PlusGaleriereview

Timo Grimms schilderijen lijken op oud, gebarsten aardewerk

null Beeld Rutger Brandt Gallery
Beeld Rutger Brandt Gallery

Originaliteit is het hoogste goed in de kunst. Dat klinkt als een universele waarheid, maar dat is het niet. De waardering van eigenheid boven alles is vooral beperkt tot de westerse kunst, en dan ook nog sinds vrij recent. In veel Aziatische culturen geldt het namaken van andermans werk niet als fantasieloos jatwerk, maar als eerbetoon aan een meester, van wie het werk blijkbaar de moeite waard is om gereproduceerd te worden.

Tot het begin van de moderne tijd werd ook in het Westen naar hartenlust geplagieerd. Veel tegelschilders gebruikten de prenten van beroemdheden als inspiratiebron. Zo zijn de Bijbelse taferelen van de 17de-eeuwse Pieter Schut grotendeels bekend door de honderden tegels die naar voorbeeld van zijn gravures werden gemaakt.

Versplinterde schilderijen

Eeuwen later gaat de jonge Duitse kunstenaar Timo Grimm een stapje verder in het kopieerproces. Of misschien beter gezegd: een stapje terug. Hij zet de voorstellingen van historische tegels op doek en maakt er dus weer schilderijen van. Behalve een kat die een muis vangt, een pissende man, decoratieve tierelantijntjes of een bloemenvaas met hondjes die hij Pompous Still Life with Supplement noemt, imiteert hij ook de tekortkomingen van de originelen. Bijna alle tegels vertonen barsten en in sommige gevallen zijn de brokstukken van verschillende tegels gecombineerd, waardoor een bonte lappendeken ontstaat.

Het lijkt zo goed dat je van enige afstand denkt echt aardewerk te zien. Maar Grimm speelt een spelletje met ons. Hij schildert de figuren opzettelijk net wat lelijker en amateuristischer dan ze waren – puur om te kijken hoever hij kan gaan met zijn suspension of disbelief. Maar hij haalt zo ook het idee onderuit dat evolutie automatisch verbetering inhoudt.

Zijn versie, gemaakt als autonoom schilderij dat in de kunsthiërarchie hoger wordt aan­geslagen dan de toegepaste kunst van tegel­decorateurs, heeft een lompheid die past bij inteelt.

Versplinterde schilderijen

En daar stopt het niet. Wat namelijk trompe-l’oeil lijkt, is dat bij nadere bestudering toch niet helemaal. De stukjes waar het glazuur van het aardewerk is gesprongen zijn wel gezichtsbedrog van de schilderachtige variant, maar die breuken zijn echt. Grimm heeft zijn spieramen verzaagd en in grillige vormen opgespannen. Dat is extreem knap gedaan, het tegendeel van het ogenschijnlijk slordige schilderwerk.

Ook conceptueel is deze stap interessant. Grimms werken lijken op het eerste gezicht te voldoen aan de definitie van kitsch: een voorwerp of materiaal doet zich voor als iets dat het niet is. Maar dit klopt niet. Ze lijken op iets wat we kennen of denken te herkennen, maar het is iets anders, iets nieuws: een versplinterd schilderij.

Remaining Fragments – Timo Grimm

Rutger Brandt Gallery, Bethaniënstraat 39

T/m 29/5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden