PlusTheaterrecensie

Theater voelt even als iets nieuws: monoloog Hans Kesting past in deze tijd

Hans Kesting brengt vader én zoon met ruime gebaren tot leven.Beeld Jan Versweyveld

Het was vertrouwd en o zo vreemd. Na 81 dagen theatersluiting mochten de schouwburgen maandag weer open. ITA had meteen een stevige première klaarstaan, de monoloog Wie heeft mijn vader vermoord van de Franse literaire sensatie Édouard Louis; vertaald, bewerkt en geregisseerd door Ivo van Hove; en gespeeld door Hans Kesting.

Bezoekers moeten verklaren dat ze geen koorts hebben, worden één voor één naar de foyer gebracht en daarna op naam afgeroepen om naar de Rabozaal te lopen. Op het enorme toneel staat daar een kleine tribune met tussen alle toeschouwers drie lege plekken en een lege rij. Zo passen er dertig mensen in. Het is een zonderlinge ervaring om zo een voorstelling te zien, tegelijk intiem en stug. De zaal blijft kil in plaats van op te warmen door alle lichamen.

Op zich past dat goed bij de wereld van Édouard Louis. Wie heeft mijn vader vermoord is een autobiografische roman waarin Louis terugkeert naar het arme arbeidersdorp om zijn fysiek afgetakelde vader te bezoeken. Hans Kesting schetst beide mannen met afgebakend palet aan gebaren, stemmen en manieren van staan en lopen. Ook speelt hij de schrijver als kind, een gevoelige jongen die al vroeg weet dat hij homo is en de harde, gewelddadige vader in de kracht van zijn leven. Met kromme rug en vuisten in zijn trui als onnatuurlijke buik, als kapotgewerkt wrak, kinderlijk sensueel dansend op disco uit de jaren negentig als onbegrepen jongen, en dan weer pratend als de een in de houding van de ander.

Chirac en Macron

De jeugd van Louis was kil. Het dorp is gewelddadig en conservatief. Opmerkelijk is dat Louis het niet altijd zachtzinnige oordeel over zijn achtergrond voorziet van de politieke context. Armoede, achterstand en stompzinnige ideeën over mannelijkheid zijn het gevolg van politieke beslissingen elders. Hij schrijft over zijn familie en vrienden als ‘mensen die van niemand hulp krijgen’.

Het antwoord op de vraag in de titel is een rij namen van Franse politici, van Chirac tot Macron. Zíj zijn het die door het sociale vangnet te ontmantelen en de armste delen van het volk als lui te bestempelen, het lichaam en de esprit van zijn vader hebben gebroken.

Corona blijft dus ver weg in deze eerste voorstelling van een serie solo’s die de komende maanden bij ITA te zien is. Maar toch malen de associaties door: de afstand tussen ons als toeschouwers, de wetenschap dat de coronacrisis zo verschillend ingrijpt bij verschillende groepen, de kaalheid van de ruimte op het podium – slechts een bed en een tv in een grijze kamer die in een smerige oorlogszone lijkt te staan. En toch ook een paar momenten waarin Kesting herinneringen van de zoon aan de vader vertelt over hachelijke autoritten en de film Titanic, waarin je wordt meegesleept en er even een nieuw theatraal hier en nu ontstaat.

Theater voelt even als iets nieuws. En daardoor ook als een droom: scherp en helder op het moment zelf, maar je grip vervliegt als je de zaal verlaat.

Theater
Wie heeft mijn vader vermoord

Door Hans Kesting/ITA
Gezien 1/6, ITA
Te zien t/m 28/6 en van 5/8 t/m 23/8, ITA

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden