PlusMuziekrecensie

Tom Jones (82) is te jong voor een avondje nostalgie

Zanger Tom Jones blijkt op zijn 82ste nog net zo krachtig te zingen als in de Beatles-jaren waarin hij doorbrak. Het leverde in de Ziggo Dome een memorabele avond op.

Stefan Raatgever
De videobeelden waren in flatteus sepia, maar vocaal hoefde Tom Jones gisteravond in de Ziggo Dome niets te verbloemen. Beeld EPA
De videobeelden waren in flatteus sepia, maar vocaal hoefde Tom Jones gisteravond in de Ziggo Dome niets te verbloemen.Beeld EPA

Dat had de Ziggo Dome niet verwacht. De zaal zat met verse eau de cologne in de hals en de overgebleven haren in de brillantine, klaar voor een avondje draaien met de stramme heupen en ouderwets meezingen met Tom Jones.

De zanger was acht jaar niet in Nederland geweest en was in die tijd bij zijn de fans blijkbaar enigszins van de radar geraakt. Niet uit het hart, dat zeker niet: de Ziggo Dome was tot het laatste stoeltje bezet.

Hoewel er duidelijk op een hitrevue werd geanticipeerd, had Jones heel andere plannen. Wist zijn gehoor bijvoorbeeld dat hij vorig jaar een nieuw album had uitgebracht? Kenden ze Surrounded by Time? Even kon je een speld horen vallen in de enorme popzaal.

“Blijkbaar niet,” zei Jones die er goedlachs als altijd een grapje van maakte. Niet dat hij zich er iets van zou hebben aangetrokken. Hij speelde stoïcijns zeven songs van het album en begon de avond met een van de beste tracks ervan, een rauwe cover van Bobby Coles I’m Growing Old.

De tekst waarin een oude man zijn laatste levensfase overpeinst, leek Jones op het lijf geschreven: I’m growing deeper in my sighs/ I’m growing slower in my walk/ I’m growing, yes/ I’m growing old.

Jones zong het prachtig, begeleid door slechts een paar toetsen. Een overdonderende opening. Zeker omdat Jones er een krachtige versie van Bob Dylans Not Dark Yet op liet volgen. Tegen die tijd was de hoop dat Jones alsnog zijn tachtigste verjaardag (de show was oorspronkelijk voor 2020 gepland) met een avondje glanzende nostalgie kwam vieren wel vervlogen.

Jones voelde zich daar duidelijk nog iets te jong voor en gaf ook zijn oude succesnummers lekker eigenwijs een nieuwe muzikale omlijsting. It’s not Unusual werd ondersteund door conga’s en What’s New Pussycat? gedragen door een trekharmonica. Sex Bomb, dat begin deze eeuw een verrassende revival van de loopbaan van Jones als masculiene megaster inluidde, kreeg een gedragen, bijna gospelachtige intro.

Jones kon het allemaal makkelijk aan. Zijn stem klinkt wonderbaarlijk genoeg nog steeds alsof hij in de kracht van zijn leven verkeert. Hij mocht er dan voor hebben gekozen zich op de grote videoschermen naast het podium uitsluitend in flatterende sepia beelden te tonen, vocaal hoefde hij helemaal niets te verbloemen.

Zo zong hij – het hoogtepunt van de avond – een prachtige donkere versie van Leonard Cohens Tower of Song. De toegift bevatte onder meer een glorieus One Hell of a Life. Met het ­beetje extra gruis op zijn stem klonk het als Jones’ muzikale testament.

De zanger is, na een loopbaan vol rondvliegende damesslipjes, gitzwarte haarverf en openhangende overhemden, dan toch de meester­interpretator geworden die altijd al in hem moet hebben gezeten. Dat avondje gezellig terugblikken doen we wel als hij 90 wordt

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden