Toch een beetje Holland Festival in het Lloyd Hotel

Het Holland Festival kan dit jaar niet plaatsvinden in de oorspronkelijke vorm, maar op het dak van het Lloyd Hotel zijn bezoekers tóch welkom om op een bijzondere manier naar klassieke muziek te luisteren.

Beeld Jana Chiellino & Bruce Atherton

20 jaar, 162 dagen, 1 uur, 37 minuten en 10 seconden staat op de iPad die aan de muur hangt te lezen. Die iPad is verbonden met een rond Bose-speakertje dat aan het plafond hangt. Uit dat speakertje komen de zachte klanken van Tibetaanse klankschalen, soms met een felle attack, gevolgd door een lang en zwevend uitsterven, in fantastische constellaties van boventonen.

20 jaar, 162 dagen, 1 uur, 37 minuten en 10 seconden – zo lang is het muziekstuk Longplayer van de Britse componist Jem Finer inmiddels al bezig, althans in de vuurtoren op de Londense Trinity Buoy Wharf. De uitvoering zal daar doorgaan tot het volgende millennium, want Finer wilde een stuk componeren dat duizend jaar zou duren.

Minuscule uitsneden ervan zijn nu de hele maand te horen in het octogonale koepeltje op het dak van het Lloyd Hotel, als onderdeel van het Holland Festival, elke dag van 10 uur in de ochtend tot half twaalf in de avond. Je moet ervoor naar de zesde verdieping van het Lloyd en dan via een smalle houten wenteltrap met 38 treden naar boven, naar een ruimte waar vandaan je over 360 graden een magnifiek uitzicht hebt op de stad.

Lokroep van het uitzicht

Elke bezoeker mag een half uurtje blijven en plaatsnemen op het zwarte krukje dat dan klaar staat, maar waarschijnlijker is het dat hij of zij zal rondlopen, want de lokroep van het uitzicht is te verleidelijk. Je kunt het IJ zien, treinen en het spoor van CS en overal aan de einder hijskranen.

In 2018 was Longplayer ook al tijdens het Holland Festival te horen. Er staan ook fragmenten op YouTube. Voor de diehards is er de Longplayer-app, waarop je het stuk integraal kunt horen, al moet je daarvoor dan wel tot het jaar 3000 in leven zien te blijven.

Die Jem Finer is een fascinerende vogel. Hij speelde in een vorig leven banjo in The Pogues, studeerde sterrenkunde en is obsessioneel geïnteresseerd in de oneindigheid.

In technische zin is Longplayer een kort stuk dat in zes lagen op zes verschillende snelheden wordt afgespeeld en wel zo dat pas na 1000 jaar alles weer terug is bij de uitgangsfase. Hoe bedacht deze systematische procesmuziek op papier misschien ook mag klinken, de confrontatie met de klanken brengt een soort oerrust, oertrance teweeg, waar je eindeloos naar kunt luisteren. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden