PlusProfiel

Tom Jones: al meer dan een halve eeuw een rockster

Het had weinig gescheeld of de carrière van Tom Jones was geëindigd voor hij echt was begonnen. Om te vieren dat dat niet gebeurde, is er nu een box met zijn eerste vijftien studioalbums.

Tom Jones in 1965 tijdens een optreden in Londen. Beeld Redferns
Tom Jones in 1965 tijdens een optreden in Londen.Beeld Redferns

Het was 1964 en Tom Jones dwaalde over een perron van het Londense metrostation Notting Hill. Het was hem duidelijk: de rigoureuze beslissing die hij een jaar eerder had genomen, zorgde op alle fronten voor ellende. Jones had zijn echtgenote Linda en hun jonge zoon Mark achtergelaten in hun huisje in Pontypridd in Wales en was alleen naar Londen verhuisd.

Zijn nieuwe manager, Gordon Mills, had hem een doorbraak voorgespiegeld als frontman van beatgroep The Senators. Maar eenmaal in de hoofdstad gebeurde er helemaal niets. Jones verdiende amper iets en kon zijn gezin nauwelijks onderhouden. Hij was net 24 geworden en voelde zich een complete mislukking. Wachtend op zijn aansluiting schoten de gedachten aan een rigoureuze oplossing door zijn hoofd. ‘Ik dacht: ‘Als ik nu spring, ben ik overal van af,’ liet hij optekenen in The Life, zijn in 2015 verschenen biografie.

Hij herpakte zich. Jones verpatste zijn leren jasje aan een handelaar, kocht van het geld een treinkaartje naar Wales en stelde daar Linda voor zijn droom een rock-’n-rollster te worden voorlopig op te geven. Gedecideerd stuurde Linda hem terug naar Londen. Zelf nam ze een baantje in een naaiatelier om bij te verdienen.

Een paar maanden later zag de wereld er compleet anders uit. Manager Mills had een liedje geschreven waarvan hij dacht dat het geschikt zou zijn voor zangeres Sandie Shaw, die enkele jaren later het Songfestival zou winnen. Shaw had weinig interesse en Jones overtuigde Mills het liedje aan hem te geven. ‘Het was goed en commercieel tegelijk. Het had alles wat ik wilde,’ aldus de zanger.

Enorme productie

Het nummer heette It’s Not Unusual en zou de tweede single worden waarmee Jones het begin 1965 als solozanger probeerde. The Senators waren voortaan zijn liveband en Jones verscheen solo op de hoezen van de elpees bij zijn nieuwe platenfirma Decca. Voor dat label zou hij tot 1975 platen maken. Die albums bleken dankzij het succes van It’s Not Unusual (uiteindelijk een nummer 1-hit in Groot-Brittannië en nummer 10 in de VS) de ouverture van Jones’ zo vurig gewenste leven als popster.

The Complete Decca Studio Albums Collection zet dat succesverhaal ruim een halve eeuw later nog wat extra glans bij. Wat een enorme productie, is de eerste gedachte bij de vijftien albums die Jones in die tien jaar bij Decca opnam. Aan het einde van zijn derde jaar als soloartiest had hij al zeven volledige albums uitgebracht. En met Thunderball had hij ook nog eens soundtrack van een Bondfilm op zijn naam staan.

Tom Jones in het voorjaar van 2020 in de O2 Arena in Londen. Beeld Gareth Cattermole/Getty Images
Tom Jones in het voorjaar van 2020 in de O2 Arena in Londen.Beeld Gareth Cattermole/Getty Images

Ook maakte hij, nadat de eerste populariteit van zijn beatmuziek wat inzakte, al een herpositionering van zijn loopbaan mee. Mills schoof Jones de countrysong Green, Green Grass of Home toe. Daarmee vond Jones de weg naar de hitlijsten terug. Jones was een crooner geworden die – toen nog gekleed in keurig driedelig maatpak – de covers zong die Mills voor hem uitzocht.

Die leek zijn gouden navigatie richting middle of the road wel steeds meer kwijt te raken. Het maakte Jones’ loopbaan in de eerste helft van de jaren zeventig enigszins richtingloos. Van de vijftien Decca-albums zijn er wel enkele die een halve eeuw later weinig meer dan het reproduceren van hitsuccessen van anderen om het lijf hebben. Vooral de zoete en bedaagde standards als Try a Little Tenderness, What the World Needs Now en To Love Somebody raakten vermalen onder Jones’ vocale kracht.

“Als ik van één ding in mijn loopbaan spijt heb is het dat ik me op mijn albums in de jaren zeventig niet genoeg heb geconcentreerd,” zou hij later zeggen. “Ik kon ineens bijna overal ter wereld in arena’s optreden. Dat leidde af van het zoeken naar de juiste liedjes en de juiste producers.”

Nieuw carrièredeel

En hoewel Jones probeerde te compenseren door zijn overhemden steeds verder open te laten hangen, duurde het tot de tweede helft van de jaren tachtig tot hij zijn vorm terugvond. Manager Mills overleed en Jones’ zoon Mark nam diens taken over. Hij wilde zijn vader terugbrengen naar de tijd van nu en suggereerde een lied van de toen op de top van zijn roem staande Prince. Jones nam met synthesizergroep The Art of Noise zijn versie op van Kiss en was vertrokken voor een nieuw deel van zijn carrière.

Tegenwoordig is de inmiddels tachtigjarige Jones jurylid van de Britse versie van tv-programma The Voice. De haarverf is al tijden verdwenen en hij draagt weer pakken. Maar één ding is nog altijd intact: die fenomenale brute bariton.

Tom Jones - The Complete Decca Studio Albums Collection. Decca, 44,99 euro.

Playlist

Op Spotify heeft Het Parool een speciale playlist gemaakt met de beste nummers uit de 55-jarige carrière van Tom Jones. Die is te vinden via gebruikersnaam ‘stefanraatgever’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden