Recensie

The Waterboys gaan in Paradiso furieus op weg naar de climax (****)

Wie dit weekend geen zin had om sinterklaassurprises uit te pakken of over Zwarte Piet te discussiëren, kon naar The Waterboys kijken. Die band was speciaal op uitnodiging van filmregisseur Robert Jan Westdijk twee avonden achter elkaar in Paradiso te zien.

Zanger Mike Scott van The WaterboysBeeld Marc Driessen

Westdijk, regisseur van 'Zusje' en 'Phileine zegt sorry', maakt een nieuwe film over een vader en een volwassen zoon die beiden net uit een relatie zijn en samen een trip naar Schotland maken. The Waterboys leveren niet alleen de soundtrack, maar zullen ook in de film te zien zijn. Vandaar dat er ook opnamen gemaakt werden in Paradiso.

Ruimte voor soleren
De band rond de Schotse frontman Mike Scott scoorde eind jaren tachtig, begin jaren negentig twee grote hits met 'Fisherman's blues' en 'Whole of the moon'. In plaats van hun commerciële succes uit te buiten, ontbond de band zich in 1993, om pas zeven jaar later weer bij elkaar te komen.

In januari brengt The Waterboys zijn elfde studioplaat uit: 'Modern blues.' Daarvan kreeg het publiek vrijdag een voorproefje met openingsnummer 'Destinies entwined' en 'I can see Elvis', waarin Scott zingt over The King die in een band speelt met The Who's overleden drummer Keith Moon en de eveneens overleden jazzsaxofonist Charlie Parker. Scott gaf zijn jonge, uit Austin, Texas afkomstige gitarist alle ruimte om te soleren in dit nieuwe nummer.

Hoewel The Waterboys weer een andere samenstelling heeft, dit keer met Amerikaanse, Ierse, Schotse en Engelse leden, zijn de bandleden opvallend goed op elkaar ingespeeld. Het is de verdienste van Scott dat hij muzikanten uit alle windhoeken weet te halen en dat amalgaam toch als The Waterboys laat klinken.

Samenspel
Mooi is vooral het samenspel tussen de Ierse Steve Wickham, violist en Waterboy van de oude garde, en Paul Brown, een hammondorgel- en keyboardspeler uit Nashville, Tennessee. Ze vertegenwoordigen twee compleet verschillende muzikale werelden, maar toch weten ze elkaar ergens in die bijzondere Waterboysmix van rock-'n-roll, soul en Keltische folk te vinden.

Tijdens een theatrale uitvoering van 'Mad as the mist and snow' raakten Wickham en Brown in een duel verwikkeld. Met zwarte maskers op, furieus op hun instrumenten inhakkend en -zagend, zweepten ze elkaar op naar een apotheose.

Saamhorigheid
Toch hield Scott op alle momenten de touwtjes strak in handen, zoals ook bleek tijdens November tale, een nieuw nummer dat hij opnieuw liet inzetten omdat het te snel gespeeld werd. 'I like to take things slow,' verklaarde Scott. Zo kende ook de intense aanklacht Don't bang the drum een rustige opbouw, om te eindigen met een hard raggende Scott en Wickham die met zijn viool qua geweld niet voor de elektrische gitaar onderdeed.

Niet door overdreven amicaal te doen, maar door gewoon goed te spelen wisten The Waterboys een gevoel van saamhorigheid te creëren. Tijdens een langgerekte versie van 'Whole of the moon' en bij afsluiter 'Fisherman's blues' voelde Paradiso even als een gemoedelijke dorpskroeg. Je begreep meteen waarom regisseur Westdijk deze muziek koos als achtergrond voor zijn film over een vader en zoon die toenadering zoeken tot elkaar.

The Waterboys

Ons oordeel: ★★★★☆
Wat: Rock
Waar: Paradiso
Wanneer: 5 december
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden