PlusTv vooraf

Tranen van Claudia de Breij voor Heintje Davids: meekijken bij de show die er nooit kwam

Abdelhadi Baaddi en Claudia de Breij in 'Hier zijn wij'. Beeld NTR
Abdelhadi Baaddi en Claudia de Breij in 'Hier zijn wij'.Beeld NTR

Een voorstelling met Broadwayallure moest het worden. Claudia de Breij parkeerde de actualiteit om een programma te maken over het werk en leven van Heintje Davids. Ze zag dansers voor zich en een weelderige showtrap. Tot het maart 2020 werd en de tournee op losse schroeven kwam te staan. In Hier zijn wij legt Suzanne Raes de repetities vast, de onzekerheid, maar vooral de link tussen Davids en de mensen die haar verhaal vertellen.

Raes is bekend van de documentaire Nog eentje dan, waarin ze Jochem Myjer volgde tijdens zijn laatste serie voorstellingen van Adem in, adem uit. Ze wist Myjers strijd, een hoofd dat wil optreden, een lijf dat daar niet meer tegen bestand is, uitstekend te vatten.

bijdehante dame

Hier zijn wij is misschien nog wel beter. Wie Heintje Davids niet kent, wordt dankzij prachtig archiefmateriaal onmiddellijk verliefd op haar. Een stoere, bijdehante dame die flink wat obstakels moest overwinnen. Ze werd door haar beroemde broer Louis te dik en lelijk bevonden voor een rol in de familieshow. Ze kwam er uiteindelijk toch. Op eigen kracht.

Zie daar de link met De Breij, maar ook met haar muzikanten Michelle Samba en Abdelhadi Baaddi. Ooit leek een podiumcarrière niet voor hen weggelegd. Baaddi’s ouders kwamen naar Nederland om hun kinderen een beter leven te geven. De jonge Abdelhadi koos vervolgens voor een onzekere carrière in de dans- en muziekwereld. Baaddi moest, om zijn eigen woorden te gebruiken, wel ‘gek in zijn hoofd’ zijn. De Breij zelf wilde per se cabaretière worden, maar geen impresariaat was geïnteresseerd. Ze werd bovendien afgewezen voor de Kleinkunstacademie.

Geen vluchtwegen

Raes besteedt veel tijd aan het ontroerende verbond tussen de drie artiesten. De Breij mag dan het uithangbord zijn, achter de schermen kun je nauwelijks van een rangorde spreken. Sterker: in de meeste scènes lijken Samba en Baaddi te waken over De Breij, die tijdens de repetities steeds weer in tranen uitbarst als de Tweede Wereldoorlog aan bod komt. Heintje wist die als enige lid van haar gezin te overleven.

De Breij (die een sweater draagt met ‘Lil Heintje’ erop) heeft een mooie verklaring voor haar emoties. In het dagelijkse bestaan zijn er genoeg manieren om gevoelens te onderdrukken. Een mailtje tikken. Een boodschap doen. Op het podium heb je die vluchtwegen niet.

Er is een tweede, diepere verklaring, die als rode lijn door de documentaire loopt. Haar familie hield Heintje Davids uit het theater, daarna werd ze door de nazi’s bijna vermoord om wie ze was. Die dreiging is niet verdwenen. Of zoals De Breij het zegt: “Er zijn mensen bereid jou in een vrachtwagen met onbekende bestemming te duwen.” Om geaardheid, afkomst of idealen. Om identiteit.

Toch weer op de planken

Als Raes vraagt om zichzelf met steekwoorden te omschrijven, geven De Breij en Baaddi de antwoorden die je mag verwachten. Samba omzeilt de hokjes slim: “Ik ben de zomerzon. Ik ben de zee. Ik ben er gewoon.”

Fraai is daarnaast de ontrafeling van Davids’ bijdrage aan de Nederlandse taal. Ze ging meermaals met pensioen om toch weer op de planken te verschijnen, wat het ‘heintjedavidseffect’ is gaan heten. Voor Davids was het misschien wel de manier waarop ze met haar trauma omging. Nooit écht afscheid kunnen nemen omdat je dat al te vaak hebt moeten doen.

Hier zijn wij
Met: Claudia de Breij, Michelle Samba en Abdelhadi Baaddi
Regie: Suzanne Raes
Te zien: maandagavond 26/4, 20.25 uur, NPO 2

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden