PlusAchtergrond

Titane: dan dénk je na Benedetta van Paul Verhoeven het aller­mafste gezien te hebben in Cannes...

In Titane, die meedingt naar de Gouden Palm, draait het om Alexia, een dappere rol van nieuwkomer Agathe Rouselle. Beeld
In Titane, die meedingt naar de Gouden Palm, draait het om Alexia, een dappere rol van nieuwkomer Agathe Rouselle.

Met de traditionele prijzenregen komt zaterdagavond een einde aan de 74ste editie van het filmfestival van Cannes. Er waren weinig geniale films te zien, wel een aantal spraakmakende.

“Ik wist natuurlijk dat Titane voor reuring zou kunnen zorgen, maar ik was daar niet op uit,” zei de Franse regisseur Julia Ducournau op een persconferentie, daags na de wereldpremière van Titane – door het Amerikaanse vakblad Variety treffend samengevat als ‘een gestoorde cocktail van verontwaardiging, excessen, conceptuele wreedheid en pure dwaasheid’. “Ik wil films maken die het publiek niet onverschillig laten. Of mensen Titane nu afwijzen of adoreren maakt mij eigenlijk niet uit, als de film maar een reactie uitlokt.”

“Het is niet anders als met chocolade. Sommige mensen vinden het heel lekker, anderen walgen ervan,” vulde de Franse acteur Vincent Lindon haar aan. “Sommige liefdesfilms vind ik goed, andere niet. Dat geldt voor alle kunst.”

Wie dacht met de uit een Mariabeeldje gesneden dildo in Paul Verhoevens Benedetta het aller­mafste wel gezien te hebben op de 74ste editie van het filmfestival van Cannes heeft duidelijk buiten Ducournaus Titane gerekend. Zes jaar geleden veroverde de Française Cannes stormenderwijs met haar debuutfilm Raw, over een vegetarische eerstejaars studente diergeneeskunde die een onverzadigbare honger naar (mensen)vlees ontwikkelt.

Lang niet iedereen haalde het einde van Raw. Maar de Fipresci, de club van internationale filmjournalisten, onderscheidde de sensationele ‘kannibalenfilm’ als beste van het parallelprogramma Semaine de la critique.

Seks met een Cadillac

In de langverwachte opvolger Titane, die meedingt naar de Gouden Palm, draait het om Alexia (een dappere rol van nieuwkomer Agathe Rouselle). Op jonge leeftijd veroorzaakte zij een auto-ongeluk terwijl haar vader achter het stuur zat; sindsdien heeft ze een titanium plaat in haar schedel. Haar fascinatie voor auto’s begint steeds vreemdere vormen aan te nemen; aanvankelijk kroelt ze sensueel over de motorkap van sexy sportwagens, later nemen haar seksuele aberraties toe en heeft ze zelfs seks met een Cadillac. Sindsdien groeit er iets vreemds in haar buik en stroomt er motorolie door haar aderen.

Ook neemt Alexia’s moordzucht toe. Ze moet op de vlucht, scheert haar haar af en bindt haar borsten af, om vervolgens liefdevol in de armen gesloten te worden door een macho brandweercommandant, die in haar zijn lang vermiste zoon meent te herkennen.

“Ik ben God voor jullie, en daarom dienen jullie mijn zoon te behandelen als Jezus,” bast de brandweerman (geweldige rol van Vincent Lindon, die in 2015 in Cannes de prijs voor de beste acteur won) op een gegeven moment tegen zijn jonge, al even macho manschappen, als hij merkt dat zij zijn mismaakte jongen achter zijn rug uitlachen.

Ducournau stapelt extreme body horror op gitzwarte humor, maar het verknipte, bombastische Titane biedt óók een futuristische kijk op seksualiteit en verandert gaandeweg in een ontroerende meditatie over identiteit.

“Voor mij is het een liefdesverhaal; een film over onvoorwaardelijke liefde en de acceptatie van de ander,” aldus Ducournau. “Maar eigenlijk is het onmogelijk de film te pitchen. Titane is gewoon Titane.”

Controversieel

Of ze, als ze de Gouden Palm niet wint, ook genoegen zou nemen met een speciale juryprijs voor durf en originaliteit, zoals David Cronenberg in 1996 kreeg voor Crash, vroeg een Amerikaanse journalist op de persconferentie. Die film was destijds ook zeer controversieel, maar is vergeleken bij Titane nu een soort kinderfilm. “Zeker,” antwoordde Ducournau. “Maar ik ben heel bijgelovig, dus ik ga niks zeggen over de Gouden Palm.”

In de journalistenpoll van het vakblad Screen International bungelt Titane met een gemiddelde score van 1,6 uit 4 onderaan, net boven ­Sean Penns Flag Day (1,1). Die film, waarin hij naast zijn zoon Hopper en dochter Dylan te zien is, had Penns revanche moeten worden voor The Last Face, waarmee hij in 2016 het on­geëvenaarde gemiddelde van 0,2 scoorde. De vernietigende recensies en dit diepterecord in de roemruchte geschiedenis van het festival zorgden ervoor dat er in Cannes geen persvoorstellingen meer vóór de officiële premières worden gehouden.

De uitgesproken favoriet van de critici is Drive My Car van de Japanse regisseur Hamaguchi Ryusuke. Met een gemiddelde van 3,5 is deze verfilming van het gelijknamige korte verhaal van Haruki Murakami de enige film die boven de 3 scoort. De geschiedenis leert echter dat jury’s in Cannes zich zelden iets gelegen laten liggen aan de mening van journalisten.

Nederlandse kanshebbers

Er zijn ook twee Nederlandse kanshebbers: regisseur Paul Verhoeven, wiens Frans-Belgische productie Benedetta met een gemiddelde van 2,7 in de middenmoot staat, maakt kans op de prijs voor de beste film en de beste regie. Gijs Naber maakt kans op de prijs voor beste acteur; in het landerige historische drama ­The Story of My Wife van de Hongaarse Ildikó Enyedi speelt hij een Nederlandse zeekapitein die op advies van zijn scheepskok een echtgenote neemt.

Die echtgenote wordt gespeeld door Léa Seydoux, die ook te zien is in twee andere competitiefilms: The French Dispatch van Wes Anderson en France van Bruno Dumont. Maar of ze nu wint of niet, Seydoux is zaterdagavond niet in Cannes. Hoewel ze volledig gevaccineerd was, is de Franse superster positief getest op corona.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden