Recensie

'Toen neuken nog gewoon was' durft het nog over relaties te hebben (***)

Het cabaretduo De Bloeiende Maagden biedt geen fijngeslepen, naar roosjes riekende sketches, maar er wordt energiek doorgegaan tot het hele decor aan diggelen ligt.

Mike Peek
De Bloeiende Maagden in actie Beeld Govert de Roos
De Bloeiende Maagden in actieBeeld Govert de Roos

Je bent soms geneigd bepaalde onderwerpen bij voorbaat weg te zetten als passé en afgekloven. Je gaat het anno 2014 toch godbetert niet meer over reláties hebben? Dan komt er gelukkig altijd wel een voorstelling langs die bewijst dat het onderwerp er eigenlijk nauwelijks toe doet. Dat alles draait om aanpak en invulling.

'Toen neuken nog gewoon was' is zo'n voorstelling. De comeback van Bloeiende Maagden Minou Bosua en Ingrid Wender gaat over hun eigen onderlinge relatie. Vijf jaar stonden ze niet samen op het podium. Zogenaamd omdat Wender van Bosua niet mocht zingen, maar natuurlijk was er meer aan de hand. De wrange waarheid sijpelt (een beetje) binnen tijdens deze schizofrene klucht, die zich afspeelt in relationshift resort De Tamme Weide.

Dynamiek
Diverse stelletjes passeren de revue: een boerin die wil scheiden van haar stugge boer; een machoman en zijn leeghoofdige mokkel; het therapeutenechtpaar dat het resort bestiert en ook niet bepaald gelukkig is. Geen heel originele types, en ze worden bovendien nogal provisorisch en vet gespeeld. Snorretje hier, pruikie daar. De dialogen zijn niet altijd even scherp, soms wat hol.

Wat de voorstelling interessant maakt, is de dynamiek tussen de Maagden. Bosua en Wender becommentariëren de scènes en doorbreken de rollen veelvuldig om het over hun eigen verstandhouding te hebben. Het is vrij snel duidelijk waarom: alle personages zijn onderdeel van henzelf. Alle personages hebben, net als de actrices, last van relatieverslaving.

'Jij bent iemand anders dan ik en ik hoef jou niet te begrijpen,' houdt Bosua zichzelf voor als Wender weer eens iets belachelijks zegt. Maar waarom niet lekker uit elkaar gaan dan wel blijven, als het zo stroef loopt? Omdat ons zelfbeeld zonder de ander in duigen valt, natuurlijk. 'Ik hou van jou' betekent eigenlijk 'laat me niet in de steek'.

Welbespraaktheid
In verschillende gradaties van welbespraaktheid herhalen personages en actrices elkaar. Waarom de boer niet wil scheiden? 'Omdat ik aan je gewend ben.' Lekker bot, maar wat Bosua over zichzelf zegt, komt op hetzelfde neer. Ze is bang dat ze niets kan, maar nog veel banger dat anderen daarachter komen. De mantel der liefde bedekt die onzekerheid, de angst om onze identiteit te verliezen. Wat is een boer zonder zijn boerin?

De Bloeiende Maagden zijn anarchistische tegenhangers van Plien & Bianca of Dames voor na Vieren. Geen fijngeslepen, naar roosjes riekende sketches, maar energiek doorbeuken tot het hele decor aan diggelen ligt. Naakt op het podium gaan staan en dan pas een naaktpak aantrekken.

Af en toe zijn ze ruwer dan schuurpapier. De macho tegen zijn mokkel, nadat die heeft gesmeekt om een baby: 'We gaan je moeder maken. Ben je toch nog íemand geworden.' Het mokkel, kirrend: 'Ja! Ik ben wél moeder!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden