Plus Albumrecensie

Thom Yorke klinkt op Anima wel heel gekweld

Pop. Thom Yorke, Anima (XL Recordings).

Fascinerend altijd, de (genre)omschrijvingen die Netflix bij films en series zet. De korte film die hoort bij het derde soloalbum van Thom Yorke, wordt door de streamingdienst aangeprezen met de termen ‘filmhuis’ en ‘geestverruimend’. Er zit een licht psychedelisch kantje aan zowel album als film, maar ‘benauwend’ zou toch een betere omschrijvingen zijn geweest.

Hij is nooit een pretletter geweest, die Yorke, maar op Anima klinkt hij wel heel gekweld. In negen nummers ontvouwt hij een meer dan duistere visie op de toekomst. Toch is het een album dat je na een eerste beluistering meteen nog een keer wilt horen. In al die somberheid en wanhoop schuilt ook veel schoonheid. Een mooi bas­loopje hier, een fraai stukje zang van Yorke daar.

De muziek op het album, dat traditiegetrouw werd geproduceerd door Nigel Godrich, is elektronisch. Dan gaan tegenwoordig de gedachten bijna automatisch uit naar dance, maar de muziek klinkt in maar een paar nummers hooguit licht ‘clubby’. Interessant teksfragment (uit I am a very rude person) in dit verband: I am breaking up the turntables, I am going to watch your party die.

Die bijbehorende film (langgerekte videoclip zou je ook kunnen zeggen), werd geregisseerd door Paul Thomas Anderson, de man van Boogie Nights, en is schitterend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden