Review

Thomas van Aalten - De onderbreking

Victor Tupelo, de hoofdpersoon van de roman De onderbreking van Thomas van Aalten (1978), is van beroep schrijver. Deze Victor meldt bijna aan het einde van het boek: 'Zelf vind ik romans die over schrijven en/of een schrijver gaan verschrikkelijk. Net als boeken die zogenaamd spelen met de scheiding tussen feit en fictie.' Het is pikant dat hij dat opmerkt, want hij heeft dan al bladzijdenlang de hoofdrol gespeeld in precies zo'n boek.

Sommige personages lijken te worden bedacht voor het gemak van de recensent. De woorden van deze Victor Tupelo zelf hoeven alleen maar even te worden herhaald en de negatieve recensie is klaar.

Ik ben echter geen boekbespreker die op voorhand een hekel heeft aan romans die over het schrijven of een schrijver gaan. Integendeel. Ook een spel van schijn en wezen schrikt me niet af. De onderbreking heb ik al met al wel met plezier gelezen. Er valt echter ook wel iets op aan te merken. Kortom, ik vind het boek goed én slecht.

En om ook eens een persoonlijke bekentenis te doen: ik houd niet zo van boekrecensies waaruit niet helemaal duidelijk wordt wat de recensent nu precies van het boek vindt. Ik vrees dat deze bespreking inmiddels wel die heilloze weg is ingeslagen.

Op de flap wordt gemeld dat Van Aalten met deze roman zijn talent bezegelt om de moderne wereld te vangen in een stijl die overeenkomsten vertoont met die van Haruki Murakami en Bret Easton Ellis. Het is na enkele bladzijden inderdaad duidelijk dat Van Aalten bijzonder goed de roman Lunar park (2005) van Bret Easton Ellis heeft gelezen. Dat is een aanstekelijke en ijzersterke roman, met precies die elementen erin die Victor Tupelo verfoeit, zoals blijkt uit het hierboven aangehaalde citaat.

Goed, laten we alle voorbeelden even uit het hoofd zetten en gewoon kijken wat in De onderbreking gebeurt. Dat valt nog niet mee, want nadat hij in een sneeuwstorm met zijn auto tegen een vangrail is gereden, weet Victor een hotel te bereiken met een nogal betekeniszwangere naam: hotel Kilimanjaro. Victor wordt te woord gestaan door een receptionist die zich voorstelt als Harry. En Harry houdt van literatuur. Hij heeft bij zijn balie een kast staan met daarin werk van Hemingway, Faulkner, T.S. Eliot, Capote, Fante, Cheever, Fitzgerald én Victor Tupelo.

Hemingway schreef ooit een verhaal met de titel The snows of Kilimanjaro over een stervende schrijver genaamd Harry.

Ik bedoel maar.

Voordat je het weet zit je naar aanleiding van wat je leest in De onderbreking toch weer in een literatuurencyclopedie te bladeren.

Al moet worden gezegd: op een gegeven moment houd je daar ook wel weer mee op, omdat Van Aalten werkelijk spanning en schwung in zijn verhaal weet te brengen. Want hoe gaat het verder?
Victor en Harry blijken de enige personen te zijn die zich in het hotel bevinden. Maar ook zij dreigen op een gegeven moment op te lossen in het niets. Ze bevinden zich namelijk in iets wat door Harry wordt omschreven als De Zone - dat is, als ik het goed heb begrepen, een gebied waar je terechtkomt als niet meer aan je wordt gedacht en waar dientengevolge je identiteit verdwijnt.

Wat hun redding zou kunnen betekenen, zijn de nog onuitgegeven verhalen die Victor heeft geschreven en die hij bij zich heeft in een map. Die verhalen zal Victor aan Harry voorlezen. En op een gegeven moment lopen de gebeurtenissen in het hotel en de beschreven voorvallen in de verhalen door elkaar.

We hebben dus te maken met een spel van feit en fictie.

Het goede nieuws: het is wel goed gedaan. Het slechte nieuws: het is niet zo goed gedaan als Bret Easton Ellis het in Lunar park deed.

Nou, ik ben eruit. Ik miste bij dit boek van Van Aalten (echt recensentenwoord) urgentie. De roman van Bret Easton Ellis had die noodzaak wel. (ARIE STORM)

Thomas van Aalten - De onderbreking, 17,50.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden