Plus

Topmodel Marjan Jonkman maakt zich hard voor Afrika

De Friese Marjan Jonkman (24), een van de succesvolste modellen van het moment, liep deze week shows van Chanel en Versace in New York. Ook is ze ambassadeur van SOS Kinderdorpen. Ze is net terug uit Oeganda.

Model Marjan Jonkman meldde zich bij SOS Kinderdorpen met de vraag of ze ambassadeur kon worden en reisde vervolgens naar Oeganda Beeld Joris Lugtigheid

Een cadeautje, vinden ze het bij SOS Kinderdorpen in Nederland: dat Marjan Jonkman zelf belde of ze ambassadeur kon worden. Sinds de start van haar studie Europese Talen en Culturen in Groningen is ze al donateur, maar ze had behoefte aan méér.

"Ik heb zo'n leuk leven en wil iets terugdoen. Bij de organisatie staat de familie centraal en ­familie is ook voor mij het allerbelangrijkst. We bellen elke dag, waar ik ook ben. Mijn zus Erna (25) waakt echt over me. Ze is een beetje mijn tweede moeder, altijd al geweest. Ze zegt het recht voor z'n raap als mijn gedrag haar niet ­bevalt. Soms is dat even schrikken, maar ze zorgt ervoor dat ik met beide benen op de grond blijf."

Of dat nodig is? "Tja, ik ben en blijf een Friezin, dus ik ben nóg nuchterder dan andere Nederlandse modellen, maar als model op het hoogste niveau word je echt aanbeden in de modewereld. Als je niet oppast kan het succes je zomaar naar het hoofd stijgen."

Grijnzend zegt ze: "Dat je in de spiegel kijkt en denkt: o, ik ben inderdaad echt heel cool."

Ze is met haar 1.80 meter en spierwitte haren een opvallende verschijning. En één brok positieve energie. Al was dat vroeger wel anders. "Ik was best een probleemkind, veel woedeaanvallen en vaak sacherijnig, ik had heftige mood­swings en was behoorlijk gesloten."

"Ik had ook altijd het gevoel dat ik weg moest uit Sint Nicolaasga, een dorp met 3300 inwoners. Door mijn modellenwerk is alles goed met me gekomen. Ik heb mijn draai gevonden."

Attractie
In haar hectische modellenbestaan wist ze vijf dagen vrij te nemen voor haar eerste bezoek aan Oeganda. "Heel belangrijk voor mij. Mijn agentschappen, Women in Parijs en Next in New York, vinden het ook heel goed dat ik dit doe."

Jonkman in Oeganda Beeld Joris Lugtigheid

Samen met enkele medewerkers vloog ze ­onlangs naar Entebbe, vanwaar ze in een hectische anderhalf uur, 'het verkeer is daar echt crazy', naar het stadje Kakiri reden. Ze bezocht er, gewapend met een tas vol doucheschuim, tandpasta, kleurplaten, stiften en nagellak voor de kinderen, twee dorpen van SOS Kinderdorpen.

"Een intense reis, zo mooi en indrukwekkend. Met al die kinderen spelen en in de SOS-families helpen met aardappelen schillen en bananen snijden. Kindjes van vier konden het beter en lachten me uit. Ze noemden me ook de hele tijd mzungu: die witte! Mijn haar was een attractie."

SOS Kinderdorpen zorgt er in 135 landen voor dat kinderen die geen ouders meer hebben, of wier ouders niet in staat zijn om voor ze te zorgen, in een SOS-familie kunnen opgroeien. Daarnaast versterken ze kwetsbare families om te voorkomen dat deze uit elkaar vallen en kinderen er alleen voor komen te staan.

Jonkman: "Er wonen tien kinderen in een ­familiehuis bij een SOS-moeder. Hier krijgen ze echt weer een nieuw en fijn thuis. Als ze klaar zijn voor de volgende stap, meestal is dat als de kinderen zeventien zijn, gaan ze naar een jongerenhuis. Net zoals wij op kamers gaan."

"Hier zetten ze de laatste stap naar zelfstandigheid. De jongeren leren koken, een huishoudbudget bij te houden en ze worden ondersteund in het ­leren van een vak zodat ze hun eigen toekomst kunnen creëren."

Schaar in het haar
Het leven buiten het kinderdorp ziet er namelijk heel anders uit. "Ik schrok me wezenloos. In ­Oeganda zag ik peuters moederziel alleen in het donker op straat zonder schoenen."

"We bezochten er een oma met drie kleinkinderen in de middle of nowhere in de rimboe. Ze zaten pas vier weken in het familieversterkende programma. Die vrouw was 72, kon nauwelijks nog lopen en sliep met haar kleinkinderen in een huisje van twee bij twee meter op de grond, zonder ­matrassen. De regen sijpelde door het dak. Een kind was gehandicapt, de anderen gingen wel naar school: anderhalf uur lopen heen en anderhalf uur terug."

"Ze waren er achtergelaten door hun moeder, omdat haar nieuwe vriend niet voor ze wilde zorgen. Een kindje klampte zich aan me vast. Ik had hem zo in mijn koffer willen stoppen. Na thuiskomst heb ik twee dagen gehuild. Hoorde ik mensen in een café zeiken over slecht wifibereik! Waar gaat het over?"

"Na een paar dagen ging echter ook mijn leven gewoon weer verder. Even een kastje bestellen voor mijn nieuwe huis - ik ben net verhuisd naar de Jordaan. Zonder met mijn ogen te knipperen geef ik dan 500 euro uit."

Zes jaar geleden werd ze via Instagram ­gescout. Bij welk bureau ze zat in New York, was de vraag. "Ik dacht in eerste instantie: waar heeft die man het over? Ik heb mijn studie en ­kamer in Groningen opgezegd. Twee weken ­later stapte ik op het vliegtuig. Ik ben nogal impulsief, ik verwachtte er niet echt iets van, maar zag het als een leuke kans. Twee maanden heb ik aan een stuk door gefeest in New York."

"Wat wil je, ik was achttien en die modellenwereld boeide me nog niet zo. Qua werk ging het helaas slecht. De man die me had gescout was op vakantie in Mexico en zijn collega die me moest begeleiden zag niets in me. Toen die gast uit Mexico terugkwam moest meteen de schaar in mijn lange, donkere haar, maar die korte coupe met pony werkte helaas ook niet meteen."

In Parijs, een betere markt voor edgy modellen, sloeg haar uiterlijk wel aan. Hedi Slimane, destijds de creative director van Saint Laurent boekte haar exclusief voor zijn show en meteen ook voor de Saint Laurentcampagne. Eerst moesten wel haar haren en wenkbrauwen worden gebleekt.

Donatella
"Ik riep: doe maar, prima! Het is per slot van rekening maar haar. Ze hadden de wortels bruin gelaten, echt vet."

Het betekende haar doorbraak. Sindsdien zijn er weinig grote namen waarvoor ze niet heeft gewerkt. Zo deed ze campagnes voor Lanvin, Dsquared2, Celine, Roberto Cavalli, Marc Jacobs, Versace Jeans en Versace Collection. Haar grootste droom is ooit een Chanelcampagne.

"Hun show heb ik inmiddels al zo'n vijftien keer gelopen. Naast veel showfillers - saaie grijze muizen met lange haren die nauwelijks ­Engels spreken, er komt gewoon niets uit - willen ze altijd een stuk of tien persoonlijkheden in de show, daarvan ben ik er een."

Deze week liep ze de Métiers d'Artshow van Chanel én de Pre-Fall 2019-show van Versace in New York. "Ik werk veel met Donatella. Zij is ­geweldig. 'Marjan, ik moet je iets zeggen,' zei ze. 'Ik ben helemaal niet jaloers, maar jouw ­lichaam is to die for.'"

"Ik bedankte haar, maar ­benadrukte dat ik geen borsten heb. Haar antwoord: 'Darling, trust me, you don't need them'. Na afloop van de laatste resortshow van Chanel in Parijs nam Karl Lagerfeld het applaus in ontvangst, keek naar míj en gaf me een knipoog. Zo geestig. Waarom nou weer alleen naar mij?"

Powerhouse
Jonkman begrijpt wel waarom veel ontwerpers dol zijn op de 'Dutchies'. "Ze zijn makkelijk in de omgang en waarderen het werk. Op een set geef ik alles, het is soms zwaar maar je hoort mij niet zeuren. Ik word er goed voor betaald. ­Bovendien neem ik dit leven niet voor lief."

"Ik krijg nu die jobs aangeboden, dus moet ik ze pakken. Morgen kan het afgelopen zijn. Wat dan? Kan ik eindelijk aan die studie kinderpsychologie beginnen. Én me nog meer inzetten om aandacht en awareness te creëren voor kwetsbare kinderen."

Met meer dan 82.000 volgers op Instagram is ze uiteraard een powerhouse. Dat weet ze zelf ook, dus klopt ze bij ontwerpers, fotografen en bedrijven aan voor sponsoring of om samen te werken. Ook heeft ze net een T-shirt ontworpen.

"Alleen nog op papier hoor, het shirt is er nog niet. Ik zoek nog een retailpartner. De opbrengst moet volledig naar SOS Kinderdorpen gaan. Ik hoop zo een bescheiden bijdrage te kunnen ­leveren, want geen kind mag alleen opgroeien."

Jonkman voor Chanel Beeld Benoit Peverelli
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden