PlusDans/film

Third Act: hoe worden we oud?

Kind van Peeping Tom op Julidans.Beeld Oleg Degtiarov

De man die in het openingsbeeld in de coulissen staat, met op de achtergrond de scène waarin hij net meespeelde, is Leo De Beul, beeldend kunstenaar en tuinier in het dagelijks leven. Meteen erna zien we zijn versierde kleedkamer en het feestje met al zijn collega’s van het Brusselse collectief Peeping Tom: tijdens de tournee is hij tachtig geworden.

Zestigplussers

De Beul speelt de hoofdrol in Vader, het eerste deel van een spraakmakende trilogie van choreografenduo Gabriela Carrizo en Franck Chartier. Moeder volgde twee jaar later en woensdag is tijdens Julidans het derde deel te zien: Kind.

Het drieluik is de favoriete vorm van Carrizo en Chartier, die elkaar bij Platels Les Ballets C de la B ontmoetten. Eerder maakten ze samen al Le Jardin, Le Salon en Le Sous Sol. Bij het Nederlands Dans Theater presenteerden ze The missing door, The lost room en The hidden floor. Met hun producties gaan ze de hele wereld over en tijdens de tournee met de familietrilogie reisden Stoops en Struyve mee. Ze filmden het gezelschap in Portugal, Griekenland, Finland, België en Japan.

De titel van de documentaire Third Act verwijst naar de zestigplussers in de Peeping Tom-cast: naast dansers in de bloei van hun leven ook oudere acteurs en plaatselijke amateurs. In de film zien we ze in scènes uit de voorstelling, hier en daar korte stukjes repetitie, maar we zien ze vooral in hun dagelijkse leven. Dat is niet voor niets: voor de choreografen levert dat de bouwstenen voor hun voorstellingen, die gemaakt worden in samenwerking met de performers. Ze zijn hyperrealistisch, tegelijkertijd absurd, surrealistisch en hier en daar gelardeerd met horror.

Hoe worden we oud, hoe behandelen we de oudere medemens, wie zijn zij diep van binnen? – dat zijn vragen die in dit drieluik de revue passeren.

Dans/film: Third Act
Door Lotte Stoops & Mieke Struyve
Te zien 3-7/7, ITA i.h.k.v. Julidans

Geen gekke bekken

Verhelderend is de scène waarin de lokale spelers worden gecoacht. Die toont en passant het vaste uitgangspunt van de theatermakers. “Je hoeft niet te acteren,” krijgen ze te horen, “gedraag je natuurlijk, gekke bekken trekken is niet nodig.”

Een kerkdienst bezoeken, voor­lezen in het bejaardenhuis, eten ­koken voor je kinderen. Dat is wat we de spelers zien doen, terwijl we via voice-over horen hoe ze tegen het leven aankijken, en dat geeft extra diepte aan de scènes op het toneel. Een van hen memoreert Tommy Cooper die dood neerviel terwijl het publiek dacht dat het erbij hoorde: “Ja, dat is het allermooiste wat er is.”

Aan het eind van Third Act loopt De Beul in Japan over een kerkhof en vereeuwigt vervolgens een bloeiende kersenboom in aquarel. Thuis duwt hij zijn dementerende vrouw in een rolstoel door het park. “Je moet altijd optimistisch blijven, hè.”

Op de aftiteling lezen we de namen van alle spelers en een woord van dank aan alle vaders, moeders en iedereen die voor een ander zorgt. Deze filmmakers hebben de Peeping Tom-toon weten te treffen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden