PlusExpositie

Toevluchtsoord of gevangenis?

Een trampoline als eigen kamer.Beeld courtesy Galerie Fons Welters

A Carpet for Your Somersaults

Juliette Blightman

Waar Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140
Te zien t/m 2/5, alleen op afspraak

Met een zonnige zondag in het vooruitzicht maakt het RIVM zich zorgen over mensen die zich niet aan de anticoronamaatregelen zullen houden. Het is natuurlijk onverstandig om naar bos, strand of park te gaan, maar ook begrijpelijk. Voor velen is quarantaine een claustrofobische ervaring: de muren komen op je af.

Deze periode van isolatie laat ons wel erg makkelijk vergeten dat het hebben van een eigen huis een groot goed is. Een dak boven je hoofd vormt niet voor niets de basis van Maslows piramide van behoeftes. Thuis komen we tot rust, koken en slapen we, denken we na en kunnen we creatief zijn.

Over dat laatste schreef Virginia Woolf in 1929 het essay A Room of One’s Own. Aanleiding vormde een collegereeks die ze gevraagd was te geven over vrouwen in de literatuur. Na research concludeerde ze dat die er amper waren en dat dat een reden had: tot diep in de 19de eeuw hadden vrouwen zelden een eigen plek om een pen op papier te zetten.

In de tentoonstelling van Juliette Blightman neemt die ‘eigen kamer’ de vorm aan van een trampoline. Het is zo’n geval dat je in veel achtertuinen ziet: een met veren opgespannen zeil met een kooiconstructie van gaas.

In foto’s die ze verwerkte tot een film, is te zien hoe haar dochter hier een groot deel van haar dagen slijt. Een boek lezen, slapen met knuffels en af en toe springen om los te komen van de wereld voorbij het met ducttape en stukjes touw bij elkaar gehouden gaas. Een wereld die zich laat gelden met vuurwerk, nachtelijke storm en stortregens, maar het kamertje blijft overeind.

Naast de film toont Blightman een serie rechthoekige doeken. Op een aantal staan potloodtekeningen van wc’s, ook nu nog het enige kamertje dat veel volwassen vrouwen ‘eigen’ kunnen noemen, al is het maar tijdelijk. De toiletten zijn fijntjes neergezet, liefdevol. Ze worden afgewisseld met monochrome doeken, het prototype van machokunst. Hier zijn de geometrische vlakken echter niet absoluut, hard en onpersoonlijk, zoals de colorfieldschilders of die van de hard edge ze in de jaren vijftig presenteerden. Je ziet de penseelstreken in de huid. De kleuren zijn niet knisperend primair, maar mengsels variërend van vuil oker tot drabbig groen. Ze zijn modderig als de tuin waar de half verroeste trampoline in staat.

Blightman omarmt de rommeligheid van het alledaagse leven, waarin een eigen kamer zowel toevluchtsoord als gevangenis kan zijn. Een ­realiteit die wij de afgelopen weken goed hebben leren kennen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden