no suzaku, over het leven van een arme familie in landelijk Japan. In 2018 werd ze gekozen om de officiële film te regisseren voor de Olympische Spelen van 2020 in Tokio. Die zijn uitgesteld naar 2021.

True Mothers

Regie Naomi Kawase
Met Hiromi Nagasaku, Arata Iura, Aju Makita, Reo Sato
Te zien via Picl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden