Plus Ballet

Trioballet van Danslokaal wordt in handomdraai een spannend duo

Danslokaal is het jaarlijkse talentontwikkelingsproject van Conny Janssen Danst, waarbij talentvolle makers uitgenodigd worden om nieuw werk te ontwikkelen met de dansers van het Rotterdamse gezelschap. Beeld Rob Hogeslag

Een schrijver kan een roman, gedicht of script schrijven hoe, wanneer en waar zij/hij maar wil. Ook een componist komt in zijn/haar eentje een heel eind met de juiste apparatuur en een computerprogramma. Dan heeft een dansmaker het toch een stuk lastiger. Voor het creëren van een choreografie moet je een aantal dansers bij de hand hebben én een studio om in te repeteren. 

Om jonge choreografietalenten een opstapje te geven heeft Conny Janssen Danst het programma Danslokaal in het leven geroepen. Het Rotterdamse gezelschap stelt niet alleen dansers en faciliteiten beschikbaar. Het zorgt er tevens voor dat de voorstellingen te zien zijn in theaters. En dat die theaters dan gevuld zijn met het publiek dat Conny Janssen in de loop der jaren aan zich heeft gebonden.

Geblesseerd

Dat er toch grenzen zitten aan de ontzorgende opzet van Danslokaal bleek eerder deze week, toen daags voor de voorstelling een van de drie dansers in het stuk Still is the Sky geblesseerd raakte. Het programma is nou ook weer niet zo luxueus opgezet dat er een vervanger beschikbaar is. En dus moest de Belgische choreograaf Jason Mabana in een dag tijd zijn trioballet omkatten naar een duet. De kijker moest niet alleen de uitgevallen Hiro Murata missen. Ook decor en kostuums sneuvelden, terwijl het stuk minuten werd ingekort.

Desondanks was Mabana’s bijdrage de sterkste van de avond. Gezet op een mooie industriële soundscape en in galm badende slagwerkpartijen maakte het overgebleven duo indruk met atletisch bewegingsmateriaal. Breed ingezette armzwaaien en krachtige beenzwiepers kenmerken het mooie synchroonwerk, waarbij Maud Huizing en Martijn Kappers zich steeds spannend verhouden tot elkaar en tot de muziek. Deze uitvoering maakt nieuwsgierig naar het stuk zoals het eigenlijk bedoeld is.

Zo’n dwingende relatie tussen de dansers en hun materiaal ontbreekt in Attitude van Fransman Joseph Simon. Drie kleurig uitgedoste dansers – twee vrouwen en een man –proberen elkaar de loef af te steken met nonchalante balletposes en hiphop-moves. Het om elkaar heen draaien en aandacht opeisen door deze fraaie dansers is goed voor een glimlach, maar blijft uiteindelijk steken in vrijblijvendheid.

Turkse dansvormen

Meer urgentie treffen we aan in What Can’t Be Filled van Rutkay Özpinar. De choreograaf, die in het met Danslokaal vergelijkbare talentontwikkelingsprogramma DansClick al eens indruk maakte met het intieme duet Grip, laat zich momenteel inspireren door traditionele Turkse dansvormen. Dat pakt met name spannend uit in het begindeel van zijn door twee vrouwen en een man gedanste stuk. Voortbordurend op de vloeiende draaiingen uit de oriëntaalse buikdans komen de dansers een voor een in actie.

We zien arm- hand- en vingergebaren die een beetje vogelachtig aandoen. Maar het zijn toch vooral die vanuit verschillende lichaamsdelen ingezette spiraalbewegingen die het hem doen. What Can’t Be Filled eindigt met een sereen gedanst slotdeel, op de al net zo serene muziek van Max Richter. Best mooi, hoor. Maar liever had ik me wat langer laten hypnotiseren door die kolkende draaiingen uit het begin.

Dans

Danslokaal 7

Door Choreografieën van Jason Mabana, Rutkay Özpinar, Joseph Simon door Conny Janssen Danst

Gezien 18/09 Den Haag

Te zien 21 en 22/9, Bellevue

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden