Plus

Tien keer geweldige debuutalbums uit '79

Joe Jackson en The Specials, die op het ogenblik door Europa toeren, debuteerden beide in 1979. Ze zijn de enigen niet. Tien geweldige debuutalbums uit een geweldig popjaar.

Zanger Terry Hall met zijn band The Specials Beeld ANP

10. Madness: One Step Beyond
Niet minder dan een Brits instituut inmiddels, bij het diamanten jubileum van the queen gaven ze zelfs een optreden op het dak van Buckingham Palace, maar in 1979 waren de mannen van Madness nog Londense schoffies en maakten ze meer dan aanstekelijke skapop. Dansvloeren stroomden vol als het gesproken intro van de hit One step beyond klonk: 'Hey you, don't watch that, watch this...'

Er waren meer Britse groepen die zich in die tijd lieten inspireren door de Jamaicaanse ska uit de vroege jaren zestig, maar Madness had er het meest succes mee. Blijvend succes ook. In december vieren ze in Afas Live hun veertigste verjaardag.

9. Linton Kwesi Johnson: Forces of Victory
Popdichters, die had je in 1979 nog. Of beter: die kwamen toen op in Engeland. Linton Kwesi Johnson, een echte intellectueel, was de meest politieke van het stel. De dub poet droeg zijn grotendeels in patois (het slang van zijn geboorteland Jamaica) geschreven gedichten voor op het loom swingende ritme van de reggae.

Sterkste nummer op zijn debuut onder eigen naam is Sonny's Letta: het aangrijpende relaas van een zwarte jongen die door racistische politieagenten te grazen is genomen.

8. Gang of Four: Entertainment!
Nog meer politiek. En ja, ook de leden van de Gang of Four uit Leeds lazen wel eens een boekie: in interviews kon het zo maar gaan over neomarxistische denkers als Adorno of Marcuse.

Op debuutalbum Entertainment! voorzagen ze punk van elementen uit funk en dub. De bas was de baas in hun muziek. Een baanbrekende band, die in eigen land onder meer Bloc Party en Franz Ferdinand inspireerde en in Amerika Nirvana en de Red Hot Chili Peppers.

7. James White and The Blacks: Off White
Het zou tegenwoordig best eens moeilijk kunnen vallen: een witte muzikant die zich, verwijzend naar James Brown, de artiestennaam James White aanmeet en zijn begeleidingsband dan ook nog eens The Blacks noemt.

Platenlabel ZE Records, thuishaven van de New Yorkse 'no wave'-beweging, bood zanger en saxofonist James Chance tienduizend dollar om een disco-album op te nemen. Het leidde tot de cultklassieker Off White (gebroken wit): een even krankzinnige als opwindende mix van funk en free jazz.

6. The Cure: Three Imaginary Boys
Op de komende editie van Pinkpop zijn ze er weer bij hoor, de newwaveveteranen van The Cure. Veertig jaar na hun debuut zijn ze nog altijd populair. De carrière ging van start met Three Imaginary Boys, dat zich na al die jaren laat beluisteren als een muzikale beginselverklaring.

Ook al op die eersteling laat zanger Robert Smith zich kennen als iemand die het leven niet bepaald een pretje vindt, maar bijna altijd klinkt er tussen al die zwaarmoedige klanken ergens een mooie melodie.

5. Joe Jackson: Look Sharp!
Een prachtig concert gaf hij onlangs in Paradiso in het kader van zijn Four Decade Tour. Nieuw werk hield zich daarbij makkelijk overeind tegenover oude successen, maar het meest enthousiast werd er toch gereageerd op songs van Look Sharp!, de plaat waar het in 1979 allemaal mee begon voor Joe Jackson.

Hij had een conservatoriumdiploma op zak, maar blonk op zijn debuutalbum uit in korte en venijnige power­popsongs, waarvan Is She Really Going Out With Him? zijn signature song bleek te zijn. Geweldige openingszin: 'Pretty women are walking with gorillas down my street...'

4. The Undertones: The Undertones
Op de grafsteen van de legendarische BBC-diskjockey John Peel staat de tekst: Teenage kicks so hard to beat. Een citaat uit het nummer Teenage Kicks van The Undertones, dat hij het beste popnummer aller tijden vond.

De Noord-Ierse groep maakte in 1979 meer van zulke door jeugdig enthousiasme gedreven meezingpunkpopnummers; hun debuutalbum zonder titel stond er vol mee.
Zanger Feargal Sharkey begon in 1983 een aanvankelijk heel succesvolle solocarrière, maar zei begin jaren negentig de muziek vaarwel. De overige Undertones doen om de zoveel tijd een reünietour.

3. B-52's: The B-52's
Vernoemd naar de legendarische Amerikaanse bommenwerper? Nee, naar de kapsels die naar die luchtmachttoestellen werden vernoemd. Kate Pierson en Cindy Wilson droegen hun haar in precies zo'n coupe (in Nederland bekend als suikerspin).

Kirrende zang was een essentieel onderdeel van de muziek van de B-52's uit het Amerikaanse Athens. Hakkende gitaren, hoekig swingende ritmes en absurde teksten hoorden er ook bij. John Lennon hield ervan. Na vier jaar geen gitaar te hebben aangeraakt, inspireerde het nummer Rock Lobster, hoogtepunt van het B-52's-debuut, hem weer muziek te gaan maken.

2. Joy Division: Unknown Pleasures
Duister, zwaar, claustrofobisch, beklemmend, angstaanjagend soms zelfs: de muziek op Unknown Pleasures is het allemaal. Maar het debuutalbum van het Britse Joy Division is ook majestueus mooi. De gekwelde zang van Ian Curtis, de knallende baslijnen van Peter Hook, de baanbrekende productie van Marin Hannett: alles is klassiek.

Dat Curtis' nihilisme allesbehalve een pose was, werd pijnlijk duidelijk toen hij een jaar na Unknown Pleasures een einde aan zijn leven maakte. De rest van de groep bleef als New Order popgeschiedenis schrijven.

1. The Specials: The Specials
Het rigide economische beleid van Margaret Thatcher, de enorme jeugdwerkloosheid, de opkomst van het National Front: er was in het Engeland van 1979 genoeg om als jongere kwaad en bang over te zijn. The Specials uit het grauwe en grijze Coventry deden het in muziek, ergens tussen punk en ska in, waarop het ook goed dansen was. Politiek en pop vormden zelden zo'n goede combinatie als op hun door Elvis Costello geproduceerde debuutalbum.

Zo goed als toen werd het nooit meer voor The Specials. Dat vinden ze blijkbaar zelf ook, want tijdens hun recente optreden in Paradiso kwam het merendeel van de songs uit 1979.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden