Recensie

The Weeknd mist in Ziggo Dome persoonlijkheid en warmte (***)

Glashelder knalde The Weeknd vrijdagavond de hits door de Ziggo Dome. Maar persoonlijkheid en warmte waren ver te zoeken.

Abel Makkonen Tesfaye tijdens het optreden in de Ziggo Dome. Beeld anp

Een veelgeciteerde tekst van het laatste album van Abel Tesfaye, alias The Weeknd, is die uit het nummer Reminder: "I just won a new award for a kids' show. Talking 'bout a face numbing off a bag of blow."

Zijn knaller van een hit Can't Feel My Face uit 2015, handelend over de bandeloze consumptie van cocaïne, was blijkbaar ook onder de allerkleinsten aangeslagen: hij kreeg er een Nickelodeon Kids' Choice Award voor.

Een absurde situatie, die tekenend is voor The Weeknds huidige geëxplodeerde monstersucces. Van enigmatische slaapkamerproducent van schemerige r&b werd hij binnen no time een wereldster die werkte met Kanye West en Daft Punk, het titelnummer schreef voor de - onbegrijpelijk - succesvolle Fifty Shades Of Grey-film en op zijn laatste album Starboy (2016) maar liefst vijfentwintig producers in de liner notes bij kon schrijven.

Lawine aan succes
Tja. Het verhaal van Tesfaye leest natuurlijk als het spreekwoordelijke jongensboek, maar zijn muziek lijkt te lijden onder die huidige lawine aan succes. Op Starboy zingt Tesfaye dan ook veelvuldig, soms zelfs vermoeid, over de lasten van zijn huidige supersterrenbestaan. Als je hem moet geloven, leeft hij momenteel in een deprimerende waas van limousines, cocaïne en leeghoofdige vrouwen en zou hij het supersterrenbestaan maar al te graag inruilen voor, ja, voor wat eigenlijk?

The Weekend
Waar: Ziggo Dome, 24/02
***

Beeld anp

Zo'n instelling merk je uiteraard ook live. En dus ook bij Tesfaye, die in het spectaculair ontworpen decor - een soort gargantueske lichtgevende vlinder met neonranden - eigenlijk een beetje verloren aandoet op het podium. Zeker in het begin komt de boel traag op gang, al worden All I Know en Party Monster met dusdanig enthousiasme onthaald dat het lijkt alsof Michael Jackson uit de as is herrezen en meteen een klassieker inzet.

Het euvel zit hem hier vooral in de eenvormigheid van de setlist, waardoor het lijkt alsof Tesfaye welgeteld één variant praatzingcouplet in huis heeft en verder niets. Dat wordt goedgemaakt door een aantal dingen: zijn glasheldere, erg mooie zangstem en knallers van hits als Can't Feel My Face, het Tears For Fears-citerende Secrets en de pulserende Daft Punk-collaboratie Starboy. Glashelder knallen ze door de zaal, en het is bijna onmogelijk om er onbewogen bij te blijven.

Persoonlijk
Het is daarom zo jammer dat juist Tesfaye degene lijkt te zijn die het weinig lijkt te kunnen schelen: op de obligate 'Amsterdam!'-schreeuwerij na maakt hij het nauwelijks persoonlijk.

Daardoor verlaat je met ambivalente gevoelens de zaal: hits schrijven kan hij, en zingen ook. Maar persoonlijkheid en warmte zijn toch echt een ander verhaal. Die miste je vanavond, de Ziggo Dome verlatend. En het wás al zo koud.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden